کاری که قوه قضاییه ایران نکرد، توسط اسراییل انجام شد

پس از سقوط پرواز ۷۵۲ و کشته شدن ۱۷۶ انسان بی‌گناه، امیر علی حاجی‌زاده با جملهٔ «گردن من از مو باریک‌تر است» مسئولیت را بعد از ۳ روز انکار پذیرفت؛ اما این اعتراف هرگز به محاکمه، مجازات یا پاسخگویی واقعی منجر نشد.
قوه قضاییه ایران، که وظیفه‌اش اجرای عدالت است، در برابر یکی از بزرگ‌ترین جنایت‌های غیرعمد تاریخ معاصر کشور سکوت کرد.
سال‌ها گذشت؛ نه دادگاه علنی، نه حکم مؤثر، نه اجرای عدالت.
و در نهایت، آنچه دستگاه قضایی ایران انجام نداد، در معادلات سخت منطقه‌ای و در حمله نظامی اسرائیل رخ داد:
فردی که در مرگ انسان‌های بی‌گناه نقش مستقیم داشت، با پیامد عمل خود روبه‌رو شد.
این واقعیت تلخ است، اما روشن:
وقتی عدالت در داخل یک کشور معطل می‌ماند، عدالت به شکلی خشن و بیرحمانه از بیرون تحمیل می‌شود.
نه از سر انسان‌دوستی، بلکه به‌عنوان نتیجهٔ خلأ پاسخگویی.
سقوط پرواز ۷۵۲ فقط یک فاجعه هوایی نبود؛
نماد مرگ عدالت در ساختار قضایی ایران بود.
و وقتی عدالت نمی‌رسد، تاریخ راه دیگری برای تسویه حساب باز می‌کند.

یدالله فوق ایدیهم

https://t.me/irantomarrow

✅گزارش روزنامه هم میهن از اتفاقات رخ داده در ملکشاهی

نیروها حتی  جلوی پایگاه انتقال خون هم ایستاده بودند تا کسی خون اهدا نکند

الهه محمدی،خبرنگار هم‌میهن:

معترضانی که طبق گفته آنها چند نفرشان در همان لحظه تیراندازی، کشته و به‌همراه زخمی‌ها به بیمارستان امام خمینی ایلام منتقل می‌شوند.

مردی جوان که خودش اهل ملکشاهی است به به هم‌میهن گفته خودش به‌چشم دیده که مامورها یکی از زخمی‌هایی که از مچ پایش به‌دلیل اصابت گلوله خون می‌آمد، بدون اینکه مداوا شود، با خودشان برده‌اند.
«وقتی به آنجا رسیدیم از پشت در ساختمان تیراندازی شروع شد و حدود ۵۰ نفر را زخمی کردند. همان‌موقع چهار نفر را دیدم که تیر خوردند و کشته شدند.» 
«دوستم هم سه گلوله خورد و من او را به بیمارستان رساندم. ماموران بلافاصله وارد محوطه بیمارستان شدند که جنازه‌ها و زخمی‌ها را ببرند، به‌همین‌دلیل بلافاصله او را با بدبختی از بیمارستان خارج کردیم تا دستگیر نشود و به مکانی دیگر بردیم.
«اما بعداً از نزدیکانی که در بیمارستان بودند، شنیدم که نیروها، عده‌ای از زخمی‌ها را با خودشان برده‌اند و خانواده‌ها نتوانسته‌اند بیشتر مقاومت کنند.

«نیروها جلوی پایگاه انتقال خون هم ایستاده بودند تا کسی خون اهدا نکند.»

https://t.me/irantomarrow

دکتر محمد جعفر قائم پناه چشم پزشک و معاون اجرایی پزشکیان و سرپرست نهاد ریاست جمهوری از حمله به بیمارستان ایلام توسط نیروهای سرکوب دفاع کرد و گفت وقتی گروهی بیمارستان را اشغال کنند ،نیروی انتظامی باید چه کند؟

https://t.me/irantomarrow

استاندار تهران : به پلیس مجوز استفاده از سلاح را داده ایم.

