تهران

تهران

احتمال افزایش تنش و حمله اسرائیل به ایران: تحولات اخیر و چشم‌اندازها

در هفته‌های اخیر، تحولات ژئوپلیتیک و دیپلماتیک نشان می‌دهند که احتمال افزایش تنش‌ها و حتی حملهٔ احتمالی اسرائیل به ایران بیشتر شده است. دیدار اخیر نتانیاهو با ترامپ در آمریکا، نشانه‌ای از هماهنگی راهبردی میان تل‌آویو و واشنگتن برای آمادگی نظامی احتمالی است.
تحلیلگران معتقدند که اسرائیل صبر خواهد کرد تا اعتراضات داخلی در ایران به حداکثر تضعیف حکومت منجر شود و سپس اقدام نظامی را کلید بزند.
علاوه بر این، در صورتی که اوکراین با میانجیگری آمریکا به صلح با روسیه برسد، احتمال کاهش حمایت‌های روسیه از ایران برای قدردانی از تلاش‌های آمریکا در این توافق صلح و تضعیف بیشتر تهران افزایش می‌یابد.
تمرکز اسرائیل بر برنامه‌های هسته‌ای و موشکی ایران نیز یکی دیگر از عوامل افزایش احتمال اقدام نظامی است.
رسانه‌ها و تحلیلگران بین‌المللی هشدار داده‌اند که در صورت ادامه بن‌بست دیپلماتیک، سناریوی درگیری مستقیم همچنان جدی است.

در مجموع، شواهد نشان می‌دهند که احتمال حمله اسرائیل به ایران افزایش یافته است، اما زمان و شکل آن به عوامل داخلی ایران، تحولات منطقه‌ای و تصمیمات بین‌المللی بستگی دارد.

https://t.me/irantomarrow

سنترال پارک-نیویورک

خبر دستگیری حجه الاسلام امین جوادی مدیر عامل موسسه اعتباری ملل به علت اختلاس ۳۶۰۰۰ میلیارد تومانی با همدستی ۳ همسرش، بعد از یکماه تایید شد.

https://t.me/irantomarrow

🖋داوود حشمتی

سفر اخیر نتانیاهو به آمریکا بر خلاف ادعای برخی در ایران با هدف مذاکره با ایران نیست، بلکه تمرکز او بر ضربه زدن به برنامه موشکی ایران و تضمین ناتوانی ایران در پاسخ به اقدامات اسرائیل است.
آمریکا تا حد زیادی از برنامه هسته‌ای ایران مطمئن است و نیازی به مذاکره ندارد، اما اسرائیل این وضعیت را نمی‌پذیرد.
سناریوهای پیش‌رو شامل ضربه اطلاعاتی و عملیاتی مشترک یا انفرادی اسرائیل و احتمال کمتر حمله نظامی مستقیم است. ایران باید به نفوذ داخلی هشدار داشته باشد، زیرا می‌تواند زمینه‌ساز ضربه به تاسیسات موشکی شود، و جریان اصلاحطلبی و اصولگرایی ممکن است بحث مذاکره را برای کنترل بازار ارز و طلا مطرح کند، اما واقعیت روی زمین متفاوت است.

https://t.me/irantomarrow

نقش عبدالناصر همتی در بورس ۱۳۹۹: سوخت کردن نقدینگی سرمایه‌گذاران

بازار بورس ایران در سال ۱۳۹۹ یکی از پرتلاطم‌ترین و بحث‌برانگیزترین دوره‌های خود را تجربه کرد. شاخص‌ها به سرعت رشد کردند و میلیون‌ها سرمایه‌گذار تازه‌وارد وارد بازار شدند، بسیاری از آن‌ها تجربه کافی برای مدیریت ریسک نداشتند.
در این میان، عبدالناصر همتی، رئیس کل بانک مرکزی وقت، با سیاست‌های هدفمند کاهش نرخ بهره و هدایت نقدینگی سرگردان به بورس نقش کلیدی داشت. هدف آشکار اعلام‌شده، کنترل نقدینگی و حمایت از اقتصاد بود، اما بسیاری تحلیلگران بر این باورند که او عمداً نقدینگی دست مردم را وارد بازار پرریسک کرد تا ارزش آن «سوخت» شود.
با ورود حجم عظیمی از سرمایه‌های خرد به بورس، شاخص‌ها به شکل غیرواقعی رشد کردند، اما ضعف‌های ساختاری و نبود ابزارهای کنترلی باعث شد این رشد پایدار نباشد و به یک حباب هیجانی تبدیل شود. پس از مدت کوتاهی، بازار وارد فاز اصلاح شد و سرمایه‌گذاران خرد بخش زیادی از دارایی خود را از دست دادند.
حجم نقدینگی کشور در این دوره تقریبا دو برابر شد و از حدود ۱۶۰۰ هزار میلیارد تومان به ۳۵۰۰ هزار میلیارد تومان رسید. هدایت عمدی این نقدینگی به بورس، علاوه بر زیان مردم، نقدینگی لازم برای سرمایه‌گذاری مولد و تولید واقعی را کاهش داد.
این اقدامات نشان داد که ورود عمدی نقدینگی مردم به بازار پرریسک بورس، نه تنها باعث زیان سرمایه‌گذاران شد، بلکه نقدینگی را نیز از اقتصاد واقعی خارج کرد. سیاست همتی نمونه‌ای از مدیریت کوتاه‌مدت و هدفمند برای «سوخت کردن» نقدینگی دست مردم و کنترل بازار ارز و طلا بود.
تجربه بورس ۱۳۹۹ درس مهمی برای آینده اقتصاد ایران دارد: بدون ابزارهای نظارتی و سیاست‌های شفاف، حتی نیت سیاست‌گذاران می‌تواند به زیان سرمایه مردم و اقتصاد کلان تمام شود. بنابراین اصلاحات ساختاری، کنترل نقدینگی و شفافیت در بازار سرمایه ضروری است تا از تکرار چنین فجایعی جلوگیری شود.

