برنامه «۶۰ دقیقه» تصاویری تازه و از طبقه‌بندی خارج‌شده منتشر کرده که عملیات نجات دو خدمه جنگنده F-15E آمریکا با نام‌های رمزی «آلفا» و «براوو» را پس از سرنگونی هواپیمایشان بر فراز ایران نشان می‌دهد.

این دو نفر با فاصله حدود ۵ کیلومتری از یکدیگر در مناطق کوهستانی جنوب اصفهان فرود آمدند. «آلفا» پس از ۸ ساعت، در عملیاتی با مشارکت ۲۱ فروند هواپیمای آمریکایی نجات یافت.

«براوو» نزدیک به دو روز در خاک ایران باقی ماند و با وجود شکستگی کمر و جراحات ناشی از فرود سخت، خود را از یک مسیر کوهستانی تا ارتفاع حدود ۲۱۰۰ متر عبور داد تا سرانجام نیروهای امدادی آمریکا به او رسیدند

هواپیمای F-15E آن‌ها در یک مأموریت شبانه بر فراز ایران هدف قرار می‌گیرد. به گفته Bravo، شدت ضربه به قدری زیاد بوده که همان لحظه متوجه شده‌اند هواپیما مورد اصابت قرار گرفته؛ خودش ضربه را شبیه برخورد با یک قطار باری توصیف می‌کند. برای مدت کوتاهی تلاش می‌کنند هواپیما را حفظ کنند، اما خیلی زود مشخص می‌شود که دیگر قابل کنترل نیست و خلبان تصمیم به اجکت می‌گیرد. Bravo می‌گوید هنوز هم نجات جانش را تا حد زیادی مدیون تصمیم سریع Alpha برای اجکت می‌داند

مشکل اصلی Bravo تازه بعد از اجکت شروع می‌شود. بخشی از صندلی اجکت در اثر اصابت آسیب دیده بود و چتر نجاتش هم درست باز نمی‌شود. می‌گوید در یک لحظه بالا را نگاه کرده و عملاً چتری بالای سرش ندیده است. در همان حال سعی کرده قسمت‌های گیرکرده چتر را با دست آزاد کند و هر مقدار سطحی که ممکن است از آن باز کند. بعداً بر اساس نوع جراحاتش به او گفته‌اند احتمالاً با سرعتی در حدود 70 تا 100 مایل بر ساعت به زمین خورده است.

برخورد با زمین باعث شکستگی کمر، دست و شانه‌اش می‌شود و مچ پایش هم آسیب می‌بیند. با این حال می‌گوید اولین کاری که کرده دور شدن از محل فرود بوده، چون فرضش این بوده که نیروهای ایرانی خیلی زود به دنبال خدمه هواپیما خواهند آمد. مدتی بعد هم متوجه می‌شود که واقعاً جست‌وجو برای پیدا کردنش شروع شده است.

منطقه‌ای که در آن فرود آمده، یک ناحیه کوهستانی و بیابانی با دره‌ها و صخره‌های بلند بوده. با وجود جراحاتش تصمیم می‌گیرد به سمت ارتفاع حرکت کند. استدلال خودش این بوده که ماندن نزدیک محل سقوط خطرناک‌تر است و ارتفاع هم امکان مخفی‌شدن و هم امکان برقراری ارتباط بهتری به او می‌دهد. در نهایت خودش را به یک خط‌الرأس در ارتفاع حدود 7000 فوت می‌رساند.

به خاطر آسیب صندلی اجکت، کیت اصلی بقا را هم همراه نداشته است. فقط جلیقه بقا با مقدار بسیار کمی آب، تجهیزات ارتباطی و چند وسیله اولیه همراهش بوده و تقریباً غذایی در اختیار نداشته. خودش می‌گوید اولویت اصلی‌اش این بوده که از محل فرود فاصله بگیرد، جایی برای پنهان‌شدن پیدا کند و فقط زمانی از تجهیزات ارتباطی استفاده کند که احساس کند این کار موقعیتش را لو نمی‌دهد.

حدود شش ساعت پس از سقوط، Alpha نجات داده می‌شود. نکته جالب این است که Bravo از فاصله‌ای دور بخشی از عملیات نجات او را می‌بیند. خودش می‌گوید دیدن این صحنه برایش ناامیدکننده نبوده؛ برعکس، باعث شده مطمئن شود عملیات برای پیدا کردن خودش هم ادامه خواهد داشت. بعدتر توانسته پیام‌هایی بفرستد و اعلام کند که مجروح است ولی همچنان در حال حرکت است.

در شب بعد، شرایط برایش سخت‌تر می‌شود؛ سرمای ارتفاع، باد، نبود غذا و مقدار بسیار کم آب، در کنار شکستگی‌ها. در بخشی از مصاحبه تأکید می‌کند که می‌دانسته نیروهای ایرانی در حال نزدیک‌شدن هستند و حتی احتمال درگیری یا اسارت را هم در ذهن داشته، اما تلاش کرده به جای فکر کردن به نتیجه نهایی، فقط روی مسئله بعدی تمرکز کند: کجا حرکت کند، کجا پنهان شود و چطور زمان بیشتری برای رسیدن نیروهای نجات بخرد.

در مرحله پایانی عملیات، CIA هم در مشخص‌کردن محل دقیق او و منحرف‌کردن جست‌وجوی نیروهای ایرانی نقش داشته است. پیش از ورود تیم نجات نیز به نیروهای نزدیک منطقه حمله می‌شود تا مسیر باز شود. سپس تیم نجات وارد یک باند موقت در منطقه می‌شود و از آنجا بالگردهای کوچک Little Bird برای رسیدن به خط‌الرأسی که Bravo روی آن قرار داشته اعزام می‌شوند. دو نیروی Pararescue یا همان PJ در نهایت خودشان را به او می‌رسانند. وقتی از او می‌پرسند به نیروهای نجات چه گفته، جواب کوتاهش این است: «بریم.»