https://t.me/irantomarrow

از پایگاه ایدئولوژیک تا کانون اعتراض؛ چرا شهرهای مذهبی ملتهب شده‌اند؟

برای دهه‌ها، شهرهایی مانند قم، مشهد و اصفهان به‌عنوان پایگاه‌های اصلی جمهوری اسلامی شناخته می‌شدند؛ شهرهایی که حکومت بر حمایت اجتماعی، مذهبی و ایدئولوژیک آن‌ها حساب ویژه‌ای باز می‌کرد. اما در دورهٔ اخیر، همین شهرها به‌تدریج به نقاط ملتهب و کانون‌های اعتراض تبدیل شده‌اند؛ تغییری معنادار که نمی‌توان آن را اتفاقی یا مقطعی دانست.
فروپاشی اعتماد در پایگاه‌های سنتی
نخستین دلیل این تغییر، فرسایش شدید اعتماد عمومی است. شهرهای مذهبی بیش از دیگر نقاط کشور در معرض شعارها، وعده‌ها و سیاست‌های ایدئولوژیک نظام بوده‌اند. وقتی این وعده‌ها—از عدالت و کرامت تا رفاه و صداقت—در عمل محقق نشد، سرخوردگی در این شهرها عمیق‌تر و رادیکال‌تر شد.
مردمی که سال‌ها از نظام دفاع کرده بودند، حالا خود را بیش از دیگران فریب‌خورده می‌بینند.
فشار اقتصادی و تبعیض آشکار
قم، مشهد و اصفهان نه‌تنها از بحران اقتصادی مصون نمانده‌اند، بلکه در مواردی بیش از سایر شهرها آسیب دیده‌اند.
تورم، بیکاری جوانان، رکود کسب‌وکارهای محلی و فاصله طبقاتی، در تضاد کامل با تصویری است که حکومت از «شهرهای ارزشی» ارائه می‌داد. این تضاد، خشم اجتماعی را تشدید کرده است.
شکاف نسلی و تغییر نگرش مذهبی
در این شهرها، به‌ویژه در میان نسل جوان، رابطه میان دین و حاکمیت به‌شدت زیر سؤال رفته است. بسیاری از جوانان مذهبی یا نیمه‌مذهبی به این جمع‌بندی رسیده‌اند که آنچه به نام دین اجرا شده، نه‌تنها اخلاقی‌تر نبوده، بلکه به فساد، سرکوب و دروغ مشروعیت داده است.
در نتیجه، اعتراض در این شهرها فقط اقتصادی یا سیاسی نیست؛ اعتراضی هویتی و ارزشی است.
قم؛ اعتراض از دل حوزه
در قم، حضور طلاب ناراضی، خانواده‌های مذهبی منتقد و بدنه‌ای که زمانی پشتوانه فکری نظام بود، نشان می‌دهد که بحران به قلب ایدئولوژیک جمهوری اسلامی رسیده است.
مشهد؛ شکستن حریم‌های امنیتی
در مشهد، شهری که همواره به‌شدت کنترل می‌شد، گسترش اعتراضات نشان می‌دهد که ترس فرو ریخته و حتی مکان‌های مقدس نیز دیگر مانع بروز خشم عمومی نیستند.
اصفهان؛ پیوند اعتراض معیشتی و سیاسی
در اصفهان، بحران آب، نابودی کشاورزی و بی‌عدالتی ساختاری، اعتراض را از سطح صنفی به سطح سیاسی کشانده و این شهر را به یکی از پایدارترین کانون‌های نارضایتی تبدیل کرده است.

تبدیل شهرهای مذهبی به کانون اعتراض، نشانه‌ای بسیار مهم است:
جمهوری اسلامی حتی پایگاه‌های سنتی خود را نیز از دست داده است.
این اعتراض‌ها نه از حاشیه، بلکه از متن جامعه‌ای می‌آیند که زمانی ستون ایدئولوژیک نظام محسوب می‌شد.
وقتی قم، مشهد و اصفهان ملتهب می‌شوند، پیام روشن است:
بحران، سراسری، عمیق و ساختاری است—و دیگر با شعار، سرکوب یا روایت‌سازی مهار نخواهد شد.

https://t.me/irantomarrow

ظفرقندی وزیر بهداشت پزشکیان :داخل بیمارستان سینا گاز اشک آور پرتاب نشده است.

https://t.me/irantomarrow

اهمیت نقش زنان در تحقق موفقیت اعتراضات

در جریان اعتراضات کنونی، یکی از نکات قابل توجه کاهش نسبی حضور و نقش زنان نسبت به موج قبلی اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» است. در آن حرکت تاریخی، زنان نه تنها در خط مقدم اعتراضات حضور داشتند، بلکه نماد پایداری، شجاعت و خواست تغییر اجتماعی شدند و نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌دهی به جریان مبارزاتی داشتند.
اکنون، با وجود انگیزه‌ها و خواست‌های مشابه برای تغییر، حضور زنان در اعتراضات جاری کمتر دیده می‌شود. این کم‌رنگ شدن نقش زنان می‌تواند بر توانایی جنبش در جلب حمایت گسترده اجتماعی و شکل‌دهی به تحولات سیاسی و فرهنگی تأثیر منفی بگذارد. زنان به‌عنوان بخش مهمی از جامعه، نماد عدالت، صلح و تغییر هستند و فقدان مشارکت فعال آن‌ها، جنبش را از نظر انگیزشی و مشروعیت اجتماعی ضعیف‌تر می‌کند.
برای رسیدن به موفقیت و تحقق اهداف این اعتراضات، ضرورت دارد که زنان با قدرت و جسارت بیشتری در صحنه حضور پیدا کنند. حضور فعال زنان نه تنها توان جنبش را افزایش می‌دهد، بلکه الهام‌بخش نسل‌های جدید برای مشارکت اجتماعی و مدنی خواهد بود. بدون مشارکت گسترده زنان، جنبش با خطر کم‌رنگ شدن اثرگذاری و محدود شدن به بخش‌های مشخصی از جامعه مواجه می‌شود.
در نتیجه، اگر اعتراضات کنونی بخواهند مسیر موفقیت «زن، زندگی، آزادی» را ادامه دهند، باید فضایی ایجاد شود که زنان بتوانند در تمامی سطوح حضور داشته و نقش خود را به‌طور مؤثر ایفا کنند. این حضور نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت است که می‌تواند سرنوشت جنبش را تعیین کند.

