ایران فردا

اصلاح‌طلبان؛ رؤیا‌فروشان همیشگی

از انتخابات سال ۱۳۹۶، اصلاح‌طلبان وارد مرحله‌ای از رؤیا‌فروشی سیاسی شدند که هنوز هم ادامه دارد. آن‌ها در آن مقطع، انتخاب دوباره حسن روحانی را به مردم به‌عنوان راهی برای مهار قدرت بی‌حدوحصر خامنه‌ای و تغییر مسیر کشور معرفی کردند؛ اما خیلی زود روشن شد که این تصویر، بیش از آنکه واقعیت داشته باشد، یک وعده سیاسی برای جذب رأی بود.

هماهنگی میان روحانی و خامنه‌ای، به‌ویژه پس از خروج آمریکا از برجام، و حمایت دولت روحانی از سیاست‌های منطقه‌ای و تقابلی جمهوری اسلامی، نشان داد که فاصله میان آن رؤیاهای انتخاباتی و واقعیت قدرت بسیار عمیق است.

در انتخابات ۱۴۰۳ نیز همین سناریو دوباره تکرار شد. این بار مسعود پزشکیان با همان وعده‌های آشنای اصلاح‌طلبان وارد میدان شد و بخشی از جامعه بار دیگر به امید تغییر پای صندوق رأی رفت.

اما پس از انتخابات، همان جریان‌هایی که از اصلاح و تغییر سخن می‌گفتند، عملاً در کنار پزشکیان و پشت سر ساختار قدرت ایستادند؛ گویی حفظ سهم خود از قدرت، مهم‌تر از تحقق وعده‌هایی بود که به مردم داده بودند.

حتی پس از مرگ خامنه‌ای نیز، از نگاه منتقدان، ادامه همین بازی سیاسی رخ داد؛ بازتولید امیدهای تازه برای جلب اعتماد جامعه، بدون آنکه اختیار واقعی تغییر در دست آنان باشد.

اما مراسم رسمی تشییع خامنه‌ای و جایگاه اصلاح‌طلبان در آن، که به باور منتقدان با بی‌اعتنایی و تحقیر همراه بود، نشان داد که حتی نزدیک شدن به ساختار قدرت نیز تضمینی برای کسب احترام یا نفوذ واقعی برای اصلاح طلبان نیست.

با این حال، تجربه گذشته نشان داده است که اصلاح‌طلبان به‌سادگی این «خوان سیاسی» را ترک نخواهند کرد و احتمالاً بار دیگر با تکیه بر وعده‌هایی مانند توافق، گشایش اقتصادی و تغییر تدریجی، تلاش خواهند کرد امید تازه‌ای بفروشند.

اما پرسش اینجاست: جامعه‌ای که چند بار هزینه این رؤیاها را پرداخته، این بار چه تعداد از مردم حاضر خواهند بود دوباره آن را باور کنند؟

@irantomarrow

177 views08:08