https://t.me/irantomarrow

دلار دولتی و رانت همتی: از فرمی به فرم دیگر

دلار دولتی همواره یکی از ابزارهای مهم اقتصادی و همزمان منبع رانت و فساد در ایران بوده است. در دوره ریاست عبدالناصر همتی بر بانک مرکزی، سیستم توزیع دلار دولتی با شدت ادامه یافت و بخش وسیعی از فساد و رانت ناشی از آن شکل گرفت.
امروزه برخی از طرفداران همتی و سیاست‌های اقتصادی او اکنون مطرح می‌کنند که با حذف دلار دولتی، قیمت دلار در بازار آزاد کاهش می‌یابد و رانت و فساد از بین می‌رود. این ادعا اگرچه از دیدگاه تئوریک جذاب است، اما در عمل واقعیات پیچیده‌تری وجود دارد.
با حذف دلار دولتی، درآمد دولت از فروش ارز افزایش خواهد یافت. این افزایش درآمد به‌نظر می‌رسد که رانت را از بین می‌برد، زیرا دیگر افراد وابسته به حاکمیت و دولت که پیش‌تر ارز دولتی دریافت می‌کردند، دیگر این مزیت را نخواهند داشت. اما نکته مهم این است که رانت به شکل دیگری به خود دولت منتقل می‌شود.
در یک حکومت فاسد و سیستم دولتی ناسالم، این افزایش درآمد دولت به‌صورت مستقیم باعث کاهش رانت نمی‌شود. بلکه رانت از افراد و گروه‌های خاص وابسته به دولت به طبقه دیگری از قدرت و نفوذ درون حاکمیت منتقل می‌شود. این فرآیند نشان می‌دهد که رانت و فساد در چنین سیستم‌هایی از بین نمی‌رود، بلکه از فرمی به فرم دیگر تغییر می‌کند.
می‌توان این موضوع را مشابه قانون بقای ماده و انرژی در فیزیک دانست: ماده و انرژی نابود نمی‌شوند، بلکه از شکلی به شکل دیگر تبدیل می‌شوند. به همین ترتیب، رانت در یک حکومت فاسد نیز از میان نمی‌رود؛ تنها فرم و محل تمرکز آن تغییر می‌کند.
بنابراین، هرچند حذف دلار دولتی ممکن است در ظاهر موجب کاهش قیمت ارز و محدود شدن دسترسی گروه خاصی به رانت شود، نظام فاسد حکومتی تضمین می‌کند که این رانت به شکل جدیدی بازتوزیع شود. افزایش درآمد دولت می‌تواند به پروژه‌ها، قراردادها یا مزایای ویژه برای گروه‌های دیگر تبدیل شود و همچنان سیستم اقتصادی و سیاسی در چارچوب رانت‌محور باقی بماند.

در نتیجه، مشکل اصلی نه دلار دولتی، بلکه ساختار فسادزده و نحوه توزیع قدرت و منابع در حکومت است. اصلاح یا حذف یک ابزار مانند دلار دولتی، بدون اصلاح سیستم کلی، فقط شکل رانت را تغییر می‌دهد، اما خود رانت و فساد همچنان پابرجاست.

https://t.me/irantomarrow

خانواده مدلل و فساد اقتصادی: رانت، ارز دولتی و سوءاستفاده از دامداران

خانواده مدلل یکی از خانواده‌های ثروتمند و شناخته‌شده در ایران است که در واردات کالاهای اساسی و نهاده‌های دام و طیور فعالیت گسترده دارد و اعضای برجسته آن مانند مسعود مدلل و سامان مدلل در سال‌های اخیر به واسطه دریافت حجم بالای ارز دولتی و ارتباطات قوی با نهادهای دولتی، نام خود را در پرونده‌های اقتصادی مطرح کرده‌اند.
بخش عمده‌ای از فساد این خانواده ناشی از دریافت ارز ۴۲۰۰ تومانی برای واردات کالاهای اساسی است که قرار بود برای کنترل قیمت کالاها و حمایت از مصرف‌کننده توزیع شود اما عملاً به منبع رانت و سودهای کلان تبدیل شد و رسانه‌ها و کارشناسان اقدامات آنها را نمونه‌ای از فساد سیستمیک می‌دانند.
شرکت‌های متعلق به مدلل انحصار قابل توجهی در واردات کالاها ایجاد کردند و این انحصار کنترل قیمت و عرضه کالاها را در دست گروه محدودی متمرکز کرد و سودهای کلان و غیرشفاف به این خانواده منتقل شد.
دامداران و مرغداران برای دریافت نهاده‌ها مجبور به واریز پول ریالی به حساب‌های این خانواده هستند و حجم این حساب‌ها بسیار بزرگ است و علاوه بر سود بانکی، امکان اخذ وام‌های کلان نیز وجود دارد که خانواده مدلل از نقدینگی ریالی دامداران و مرغداران بهره‌برداری می‌کند و حتی اگر دولت در دادن ارز تأخیر کند، پول در حساب‌ها باقی می‌ماند و این تاخیر نیز برای خانواده مدلل منبع سود کلان است در حالی که دامداران و مرغداران متحمل ضرر می‌شوند.

چهار محور اصلی فساد مدلل شامل دریافت ارز دولتی، ایجاد انحصار بازار، سوءاستفاده از نفوذ سیاسی و بهره‌برداری از حساب‌های ریالی دامداران است و اقدامات این خانواده نمونه‌ای روشن از فساد سیستمیک ایران است.