https://t.me/irantomarrow

تفاوت نسل‌ها: همایون شجریان و میراث پدر

همایون شجریان، فرزند استاد محمدرضا شجریان، همواره با صدای خود و هنر موسیقی ایرانی شناخته شده است. با این حال، تفاوت آشکاری میان مواضع اجتماعی و حضور او در صحنه اعتراضات با پدرش وجود دارد. محمدرضا شجریان نه تنها به‌واسطه صدایش، بلکه با شجاعت و جسارت اجتماعی خود، نماد مقاومت و حمایت از عدالت شد و در جریان اعتراضات ، مواضعی شفاف و فعال میگرفت.
در مقابل، همایون شجریان، گرچه هنرمند برجسته‌ای است، اما در جریان اعتراضات تمایلی به حضور فعال در صحنه‌های اجتماعی و سیاسی نشان نداده است. این سکون و فاصله‌گیری، باعث شده است که برخی منتقدان معتقد باشند او «نشان» پدر را در عرصهٔ اجتماعی ندارد.
حضور فعال و جسورانه پدرش در حمایت از مردم و اعتراضات، بخشی از میراثی است که همایون هنوز در این حوزه به آن نرسیده است.
این تفاوت، بازتابی از تفاوت نسل‌ها و رویکردهای شخصی است. همایون ممکن است تمرکز خود را بیشتر بر موسیقی و هنر گذاشته باشد و ترجیح دهد که از صحنه‌های اجتماعی فاصله بگیرد. با این حال، بسیاری معتقدند که هنرمندی با این درجه از شهرت و نفوذ می‌تواند نقش مهمی در آگاهی‌بخشی و حمایت از عدالت اجتماعی ایفا کند، همان‌طور که شجریان پدر به عنوان صدای مردم شناخته شد.
در نهایت، پرسشی که مطرح می‌شود این است: آیا همایون شجریان مسیر پدر را در هنر ادامه خواهد داد یا در عرصه اجتماعی نیز شاهد تجلی شجاعت و حضور او خواهیم بود؟ پاسخ به این پرسش، هم برای علاقه‌مندان موسیقی و هم برای جامعه مدنی، اهمیت قابل توجهی دارد.

https://t.me/irantomarrow

نقش متفاوت هنرمندان و ورزشکاران در اعتراضات کنونی

اعتراضات کنونی، برخلاف موج تاریخی «زن، زندگی، آزادی»، شاهد تغییر چشمگیر در حضور چهره‌های عمومی هستند. در آن حرکت تاریخی، هنرمندان با حضور فعال و جسورانه خود، نه تنها صدای مردم شدند، بلکه نماد الهام‌بخش تغییر اجتماعی بودند. اما در اعتراضات اخیر، به جز چهره‌هایی محدود مانند سید جواد هاشمی و شاید چند هنرمند دیگر، نقش هنرمندان بسیار کمتر و کم‌رنگ‌تر است. این فاصله‌گیری نشان می‌دهد که در میان هنرمندان، انگیزه یا امکان حضور فعال اجتماعی به میزان گذشته وجود ندارد.
در مقابل، ورزشکاران نقش بسیار پررنگ‌تری پیدا کرده‌اند. حضور فعال و جسورانه ورزشکاران در حمایت از اعتراضات، نشان‌دهنده توان و انرژی اجتماعی آن‌هاست. آنها با محبوبیت و نفوذ گسترده‌ای که در میان مردم دارند، توانسته‌اند موجی از حمایت عمومی ایجاد کنند و پیام اعتراضات را به گوش جامعه برسانند. این تغییر الگوی مشارکت، بیانگر آن است که در شرایط کنونی، ورزشکاران به جای هنرمندان، ستون اصلی حضور اجتماعی و حمایت عمومی هستند.
این تحول همچنین تأکیدی است بر اهمیت تنوع در مشارکت اجتماعی: هرچند هنرمندان همچنان می‌توانند نقش فرهنگی و الهام‌بخش داشته باشند، اما حضور ورزشکاران ثابت کرده است که جنبش‌های اجتماعی نیازمند تکیه بر تمام اقشار توانمند جامعه هستند تا اثرگذاری واقعی پیدا کنند.
در نهایت، برای موفقیت این اعتراضات، لازم است که هنرمندان نیز با الهام از ورزشکاران و حمایت از مردم، حضور خود را فعال‌تر کنند. ترکیب توان فرهنگی هنرمندان و نفوذ اجتماعی ورزشکاران می‌تواند به شکل‌گیری یک جنبش قدرتمند و فراگیر منجر شود، همان‌طور که در گذشته شاهد تأثیر بی‌بدیل مشارکت هنرمندان در حرکت‌های اجتماعی بوده‌ایم.