https://t.me/irantomarrow

برکناری عبدالناصر همتی در نرخ دلار ۴۵۰۰۰۰ تومانی

تغییر مکرر روسای بانک مرکزی در ایران یکی از ویژگی‌های شناخته‌شده سیاست اقتصادی کشور است و سابقه نشان می‌دهد که معمولاً این تغییرات زمانی رخ می‌دهد که فشارهای ارزی و نوسانات بازار به سطح بحرانی رسیده باشد. بررسی دوره‌های گذشته حکایت از آن دارد که همواره زمانی که نرخ دلار به نقطه‌ای حساس و قابل توجه می‌رسد، تصمیم به تعویض رییس بانک مرکزی اتخاذ می‌شود تا سیاست‌گذاران جدید بتوانند با رویکردهای تازه یا تصمیمات کوتاه‌مدت، بازار ارز را کنترل کنند.
با توجه به این سابقه، می‌توان پیش‌بینی کرد که احتمال برکناری عبدالناصر همتی در دوره فعلی زمانی جدی خواهد شد که دلار به محدوده ۴۵۰۰۰۰ تومان برسد.
این رقم به‌عنوان یک سطح بحرانی در نظر گرفته می‌شود که فشارهای اقتصادی و انتظارات تورمی را به حدی افزایش می‌دهد که دولت ناچار به تغییر رهبری بانک مرکزی می‌شود.
شرایط اقتصادی کنونی ایران، شامل فشارهای تورمی، کاهش ارزش ریال، تحریم‌های خارجی و کسری بودجه، زمینه را برای رسیدن دلار به این سطح فراهم می‌کند. بر اساس تحلیل‌های اقتصادی و روندهای فعلی، رسیدن دلار به ۴۵۰۰۰۰ تومان می‌تواند در طی بازه زمانی ۱.۵ تا ۳ سال آینده رخ دهد، یعنی احتمالاً همتی در همین بازه زمانی جای خود را به فردی دیگر خواهد داد.

این پیش‌بینی با توجه به سابقه تاریخی نوسانات ارز و تغییرات ریاست بانک مرکزی است. در گذشته نیز مشاهده شده که تغییرات در مدیریت بانک مرکزی همواره با هدف کنترل بحران ارزی و کاهش فشارهای روانی بازار انجام شده است، هرچند نتایج آن همیشه موفقیت‌آمیز نبوده است.

با این حال، باید توجه داشت که سیاست‌گذاری ارزی تنها عامل تعیین‌کننده نیست و شرایط سیاسی، فشار تحریم‌ها و نوسانات جهانی نیز نقش مهمی در زمان و ضرورت برکناری رییس بانک مرکزی دارند. بنابراین پیش‌بینی دقیق زمان برکناری دشوار است، اما الگوی تاریخی و روند فعلی اقتصاد نشان می‌دهد که رسیدن دلار به حدود ۴۵۰۰۰۰ تومان، نقطه‌ای خواهد بود که تصمیم به تغییر همتی محتمل خواهد شد.
در نهایت، این پیش‌بینی می‌تواند به تحلیلگران اقتصادی و فعالان بازار کمک کند تا برای آینده نرخ ارز و تغییرات مدیریتی در بانک مرکزی آمادگی بیشتری داشته باشند و تاثیرات احتمالی آن بر بازار و سیاست‌های اقتصادی را بهتر تحلیل کنند.

https://t.me/irantomarrow

قیمت دارو و سهم دریافتی داروخانه‌ها:
واقعیتی که بیماران کمتر می‌دانند

امروزه بیماران بسیاری با تجربه‌ای مشترک مواجه هستند: وقتی با دفترچه بیمه به داروخانه‌های مختلف مراجعه می‌کنند تا یک دارو را تهیه کنند، با قیمت‌های بسیار متفاوتی روبه‌رو می‌شوند. این تفاوت قیمت‌ها نه به دلیل تغییر کیفیت دارو، بلکه به دلیل نحوه دریافت سهم داروخانه‌ها از بیماران و سهم بیمه است.
داروخانه‌ها برای ارائه خدمات خود، بخشی از هزینه‌ها را از سهم بیمه‌ای بیمار دریافت می‌کنند و بخش دیگر را از بیمه‌ها مطالبه می‌کنند. اما یکی از مشکلات اساسی، تاخیر بیمه‌ها در بازپرداخت سهم داروخانه‌ها است. این تاخیر می‌تواند فشار مالی زیادی به داروخانه‌ها وارد کند، زیرا آنها باید هزینه‌های جاری مانند اجاره، حقوق پرسنل و خرید دارو را پیشاپیش تامین کنند.
در نتیجه، برخی داروخانه‌ها برای جبران این هزینه‌ها و پوشش تاخیر بیمه‌ها، بدون اطلاع بیمار، درصد سهم دریافتی از بیمار را بیشتر از مقدار مصوب دریافت می‌کنند. این رفتار باعث می‌شود قیمت یک دارو در داروخانه‌های مختلف با وجود بیمه یکسان، متفاوت باشد و بیمارانی که از آن مطلع نیستند، هزینه بیشتری پرداخت کنند.
این مسئله به ویژه برای بیماران مزمن که نیازمند داروهای تکراری هستند، اهمیت دارد. آنها ممکن است به داروخانه‌ای مراجعه کنند و همان دارو را با قیمتی بیشتر از قیمت مصوب تهیه کنند، در حالی که داروخانه دیگری آن دارو را با قیمت قانونی ارائه می‌دهد.
کارشناسان معتقدند که این وضعیت نیاز به نظارت دقیق‌تر و شفافیت بیشتر دارد. بیماران باید از میزان سهم پرداختی خود مطلع باشند و داروخانه‌ها ملزم به رعایت نرخ‌های مصوب باشند. در عین حال، بیمه‌ها نیز باید روند بازپرداخت سهم داروخانه‌ها را تسریع کنند تا فشار مالی بر داروخانه‌ها کاهش یابد و انگیزه‌ای برای دریافت غیرمجاز از بیماران ایجاد نشود.
در نهایت، این وضعیت نشان می‌دهد که شفافیت، نظارت و اطلاع‌رسانی به بیماران نه تنها به کاهش نارضایتی و سردرگمی آنها کمک می‌کند، بلکه از بروز سوءاستفاده‌ها در سیستم درمانی و دارویی کشور جلوگیری خواهد کرد. بیماران حق دارند بدانند چه میزان سهم از آنها دریافت می‌شود و چه میزان را بیمه پرداخت می‌کند، و این شفافیت می‌تواند گامی موثر در حمایت از حقوق بیماران باشد


https://t.me/irantomarrow
.