https://t.me/irantomarrow

زهرا رهنورد در حصر با این نقاشی از خود پرپر شدن ایرانیان را تسلیت گفته و خواهان سرنگونی حکومت استبداد شد.

https://t.me/irantomarrow

به علت مقابله با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی احتمالا اینترنت دچار مشکل خواهد شد.

https://t.me/irantomarrow

پرواز ۷۵۲

پرواز شماره ۷۵۲ خطوط هوایی اوکراین (PS752) بامداد ۱۸ دی ۱۳۹۸، اندکی پس از برخاستن از فرودگاه امام خمینی تهران، با شلیک دو موشک زمین‌به‌هوای سپاه پاسداران سقوط کرد و تمامی ۱۷۶ سرنشین آن جان باختند. این فاجعه یکی از تلخ‌ترین حوادث هوانوردی تاریخ معاصر ایران است که پیامدهای انسانی، حقوقی و سیاسی گسترده‌ای به‌جا گذاشت.
پس از چند روز انکار، مقام‌های جمهوری اسلامی اعلام کردند که هواپیما «به‌اشتباه» هدف قرار گرفته است. این توضیح رسمی اما از همان ابتدا با تردیدها و پرسش‌های جدی روبه‌رو شد. در کنار روایت رسمی، برخی ناظران، خانواده‌های قربانیان و منتقدان سیاسی بر این باورند که شلیک موشک‌ها می‌توانسته عمدی باشد یا دست‌کم در سطحی بالاتر از «خطای فردی» رخ داده باشد. آنان برای این دیدگاه خود دلایلی را مطرح می‌کنند:
نخست، پنهان‌کاری اولیه است. چندین روز انکار کامل شلیک موشک، پاک‌سازی محل سقوط، و ارائه روایت‌های متناقض باعث شد اعتماد عمومی به روایت رسمی به‌شدت آسیب ببیند. منتقدان می‌گویند اگر ماجرا صرفاً یک خطای انسانی بود، نیازی به این سطح از مخفی‌کاری وجود نداشت.
دوم، عدم محکومیت و پاسخ‌گویی آمران اصلی است. با گذشت سال‌ها، هیچ‌یک از مقام‌های ارشد نظامی یا سیاسی که مسئول تصمیم‌گیری، مدیریت فضای پدافندی، یا باز نگه داشتن حریم هوایی کشور بودند، به‌طور شفاف محاکمه و محکوم نشدند. این موضوع این پرسش را تقویت می‌کند که آیا مسئولیت واقعی فراتر از چند عامل رده‌پایین نبوده است؟
سوم، منافع سیاسی احتمالی رژیم از سقوط هواپیما است. برخی تحلیلگران معتقدند که این فاجعه، هرچند هزینه انسانی سنگینی داشت، اما در کوتاه‌مدت می‌توانست به انحراف افکار عمومی از بحران‌های دیگر، از جمله تنش‌های نظامی منطقه‌ای و پیامدهای داخلی آن، کمک کند یا فضای امنیتی را توجیه‌پذیرتر سازد. از نگاه این گروه، چنین «منافعی» پرسش درباره عمدی بودن را تقویت می‌کند.
در مجموع، پرواز ۷۵۲ تنها یک سانحه هوایی نیست؛ بلکه به نمادی از مطالبه حقیقت، عدالت و پاسخ‌گویی تبدیل شده است. تا زمانی که تحقیقاتی مستقل، شفاف و همراه با محاکمه واقعی مسئولان انجام نشود، این تردیدها و روایت‌های متعارض همچنان باقی خواهند ماند و زخم این فاجعه در حافظه جمعی التیام نخواهد یافت.

https://t.me/irantomarrow

همایون شجریان؛ از سکوت در اعتراضات تا تبدیل شدن به «چوب دو سر طلا»