عبدالناصر همتی؛ از مدیریت رسانه تا اقتصاد سیاسی رانت

عبدالناصر همتی از جمله چهره‌هایی است که مسیر شغلی‌اش پس از انقلاب، بیش از آن‌که حاصل یک روند تخصصی منسجم باشد، بازتابی از چرخش‌های سیاسی و جابه‌جایی در ساختار قدرت است. بررسی سوابق اولیه و عملکرد او در مناصب اقتصادی، پرسش‌های جدی درباره نسبت تحصیلات، تجربه واقعی و نتایج سیاست‌گذاری او ایجاد می‌کند.
آغاز مسیر: رسانه، نه اقتصاد
همتی فعالیت حرفه‌ای خود را نه در نهادهای اقتصادی، بلکه در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران آغاز کرد. او در دهه ۱۳۶۰ در سمت‌هایی چون مدیرکل خبر و مسئولیت‌های سیاسی–رسانه‌ای فعالیت داشت؛ مشاغلی که ماهیتی کاملاً ایدئولوژیک، رسانه‌ای و سیاسی داشتند و هیچ ارتباط مستقیمی با مدیریت پولی، مالی یا سیاست‌گذاری اقتصادی نداشتند.
این نکته مهم است، زیرا برخلاف برخی مدیران اقتصادی که از سطوح کارشناسی در بانک‌ها یا نهادهای مالی رشد کرده‌اند، همتی بدون سابقه اجرایی در نظام بانکی یا بازار مالی وارد سطوح بالای تصمیم‌گیری اقتصادی شد.
ورود به اقتصاد بدون مسیر تخصصی روشن
انتقال همتی از رسانه به حوزه‌هایی مانند بیمه مرکزی، بانک‌ها و در نهایت بانک مرکزی بیشتر از آن‌که نتیجه یک مسیر حرفه‌ای تخصصی باشد، حاصل اعتماد سیاسی و انتصاب از بالا بود. اگرچه او دارای مدرک دکترای اقتصاد است، اما منتقدان بارها تأکید کرده‌اند که مدرک دانشگاهی به‌تنهایی جایگزین تجربه میدانی و کارنامه عملی موفق در اقتصاد کلان نمی‌شود.
در واقع، فاصله میان آموزش نظری اقتصاد و اداره واقعی نظام پولی یک کشورِ تحت تحریم، آن‌قدر زیاد است که بدون تجربه عمیق، نتیجه‌ای جز تصمیم‌های کوتاه‌مدت و پرهزینه نخواهد داشت.
عملکرد اقتصادی؛ حذف رانت یا بازتوزیع آن؟
مهم‌ترین نقد وارد بر همتی نه صرفاً انتصاب او، بلکه نتایج عملکردش در مناصب اقتصادی است. در دوره ریاست او بر بانک مرکزی و نیز حضورش در تیم اقتصادی دولت روحانی، سیاست‌هایی دنبال شد که به‌جای حذف ساختاری رانت، بیشتر به باز‌توزیع رانت به نفع گروه‌ها و جناح‌های نزدیک به قدرت سیاسی همسو با او انجامید.
سیاست‌های ارزی، چندنرخی بودن ارز، تخصیص‌های رانتی و فقدان شفافیت مؤثر، همگی در عمل به انتقال رانت از یک گروه به گروه دیگر منجر شدند، نه به خشکاندن ریشه آن. این وضعیت، دقیقاً برخلاف شعارهایی بود که تحت عنوان «اصلاح ساختار اقتصادی» مطرح می‌شد.

بورس؛ ابزار سیاسی در لباس حمایت از مردم
یکی از تاریک‌ترین نقاط کارنامه همتی، نقش او و تیم اقتصادی دولت روحانی در استفاده ابزاری از بازار سرمایه است. در سال‌های پایانی دولت روحانی، بورس با تبلیغات گسترده دولتی به‌عنوان مسیر «نجات اقتصاد خانوار» معرفی شد. نتیجه اما چیزی جز ورود میلیونی مردم عادی، ترکیدن حباب و انتقال زیان به سرمایه‌گذاران خرد نبود.


https://t.me/irantomarrow

تحولات شعارها و مطالبات معترضان در ایران: از جنبش سبز تا جنبش مهسا و جنبش گرسنگان

ایران طی دو دهه اخیر شاهد موج‌های مختلف اعتراضات اجتماعی و سیاسی بوده است.

جنبش سبز پس از انتخابات ۱۳۸۸ شکل گرفت و محور اصلی آن شفافیت انتخاباتی، حقوق شهروندی و آزادی‌های سیاسی بود. شعارهای این جنبش غالباً سیاسی و حقوق‌محور بودند مانند «رای من کجاست؟» و «مرگ بر دیکتاتور». این جنبش عمدتاً توسط طبقه متوسط تحصیل‌کرده و دانشگاهیان هدایت می‌شد و تمرکز آن بر اصلاحات سیاسی بود.

در سال ۱۴۰۱ با مرگ مهسا امینی اعتراضات گسترده‌ای شکل گرفت که به جنبش مهسا مشهور شد و محور آن حقوق زنان و آزادی‌های فردی بود. شعارهای این جنبش مانند «زن، زندگی، آزادی» و «نه به حجاب اجباری» ترکیبی از مطالبات اجتماعی و مخالفت با سرکوب بود و قشر وسیع‌تری از جامعه، به ویژه جوانان و زنان شهری، در آن مشارکت داشتند.

در سال‌ ۱۴۰۴، اعتراضات اقتصادی تحت عنوان جنبش گرسنگان شکل گرفته و محور آن عدالت اقتصادی و معیشتی است. شعارهای این جنبش تمرکز بر مشکلات اقتصادی، فساد و نابرابری دارد. نکته بسیار مهم در جنبش گرسنگان گرایش معترضان به حمایت از دوران حکومت پهلوی و‌شاهزاده رضا پهلوی است، زیرا معترضان متوجه شده اند که حکومت ایدئولوژیک موجود توان برآورده کردن حداقل نیازهای معیشتی آنها را ندارد. طبقه کم‌درآمد که اکنون حداقل ۷۰ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهد، پیشتاز این اعتراضات است و حتی کسبه و بازاریانی که در جنبش‌های قبلی سکوت کرده یا مخالف اعتراضات بودند، اکنون آغازکننده اعتراضات شده‌اند. روند تغییر شعارها نشان می‌دهد که خواسته‌ها از اصلاحات سیاسی محدود به سرنگونی کل نظام برای رسیدن به عدالت اجتماعی و اقتصادی گسترده‌تر شده است.

جنبش سبز اصلاحات سیاسی و حقوق شهروندی را مد نظر داشت، جنبش مهسا آزادی‌های فردی و اجتماعی را مطرح کرد و جنبش گرسنگان اعتراض اقتصادی و گرایش‌های نوین سیاسی را نشان می‌دهد.

این جنبش به زودی می‌تواند سایر اقشار، از جمله دانشجویان که همواره در پیکان مبارزات مدنی بوده‌اند، را نیز به سردمداران خود بدل کند. گروه‌های مشارکت‌کننده گسترده‌تر شده‌اند، جنبش سبز طبقه متوسط، جنبش مهسا جوانان و زنان شهری و جنبش گرسنگان طبقات کم‌درآمد و بازاریان را شامل می‌شود.
نمادها و شعارها نیز تغییر یافته‌اند، جنبش سبز با رنگ سبز و نمادهای انتخاباتی، جنبش مهسا با نمادهای اعتراض به حجاب اجباری و روسری جنبش گرسنگان با شعارهای اقتصادی و حمایت‌های سیاسی نوین شناخته می‌شوند.

این تغییرات نشان‌دهنده تکامل مطالبات مردم و انعکاس شرایط واقعی زندگی آن‌ها است و هر جنبش تصویری از اولویت‌ها و نگرانی‌های جامعه ارائه می‌دهد. مطالبه آزادی، عدالت و رفاه محور اصلی اعتراضات بوده و تغییر شعارها بیانگر پویایی جامعه و واکنش مردم به بحران‌های سیاسی و اقتصادی است. تحلیل این شعارها مسیر تحولات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی ایران را روشن می‌کند و نشان می‌دهد که با فشار اقتصادی، گرایش‌های سیاسی و تاریخی معترضان نیز دچار تحول می‌شود و جنبش گرسنگان می‌تواند نقش مرکزی در هدایت مبارزات مدنی در آینده داشته باشد.

بسیاری بر این عقیده اند که جنبش گرسنگان اگر چه ممکن است به طول بینجامد اما احتمالا آخرین جنبشی خواهد بود که نظام جمهوری اسلامی قبل از فروپاشی در برابر خود خواهد دید .

https://t.me/irantomarrow

جنبش گرسنگان، آخرین جنبش؟

از دیروز، شهرها و دانشگاه‌های ایران صحنه موجی گسترده از اعتراضات علیه وضعیت اقتصادی وخیم مردم شده‌اند. مردمی که سال‌ها تحت فشار تورم، گرانی افسارگسیخته و کاهش قدرت خرید قرار داشته‌اند، این بار به خیابان‌ها آمده‌اند تا صدای خشم و ناامیدی خود را به حاکمیت برسانند.
این موج نارضایتی، فراتر از یک اعتراض اقتصادی ساده است. پیام آن روشن است: مردم دیگر نمی‌توانند شرایط سخت زندگی را تحمل کنند و تحمل اجتماعی به پایان رسیده است. کاهش ارزش پول ملی، افزایش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی و فقدان راهکارهای واقعی برای حمایت از اقشار آسیب‌پذیر، جامعه را به نقطه انفجار رسانده است.
واقعیت تلخ اما شفاف است: این، آخرین جنبش جمهوری اسلامی است. دلیل آن ساده است؛ نظام در مواجهه با چنین خشم و نارضایتی فراگیری، تنها دو مسیر پیش رو دارد:
۱. دگردیسی بنیادین، به گونه‌ای که دیگر نام و هویتی از نظام تمامیت‌خواه پیشین باقی نماند و تغییرات واقعی و ملموس در ساختار سیاسی و اقتصادی رخ دهد.
۲. فروپاشی کامل، هنگامی که ناتوانی در پاسخگویی به مطالبات اقتصادی و اجتماعی مردم، ساختار حاکمیت را از هم بپاشد.
در این شرایط، دانشجویان، کارگران،بازاریان،کارمندان، بازنشستگان و اقشار مختلف جامعه، نه تنها برای بهبود معیشت خود بلکه برای بازپس‌گیری حقوق اساسی و عدالت اجتماعی به خیابان‌ها آمده‌اند.

هیچ مسیر میانی واقعی و قابل‌اعتمادی برای حاکمیت باقی نمانده است؛ یا تغییر عمیق و تحول‌زا رخ خواهد داد یا فروپاشی اجتناب‌ناپذیر خواهد بود.

این جنبش، فراتر از یک اعتراض معمولی، نقطه‌ای تاریخی است که صبر و تحمل مردم به پایان رسیده و تاریخ معاصر ایران را وارد فصلی تازه می‌کند.
تاریخ نشان داده است که وقتی مردم با چنین شدت و عمق نارضایتی به صحنه می‌آیند، مسیر تغییر دیگر قابل بازگشت نیست.

جنبش گرسنگان، آخرین جنبش جمهوری اسلامی است و تعیین‌کننده سرنوشت نزدیک نیم قرن حکومت تمامیت‌خواه ایران خواهد بود و نشان خواهد داد حکومتهایی که تن به اصلاحات ندهند دیر یا زود از بنیان برکنده خواهند شد.