همایون شجریان، یکی از مطرح‌ترین خوانندگان موسیقی سنتی و تلفیقی ایران و فرزند محمدرضا شجریان، سال‌هاست که نه‌تنها به‌واسطه هنر، بلکه به‌دلیل جایگاه نمادین نام خانوادگی‌اش زیر ذره‌بین افکار عمومی قرار دارد. نام «شجریان» برای بخش بزرگی از جامعه یادآور همراهی با مردم، اعتراض به قدرت و ایستادن در سمت جامعه مدنی است. اما عملکرد همایون شجریان در سال‌های اخیر، به‌ویژه در بزنگاه‌های اعتراضی، باعث شده این تصویر با ابهام و تناقض همراه شود.
در جریان اعتراضات گسترده مردمی، زمانی که بسیاری از هنرمندان یا به‌صراحت موضع گرفتند یا دست‌کم با سکوت معنادار و کناره‌گیری از فعالیت‌های رسمی همدلی خود را نشان دادند، همایون شجریان سکوتی طولانی و خنثی اختیار میکرد و حداکثر به لغو کنسرت‌های خارجی خود دست میزد. این سکوت، برای بخش قابل‌توجهی از جامعه، ناامیدکننده بود؛ چرا که انتظار می‌رفت هنرمندی با چنین پیشینه و نامی، دست‌کم در سطح انسانی و اخلاقی در کنار مردم بایستد یا فاصله خود را با ساختار قدرت آشکار کند.
پس از جنگ ۱۲ روزه، موضوع کنسرت میدان آزادی او مطرح شد؛ کنسرتی که با تبلیغات گسترده رسانه‌های حکومتی معرفی شد و از آن به‌عنوان نشانه «بازگشت هنرمندان» و «عادی شدن فضا» یاد می‌کردند. با این حال، این کنسرت هرگز برگزار نشد و در نهایت، پس از موجی از تبلیغات رسمی، لغو شد. لغوی که نه‌تنها چیزی از ابهام‌ها کم نکرد، بلکه موقعیت همایون شجریان را پیچیده‌تر کرد.
از یک‌سو، حکومت تلاش کرد از نام او برای ارسال پیام سیاسی خود استفاده کند؛ پیامی مبنی بر آرامش، مشروعیت و همراهی هنرمندان شاخص. از سوی دیگر، بخش بزرگی از جامعه معترض نیز همایون شجریان را به‌دلیل سکوت و عدم موضع‌گیری شفاف مورد انتقاد قرار داد. در نتیجه، او در موقعیتی قرار گرفت که می‌توان آن را «چوب دو سر طلا» نامید: نه توانست اعتماد و حمایت کامل مردم معترض را حفظ کند، و نه در نهایت به‌طور کامل به پروژه تبلیغاتی حکومت بدل شد.
این وضعیت نشان می‌دهد که تلاش برای ایستادن در «منطقه خاکستری» در جامعه‌ای به‌شدت سیاسی‌شده، اغلب به از دست دادن هر دو سوی ماجرا می‌انجامد. هنرمندی که سکوت می‌کند تا هزینه ندهد، ممکن است در نهایت هم از سرمایه اجتماعی محروم شود و هم ابزار تبلیغاتی قدرت گردد؛ بی‌آنکه واقعاً از مزایای هیچ‌کدام بهره‌مند شود.
در نهایت، مسئله همایون شجریان فقط درباره یک کنسرت لغوشده یا یک سکوت شخصی نیست. این ماجرا نمادی است از بحران رابطه میان هنرمند، قدرت و جامعه. جامعه‌ای که هنوز صدای پدر را به یاد دارد، طبیعی است که از فرزند نیز انتظار روشنی موضع داشته باشد. در غیاب این شفافیت، هنرمند ناخواسته به همان «چوب دو سر طلا» تبدیل می‌شود؛ موقعیتی که نه به نفع مردم است و نه حتی در درازمدت به سود خود هنرمند.

https://t.me/irantomarrow

🖋احسان سلطانی

دولت و رسانه های وابسته با تمام قوا وارد میدان شده اند که بگویند کالا برگ یک‌میلیونی این افزایش قیمتها را پوشش میدهد ولی به مردم نمی‌گویند که این قیمتها تازه شروع گرانی هاست و نه پایان آنها.

آنها اثرات دومینویی و‌القایی افزایش قیمتها را را بر تمام کالاها و خدمات نادیده میگیرند.