https://t.me/irantomarrow

مطهرنیا و پازل فروپاشی؛ از پیش‌بینی تا لحظه نهایی

در سال‌های اخیر، نام مطهرنیا بیش از پیش در میان تحلیل‌گران سیاسی و راهبردی ایران شنیده شده است؛ نه صرفاً به‌دلیل مواضع انتقادی، بلکه به‌واسطه ترسیم روندهایی که با دقتی کم‌نظیر، زمان‌بندی و پیامدهای تحولات داخلی و منطقه‌ای را به‌هم پیوند می‌زند. آنچه تحلیل‌های او را متمایز می‌کند، نگاه «فرآیندی» به بحران است؛ بحرانی که نه ناگهانی، بلکه مرحله‌به‌مرحله و بر اساس یک پازل از پیش چیده‌شده پیش می‌رود.
مطهرنیا بارها تأکید کرده است که جمهوری اسلامی نه با یک ضربه ناگهانی، بلکه از مسیر انباشت بحران‌ها به نقطه نهایی خواهد رسید؛ انباشت اقتصادی، اجتماعی، مشروعیتی و امنیتی. در این چارچوب، او از سال‌ها پیش نسبت به فروپاشی تدریجی توان معیشتی جامعه هشدار داده و تصریح کرده بود که لحظه خطرناک، زمانی است که «سیاست» به حاشیه می‌رود و «نان» به مسئله اصلی خیابان تبدیل می‌شود.
در تحلیل‌های او درباره احتمال حمله اسرائیل به ایران، نکته کلیدی نه خودِ حمله، بلکه زمان‌بندی و بستر اجتماعی آن است. مطهرنیا بارها گفته است که هرگونه ضربه خارجی، زمانی بیشترین اثر را خواهد داشت که جامعه از درون دچار فرسایش، خشم و بی‌اعتمادی عمیق شده باشد. به بیان دیگر، فشار بیرونی زمانی کارگر است که جامعه پیش‌تر به آستانه انفجار رسیده باشد.
اعتراضات کنونی، به‌ویژه آنچه می‌توان آن را جنبش گرسنگان نامید، دقیقاً در همین چارچوب قابل تحلیل است. این اعتراضات نه ایدئولوژیک‌اند، نه نخبه‌محور و نه محدود به یک قشر خاص. آن‌ها از دل سفره‌های خالی، دستمزدهای بی‌ارزش‌شده و آینده‌های مسدودشده بیرون آمده‌اند. همان نقطه‌ای که مطهرنیا آن را «پایان کارآمدی سرکوب» می‌نامد؛ جایی که هزینه زندگی از هزینه اعتراض بیشتر می‌شود.

مطهرنیا بارها نوشته و گفته است که جنبش‌های معیشتی، اگر به مرحله فراگیری برسند، یا نظام را وادار به دگردیسی بنیادین می‌کنند یا آن را وارد مسیر فروپاشی می‌سازند. در این نوع جنبش، دیگر با مطالبات قابل مدیریت مقطعی روبه‌رو نیستیم؛ بلکه با شکافی ساختاری مواجه‌ایم که هر روز عمیق‌تر می‌شود.
اکنون، با کنار هم گذاشتن قطعات این پازل ــ فشار اقتصادی مزمن، اعتراضات فراگیر، بحران مشروعیت، و تهدیدهای خارجی با زمان‌بندی حساب‌شده ــ به نظر می‌رسد وارد آخرین مرحله از سناریویی شده‌ایم که مطهرنیا سال‌ها پیش ترسیم کرده بود. مرحله‌ای که در آن، یک «ضربه نهایی» ــ چه در قالب تشدید بحران داخلی و چه در اثر شوک خارجی ــ می‌تواند تعادل شکننده موجود را به‌طور کامل برهم بزند.

در این نقطه، مسئله دیگر این نیست که آیا تغییری رخ خواهد داد یا نه؛ بلکه این است که ماهیت آن تغییر چه خواهد بود: دگردیسی‌ای که هویت نظام تمامیت‌خواه پیشین را از میان ببرد، یا فروپاشی‌ای که پیامدهای آن قابل کنترل نباشد.

آنچه امروز در خیابان‌ها و دانشگاه‌ها می‌بینیم، نه یک حادثه مقطعی، بلکه بخشی از همان روندی است که مطهرنیا آن را «حرکت اجتناب‌ناپذیر تاریخ» می‌نامد. پازلی که قطعاتش سال‌هاست چیده شده و اکنون، به نظر می‌رسد به لحظه تکمیل خود نزدیک شده است.

https://t.me/irantomarrow

https://t.me/irantomarrow

از ورشکستگی اقتصادی تا ورشکستگی اخلاقی

کشور درگیر بحرانی است که تنها محدود به اقتصاد نمی‌شود؛ این بحران، آرام آرام به حوزه اخلاق و اعتماد اجتماعی نیز سرایت کرده است. یکی از نمونه‌های بارز این مسئله، وضعیت برخی داروخانه‌هاست که به دلیل ورشکستگی اقتصادی و کاهش توان خرید دارو، به شیوه‌هایی روی آورده‌اند که هم بیماران را در معرض خطر قرار می‌دهد و هم خودشان را در دام شکست اخلاقی می‌اندازد.
به علت ورشکستگی، برخی داروخانه‌ها ناچار شده‌اند داروهایی با تاریخ مصرف بسیار نزدیک را از کشورهای همسایه یا حتی از طریق قاچاقچیان رسمی و غیررسمی تهیه کنند. این داروها با قیمتی بسیار پایین در مبدا خریداری می‌شوند، اما در داروخانه‌ها با قیمت بسیار هنگفت به بیماران عرضه می‌شوند، بدون آنکه آن‌ها را از نزدیکی تاریخ انقضای دارو مطلع کنند.
در این فرآیند، داروخانه‌ها نه تنها دارویی گران می‌فروشند، بلکه دارویی را عرضه می‌کنند که ممکن است از نظر کیفیت یا اثرگذاری در وضعیت بحرانی باشد.
در واقع، این نوع عمل، دو سر باخت ایجاد می‌کند: بیماران متضرر می‌شوند و اعتماد عمومی به نظام سلامت و داروخانه‌ها کاهش می‌یابد، و داروخانه‌ها نیز هرچند ممکن است در ظاهر از لحاظ مالی برنده به نظر برسند، اما در عمل درگیر ورشکستگی اخلاقی شده‌اند.
این پدیده نشان می‌دهد که بحران اقتصادی، نه تنها قدرت خرید و شرایط مالی افراد و کسب‌وکارها را تحت تاثیر قرار می‌دهد، بلکه می‌تواند بنیان‌های اخلاقی و اجتماعی را نیز متزلزل کند. زمانی که اقتصاد افراد و نهادها به ورشکستگی می‌رسد، اخلاق و اعتماد عمومی نیز به خطر می‌افتد و جامعه وارد مرحله‌ای می‌شود که به سختی می‌توان آن را بازگرداند.