https://t.me/irantomarrow

سالگرد سانچی؛ روایت‌های پنهان‌کارانه

حادثه نفتکش سانچی در دی‌ماه ۱۳۹۶، یکی از تلخ‌ترین فجایع دریایی تاریخ معاصر ایران است؛ فاجعه‌ای که جان ده‌ها دریانورد ایرانی را گرفت و هنوز هم با گذشت سال‌ها، زخم آن برای خانواده‌ها و افکار عمومی باز مانده است. اما آنچه سانچی را به یک «تراژدی مضاعف» تبدیل کرد، صرفاً آتش و انفجار در دل دریا نبود، بلکه نحوه برخورد مسئولان با حقیقت بود.
از همان ساعات و روزهای نخست، شواهد فنی، شدت انفجار، دمای فوق‌العاده بالا و حجم آتش‌سوزی به‌وضوح نشان می‌داد که تمامی خدمه در همان لحظات اولیه جان خود را از دست داده‌اند. کارشناسان مستقل دریانوردی و حتی برخی گزارش‌های غیررسمی داخلی نیز این واقعیت را تأیید می‌کردند. با این حال، مسئولان ذی‌ربط آگاهانه مسیری دیگر را انتخاب کردند: امید واهی دادن، تعلیق حقیقت و پنهان‌کاری سیستماتیک.
برای چندین روز، روایت رسمی بر «احتمال زنده بودن خدمه»، «امکان رسیدن به اتاق کنترل» و «ادامه عملیات نجات» تأکید می‌کرد؛ روایت‌هایی که بیش از آنکه مبتنی بر واقعیت باشند، کارکردی روانی و رسانه‌ای داشتند. خانواده‌ها میان امید و اضطراب معلق نگه داشته شدند، در حالی که به‌احتمال بسیار زیاد، حقیقت از همان ابتدا برای تصمیم‌گیران روشن بود.
این پنهان‌کاری فقط یک خطای ارتباطی نبود؛ بلکه انتخابی آگاهانه برای مدیریت افکار عمومی بود. مسئولان می‌دانستند اعلام مرگ فوری همه خدمه، موجی از خشم، پرسش و مطالبه پاسخ‌گویی ایجاد خواهد کرد:
چرا نفتکش با آن شرایط تردد می‌کرد؟
چرا تجهیزات ایمنی و نجات ناکافی بود؟
چرا مدیریت بحران تا این اندازه منفعل و ناتوان عمل کرد؟
به‌جای پاسخ به این پرسش‌ها، سناریوی «امید» اجرا شد؛ امیدی که نه برای نجات جان انسان‌ها، بلکه برای خرید زمان و کاهش فشار افکار عمومی به کار رفت.
پس از فروکش کردن حادثه و اعلام تدریجی واقعیت، پرونده سانچی نیز مانند بسیاری از فجایع مشابه، به‌سمت فراموشی هدایت شد. نه گزارش شفافی منتشر شد، نه مسئول مشخصی پاسخ‌گو شد و نه تغییری بنیادین در ساختار ایمنی و مدیریت بحران دیده شد. گویی سانچی هم باید به فهرست حوادثی اضافه می‌شد که «اتفاق افتاد، تسلیت گفته شد و تمام».
سالگرد سانچی نباید صرفاً یک مناسبت تقویمی یا چند پیام تسلیت تکراری باشد. این روز، یادآور حق دانستن حقیقت، حق خانواده‌ها برای پاسخ‌گویی و حق جامعه برای شفافیت است. سانچی فقط در دریا نسوخت؛ اعتماد عمومی هم همراه آن در آتش پنهان‌کاری و بی‌مسئولیتی خاکستر شد.
تا زمانی که حقیقت به‌طور کامل گفته نشود، مسئولان واقعی معرفی نشوند و ساختارهای معیوب اصلاح نگردند، سانچی یک حادثه «پایان‌یافته» نیست؛ سانچی زخمی است که هر سال، با سالگردش دوباره سر باز می‌کند.

https://t.me/irantomarrow

آذربایجان و میراث شکست جدایی‌طلبان ترک؛ سکوت امروز در برابر اعتراضات ایران

سال ۱۳۲۵ شمسی، یکی از نقاط عطف تاریخ معاصر ایران رقم خورد؛ زمانی که محمدرضا شاه پهلوی با قدرت ارتش و مردم ایران، جنبش جدایی‌طلبانه فرقه دموکرات آذربایجان به رهبری سید جعفر پیشه‌وری را شکست داد و حاکمیت کامل ایران بر مناطق ترک‌نشین شمال‌غرب کشور را بازگرداند.
این شکست نه تنها بازتاب سیاسی مهمی داشت، بلکه درس‌های عمیقی برای رفتار سیاسی و اجتماعی در نواحی ترک‌نشین ایران بر جای گذاشت.
فرقه دموکرات با حمایت شوروی قصد داشت خودمختاری فراتر از مرزهای قانونی ایران را تحمیل کند. شکست این حرکت، بازگشت مشروعیت دولت مرکزی و پایان تلاش‌های جدایی‌طلبانه سازمان‌یافته را تضمین کرد.

تجربه تلخ این شکست، نسل‌های بعدی در نواحی ترک‌نشین را به نوعی احتیاط و محافظه‌کاری سیاسی سوق داد.
این میراث تاریخی امروز نیز قابل مشاهده است. در جریان اعتراضات سراسری مردم ایران، بخش‌هایی از جامعه ترک‌زبان، به ویژه در شمال‌غرب کشور، از پیوستن به صفوف اتحاد اعتراضی ملی خودداری کردند. برخی گروه‌ها حتی گرایش به مخالفت با شاهزاده رضا پهلوی نشان دادند و از حمایت از جریان‌های مدنی و معترض فاصله گرفتند. این رفتار نشان می‌دهد که تجربه تاریخی شکست جدایی‌طلبان و مواجهه سخت دولت مرکزی، هنوز تأثیری عمیق بر رفتار سیاسی و گرایش‌های اجتماعی این نواحی دارد.
در نهایت، شکست جدایی‌طلبان آذربایجان و بازگشت حاکمیت مرکزی نه تنها یک رخداد نظامی و سیاسی بود، بلکه درس دیرپایی برای اتحاد اجتماعی و رفتار سیاسی امروز مردم ایران به جا گذاشت. سکوت یا دوری برخی گروه‌های ترک‌گرا از صفوف معترضان و گرایش به مخالفت با شاهزاده رضا پهلوی، نمونه‌ای آشکار از استمرار تأثیر تاریخی این رویداد بر جامعه و سیاست ایران است.

https://t.me/irantomarrow

همای سعادت ایرانیان

https://t.me/irantomarrow

تبریزِ پیشتاز تا تبریزِ خاموش؛ وارونگی تاریخی در آگاهی انقلابی

انقلاب مشروطه یکی از مهم‌ترین نقاط عطف تاریخ معاصر ایران بود؛ انقلابی که بدون تردید، تبریز در صدر آن ایستاده بود. زمانی که بسیاری از نقاط ایران هنوز از عمق و ماهیت مشروطه آگاهی نداشتند، تبریز به قلب تپنده مقاومت، سازماندهی و فداکاری تبدیل شد. نام‌هایی چون ستارخان و باقرخان، نه فقط قهرمانان یک شهر، بلکه نماد بیداری ملی ایران شدند.
در همان دوران، شهرهایی چون کرمان یا دیگر مناطق دور از مرکز تحولات، یا دیرتر در جریان انقلاب قرار گرفتند یا اساساً تا مدت‌ها از آنچه در تهران و تبریز می‌گذشت، خبر دقیقی نداشتند. فاصله جغرافیایی، ضعف ارتباطات و ساختار بسته قدرت، باعث شده بود که آگاهی سیاسی به‌صورت نامتوازن توزیع شود. در آن مقطع تاریخی، این تبریز بود که بار آگاهی و هزینه انقلاب را به دوش می‌کشید و دیگر نقاط کشور، به‌تدریج و با تأخیر، به آن می‌پیوستند.
اما امروز، بیش از یک قرن بعد، گویی تاریخ به شکلی تلخ وارونه شده است.
در اعتراضات و جنبش‌های سراسری سال‌ اخیر، این‌بار شهرها و استانهایی چون زاهدان،هرمزگان، سنندج، اهواز و ایلام و کرمان و لرستان و کرمانشاه و شهرهای کوچک و بزرگ دیگر در صف اول ایستاده‌اند؛ با هزینه‌های سنگین، با جان‌باختگان، با بازداشت‌ها و با فریادهای بی‌واسطه علیه بی‌عدالتی. در مقابل، تبریزِ تاریخی که زمانی پرچم‌دار انقلاب بود، در نگاه بسیاری از ناظران، حضوری کمرنگ، محتاط یا حتی خاموش داشته است.
این وارونگی دردناک، این پرسش جدی را پیش می‌کشد:
چگونه شد شهری که روزگاری دیگران را بیدار می‌کرد، امروز خود گویا از انقلاب مردم ایران بی‌خبر مانده است؟
بی‌تردید، پاسخ این پرسش ساده نیست. عوامل متعددی در این تغییر نقش دارند:
از سرکوب تاریخی و هدفمند نخبگان سیاسی آذربایجان،
تا سرمایه‌گذاری سنگین حکومت بر شکاف‌های هویتی و قومی،
و از رشد گفتمان‌های انحرافی مانند پان‌ترکیسم،
تا عادی‌سازی سرکوب و تبدیل ترس به عادت اجتماعی.
اما هرچه که هست، نتیجه روشن است: فاصله گرفتن از سنت تاریخی تبریز. سنتی که بر پایه آگاهی ملی، همبستگی سراسری و تقدم آزادی بر هویت‌های تکه‌تکه بنا شده بود. تبریزِ مشروطه، نه برای «خود»، بلکه برای «ایران» قیام کرد؛ و همین ویژگی بود که آن را به اسطوره بدل ساخت.
امروز، اگر این فاصله ادامه یابد، نه‌تنها تبریز از جنبش‌های ملی دور می‌ماند، بلکه بخشی از سرمایه تاریخی و اخلاقی خود را نیز از دست می‌دهد. تاریخ اما بی‌رحم است: شهرها و ملت‌ها را نه با گذشته‌شان، بلکه با کنش امروزشان قضاوت می‌کند.
انقلاب مشروطه به ما آموخت که پیشتازی یک شهر، اتفاقی و دائمی نیست؛ حاصل آگاهی، شجاعت و انتخاب است. اگر روزی کرمان از مشروطه بی‌خبر بود و تبریز در صدر، امروز این نقش‌ها تغییر کرده‌اند. پرسش اساسی این است:
آیا تبریز دوباره جایگاه تاریخی خود را بازخواهد یافت، یا این خاموشی، به عادت بدل خواهد شد؟