نتیجه‌گیری:
ورشکستگی اقتصادی، دریچه‌ای است به ورشکستگی اخلاقی. هر اقدامی که صرفاً برای جبران ضرر اقتصادی انجام شود، بدون رعایت اصول اخلاقی و شفافیت، در نهایت هم افراد و هم جامعه را آسیب‌پذیرتر می‌کند. داروخانه‌هایی که به فروش داروی تاریخ مصرف نزدیک روی آورده‌اند، نمونه‌ای روشن از این حقیقت‌اند: در این بازی، هیچ برنده واقعی وجود ندارد و هر دو طرف، چه فروشنده و چه خریدار، در دام باخت اخلاقی و اجتماعی گرفتار می‌شوند.

https://t.me/irantomarrow

بیمه‌های سلامت در مرز ورشکستگی

بیمه‌های سلامت، ستون اصلی دسترسی مردم به خدمات درمانی و دارویی هستند، اما امروز این ستون‌ها در حال ترک خوردن‌اند.

ورشکستگی قریب‌الوقوع برخی از این نهادها، نه تنها داروخانه‌ها را با بحران روبرو کرده، بلکه بیماران را نیز در معرض خطر قرار داده است.
یکی از عوامل اصلی این بحران، فساد گسترده و سوء مدیریت مالی است. پرداخت‌های غیرشفاف، قراردادهای غیرمنصفانه با داروخانه‌ها و مراکز درمانی، و سوء استفاده از منابع بیمه باعث شده بودجه‌ها سریع‌تر از آنچه پیش‌بینی می‌شد، تخلیه شوند.
عامل دیگر، افزایش سرسام‌آور هزینه‌های دارویی و درمانی است. تورم و افزایش قیمت داروها فشار مضاعفی بر بیمه‌ها وارد کرده و آن‌ها را از توان پرداخت به موقع به داروخانه‌ها و مراکز درمانی باز داشته است. این تاخیر در پرداخت‌ها، زنجیره تامین دارو و خدمات را دچار اختلال کرده است.
تاثیر مستقیم بر داروخانه‌ها و مردم
ورشکستگی بیمه‌ها به شکل ملموس در داروخانه‌ها و دسترسی مردم به دارو خود را نشان می‌دهد. داروخانه‌ها که منتظر بازپرداخت از سوی بیمه‌ها هستند، با کسری نقدینگی مواجه می‌شوند و این کسری باعث می‌شود بعضی از آن‌ها به خرید داروهای تاریخ مصرف نزدیک یا حتی غیررسمی روی آورند. مردم، به عنوان مصرف‌کنندگان نهایی، هزینه بیشتری پرداخت می‌کنند و گاهی سلامت‌شان در خطر قرار می‌گیرد.
در واقع، ورشکستگی بیمه‌های سلامت، یک بحران زنجیره‌ای ایجاد می‌کند: از بیمه تا داروخانه و از داروخانه تا بیمار، همه درگیر آسیب‌های اقتصادی و اخلاقی می‌شوند. وقتی سیستم بیمه نتواند تعهدات خود را اجرا کند، اعتماد عمومی نیز از بین می‌رود و این روند، بر سلامت جامعه اثرات بلندمدت و غیرقابل بازگشتی خواهد داشت.
نتیجه‌گیری
بیمه‌های سلامت در مرز ورشکستگی قرار دارند و این بحران، بیش از همه بر بیماران و داروخانه‌ها اثر می‌گذارد. فساد، سوء مدیریت، تورم و افزایش هزینه‌ها عواملی هستند که این نهادهای حیاتی را به وضعیت بحرانی رسانده‌اند. اگر راهکاری عاجل برای شفاف‌سازی، اصلاح ساختارها و کنترل فساد اتخاذ نشود، نه تنها بیمه‌ها، بلکه کل نظام سلامت کشور وارد مرحله‌ای می‌شود که بازگشت از آن دشوار و پرهزینه خواهد بود.

https://t.me/irantomarrow

اعترافات اجباری و قربانیان خاموش: از مازیار ابراهیمی تا عقیل کشاورز

سیستم اطلاعاتی ایران در دهه‌های اخیر بارها با پرونده‌هایی مواجه شده که نشان‌دهنده استفاده از اعترافات اجباری برای تحمیل مجازات‌های شدید است.
پرونده‌هایی که رسانه‌ای شده‌اند، تنها نوک کوه یخ هستند و نشان‌دهنده آسیب‌های عمیق انسانی و اجتماعی این روش‌ها هستند.
یکی از نمونه‌های شناخته‌شده، پرونده مازیار ابراهیمی است. پرونده‌ای که رسانه‌های خارجی با جنجال‌های فراوان پوشش دادند و بازتاب گسترده‌ای در جامعه داشت. ابراهیمی، متهم به جاسوسی، در جریان اعترافات اجباری خود، تحت فشار شدید قرار گرفت و این اعترافات، ابزار مشروعیت بخشی به اقدامات امنیتی و قضایی نظام شد.

در ادامه، پرونده عقیل کشاورز یکی از تلخ‌ترین نمونه‌هاست. او دانشجوی جوانی بود که تنها به جرم عکسبرداری از یک ساختمان تاریخی – که اکنون کاربرد نظامی دارد اما محل عکسبرداری بسیاری از دانشجویان و محققان است – تحت بازجویی شدید قرار گرفت. فشارهای روانی و اجبار به اعتراف، او را مجبور به پذیرفتن اتهاماتی شد که حتی شامل ۲۰۰ فقره جاسوسی نیز شد! نتیجه این فشار، حکم اعدام و پایان زندگی کوتاه و پرآرزوی یک جوان دانشجوی بیگناه و نابود شدن چندین خانواده بود.

این پرونده‌ها، نشان‌دهنده دو واقعیت تلخ هستند:
۱. ابزاری شدن اعترافات اجباری برای ایجاد ترس، کنترل جامعه و مشروعیت بخشی به اقدامات امنیتی.
۲. نابودی زندگی و تباه کردن آینده انسان‌ها تحت فشار سیستم‌های اطلاعاتی و قضایی، حتی زمانی که اقدامات متهم، صرفاً تحقیقات علمی یا فعالیت‌های دانشگاهی باشد.