https://t.me/irantomarrow

آذربایجان؛ ریشه در ایران

کشور کنونی جمهوری آذربایجان و منطقه آذربایجان ایران، در تمام سیر تاریخی خود، جزئی جدایی‌ناپذیر از ایران‌زمین بوده‌اند. از دوران هخامنشیان و اشکانیان گرفته تا ساسانیان، و پس از آن در دوره‌های صفوی، افشاری و قاجار، آذربایجان نه حاشیه، بلکه یکی از ستون‌های اصلی هویت سیاسی، فرهنگی و تاریخی ایران به شمار می‌رفته است. نام «آذربایجان» خود ریشه‌ای کاملاً ایرانی دارد و از «آتورپاتکان» گرفته شده؛ نامی که پیش از ورود اقوام ترک به این سرزمین وجود داشته است.
مردم تبریز و آذربایجان ایران، از آغاز ایرانی بوده‌اند. ترک‌زبان شدن این منطقه، نتیجه مهاجرت‌ها و تحولات تاریخی در قرون میانی است، نه تغییر هویت ملی. زبان ترکی، هرچند بخش مهمی از فرهنگ امروز آذربایجان است، اما زبان، به‌تنهایی تعیین‌کننده هویت تاریخی و ملی نیست. اشتراک زبانی با مردم ترکیه یا جمهوری آذربایجان، به‌معنای اشتراک سرنوشت تاریخی، فرهنگی و سیاسی نیست؛ همان‌گونه که فارسی‌زبانان ایران با تاجیکستان یا افغانستان، یک هویت سیاسی واحد ندارند.
از نظر هویتی، تاریخی و فرهنگی، تبریز و آذربایجان همواره در متن ایران قرار داشته‌اند. تبریز یکی از مراکز اصلی فرهنگ ایرانی، تشیع ایرانی، جنبش‌های ملی و مقاومت در برابر استبداد بوده است. انقلاب مشروطه، نمونه‌ای روشن از این واقعیت است؛ جایی که تبریز نه برای یک قوم، بلکه برای «ایران» قیام کرد.
با این حال، در سال‌های اخیر، گفتمان‌هایی چون پان‌ترکیسم تلاش کرده‌اند با تقلیل هویت مردم آذربایجان به «زبان»، آنها را از بستر تاریخی و ملی خود جدا کنند. این گفتمان‌ها، آگاهانه یا ناآگاهانه، به سود تضعیف همبستگی ملی ایران عمل می‌کنند و مردم آذربایجان را از دیگر اقوام ایرانی جدا نشان می‌دهند؛ در حالی که سرنوشت ترک، فارس، کرد، عرب، لر و بلوچ، بیش از هر چیز، به هم گره خورده است.
اعتراضات ملی ایران، اعتراض یک قوم یا یک زبان نیست؛ اعتراض یک ملت است. جدا کردن مردم آذربایجان از این جنبش‌ها، نه ریشه در تاریخ دارد و نه در منافع واقعی آنان. مشکلات اقتصادی، سرکوب سیاسی، بی‌عدالتی و فقدان آزادی، مرز زبانی نمی‌شناسد. همان‌گونه که رنج مردم کردستان، خوزستان یا سیستان، رنج مردم تبریز نیز هست.
مردم تبریز باید به یاد داشته باشند که ایرانی بودن، پیش از ترک‌زبان بودن در این سرزمین ریشه دارد. هویت ایرانی، هویتی فراگیر است که زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگون را در خود جای داده، نه هویتی که آنها را حذف کند. قدرت تاریخی ایران، دقیقاً در همین تنوع و همبستگی نهفته بوده است.
امروز، بیش از هر زمان دیگر، نیاز به بازگشت به این آگاهی تاریخی احساس می‌شود:
آذربایجان ایران، نه حاشیه ایران، بلکه قلب تپنده آن بوده و هست.
و مردم تبریز، همان‌گونه که در گذشته پیشگام جنبش‌های ملی بودند، نباید خود را در اعتراضات سراسری امروز، از دیگر اقوام ایران جدا ببینند؛ چرا که آینده ایران، آینده‌ای مشترک است، یا اساساً وجود نخواهد داشت.

https://t.me/irantomarrow