اعمال فشار و اجبار برای گرفتن اعترافات، نه تنها عدالت را مخدوش می‌کند، بلکه اعتماد عمومی را نیز از بین می‌برد و جامعه را در مواجهه با سیستم قضایی و امنیتی دچار ترس و بی‌اعتمادی می‌کند. پرونده‌هایی مانند مازیار ابراهیمی و عقیل کشاورز، یادآوری تلخی هستند از این واقعیت که چگونه زندگی جوانان و آینده علمی و انسانی یک جامعه می‌تواند در مسیر سیاست و امنیت قربانی شود.
:
اعترافات اجباری، ابزار نظامی و امنیتی است که هم انسان‌ها و هم اعتماد اجتماعی را قربانی می‌کند. پرونده‌هایی مانند عقیل کشاورز، یادآور تلخ این حقیقت‌اند که جوانانی که در مسیر علم و تحقیق گام برمی‌دارند، گاهی بدون تقصیر واقعی، در مسیر خشونت و سرکوب گرفتار می‌شوند و نتیجه، پایان ناگهانی زندگی و از دست رفتن فرصت‌های انسانی و علمی است.

https://t.me/irantomarrow

از «ای ایران بخوان» خامنه‌ای تا کشتار خیابانی: سوءاستفاده از ملی‌گرایی و سقوط اخلاق حکومتی

رهبر جمهوری اسلامی با اظهارات ملی‌گرایانه مانند «ای ایران بخوان» به مداح حکومتی، میخواست احساسات میهن‌پرستانه مردم را به نفع مشروعیت حکومت بسیج کند. سرودها، شعارها و نمایش‌های پرطنین ملی‌گرایانه، به ویژه در مناسبت‌ها و رویدادهای عمومی، ابزاری قدرتمند برای ایجاد پیوند میان حکومت و شهروندان بوده است.
اما تنها چند ماه طول کشید تا این ابزار مشروعیت، علیه همان مردم به کار گرفته شود. اعتراضات جنبش گرسنگان، که ناشی از وضعیت اقتصادی وخیم و فشار معیشتی بود، نشان داد کسانی که خود را وطن‌پرست و دوستدار ایران می‌نامیدند، در عمل می‌توانند همان چهره واقعی کفتارگونه خود را نشان دهند: ضرب و شتم، تهدید و کشتار شهروندانی که تنها حق دارند صدای خود را به گوش مسئولان برسانند.
این تناقض تلخ نشان می‌دهد ملی‌گرایی در دست سیاستمداران و نهادهای امنیتی، ابزاری برای کنترل و فریب مردم است. همان کسانی که با نمایش احساسات ملی‌گرایانه اعتماد مردم را جلب کرده بودند، در مواجهه با اعتراض‌های مردمی به همان حیواناتی تبدیل شدند که همیشه در پس نقاب مشروعیت پنهان بوده‌اند.

پیام این تجربه روشن است: ملی‌گرایی واقعی با سرکوب و خشونت قابل ترکیب نیست. وقتی اعتماد مردم با شعارهای پرطنین جلب می‌شود و همان مردم در خیابان‌ها مورد خشونت قرار می‌گیرند، مشروعیت حکومت زیر سؤال می‌رود و پایه‌های اخلاقی و اجتماعی جامعه نیز تضعیف می‌شود.
جنبش گرسنگان و واکنش حکومت به آن، درسی تلخ برای تاریخ معاصر ایران است: نشان دادن پرچم و شعار ملی بدون رعایت عدالت و احترام به حقوق مردم، نهایتاً به سقوط اخلاق و آشکار شدن چهره واقعی قدرت منجر می‌شود.

https://t.me/irantomarrow

یار دبستانی من؛ سرودی که از خاطره آغاز شد و به فریاد جمعی رسید

آهنگ «یار دبستانی من» یکی از ماندگارترین ترانه‌های اجتماعی در تاریخ معاصر ایران است.
این اثر در ظاهر، روایتی ساده از دوستی‌های دوران مدرسه را بازگو می‌کند،
اما در لایه‌های عمیق‌تر، صدای همبستگی، درد مشترک و اعتراض خاموش یک نسل است.
شاعر این ترانه، منصور تهرانی، با زبانی ساده اما پرمعنا، خاطره را به نماد تبدیل می‌کند.
دبستان در این شعر فقط یک مکان نیست، بلکه آغاز آگاهی و شکل‌گیری هویت جمعی است.
آهنگ در دهه ۱۳۵۰ خورشیدی ساخته شد،
دوره‌ای که جامعه ایران در آستانه تغییرات بزرگ اجتماعی قرار داشت.
نخستین اجرای این ترانه با صدای فریدون فروغی انجام شد.این اجرا برای استفاده در یک فیلم سینمایی ضبط شده بود.
با این حال، به دلایل غیرهنری، صدای فروغی از نسخه نهایی حذف شد.در ادامه، جمشید جم این ترانه را دوباره اجرا کرد.نسخه او به‌صورت رسمی منتشر شد و به سرعت در میان مردم جا باز کرد.
پس از انقلاب، «یار دبستانی من» بیش از پیش شنیده شد.
این ترانه به سرودی جمعی در میان دانشجویان و جوانان تبدیل شد.سادگی ملودی باعث شد همه بتوانند آن را همخوانی کنند.شعر از زخم‌ها، شکست‌ها و امیدهای مشترک سخن می‌گوید.
مفهوم «یار» در این اثر، فراتر از یک دوست شخصی است.یار نماد همراهی، اتحاد و ایستادگی در برابر سختی‌هاست.
به همین دلیل، آهنگ در بزنگاه‌های تاریخی دوباره زنده می‌شود.هر نسل، معنای تازه‌ای از آن استخراج می‌کند.
این ترانه محدود به یک دوره سیاسی خاص نیست.پیام آن انسانی و فرازمانی است.
اندوه، امید و مقاومت در کنار هم قرار گرفته‌اند.
«یار دبستانی من» تنها یک آهنگ نیست،
بلکه خاطره‌ای جمعی و صدایی ماندگار است.
صدایی که از کلاس درس شروع شد،
اما به خیابان‌ها، دانشگاه‌ها و قلب مردم راه یافت.ماندگاری این اثر، نشان‌دهنده قدرت هنر در بیان درد مشترک است.
تا زمانی که حس همدلی زنده است،یار دبستانی من نیز زنده خواهد ماند.

https://t.me/irantomarrow