بخش چهارم

عقلانيت و راهبرد در بخش دولتي : (فصل دوم-بخش دوم)


گونه شناسي پارادايمها، نهضتهاي مديريتي ورويكردهاي مديريتي

#چالش_هاي_مديريت_دولتي_در_ايران

‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
‏@irpublicpolicy

#مقاله


وزیر علوم؛ شرافت حرفه ای و اصل "از کجا آمده ای؟"!

در خبر است که در کشور ما ۶۵ نفر قبل از انقلاب اسلامي (از حدود ١٢٣۴ شمسی كه با صدارت علیقلی میرزای اعتضاد السلطنه آغاز شد تا محمد امین ریاحی آخرين وزير آن دوران) و ١۵ نفر نیز بعد از آن (تا استیضاح رضا فرجی دانا)، وزیر معارف و علوم شده اند.
وزارتخانه ی که وضع امروز آن چنین است، حاصل "توجه و تلاش" یا "بی توجهی و بیهودگی و گسيختگي عملکرد" بيش از هشتاد وزير و مباشر و مشاور است!

به خاطر دارم که پس از استیضاح دکتر رضا فرجی دانا، عده ای در فضای مجازی چنان شادمانی کردند که قابل وصف نیست! البته قابل انتظار بود! زيرا نوعاً افرادی درمانده بودند که به لطف دوپینگ های سیاسی، دانشجوي دكتري و استاد دانشگاه شده بودند و فرجی دانا قصد داشت صریح و بی پرده، اصل "از کجا آورده ای؟" را در قالب اصل "از کجا آمده ای؟" تفسير کند.

با اجرای این اصل، قطعا بسیاری از شایستگان به تثبیت موقعيت علمي می رسیدند و البته ناشایستگان نيز به مشاغلي كه براي آنها شايسته تر بودند، "هدایت" می شدند.
به هر حال، مجلس وقت تاب نیاورد و گويا بی تابی آن مسري بوده، به تردید در دولت انجامید و اکنون، یکی از مهمترین حوزه های عمل و اقدام دولت، فاقد وزیر است!

متخصصان امر مي دانند كه وزیر علوم باید از بصیرتی ویژه برخوردار باشد. دانش و شبه دانش را بشناسد و از شهامت برخورد با وضع مبتذل "بازاری شدن" علوم و دانش برخوردار باشد و ضمن تلاش برای "تجاری شدن و هدفمند شدن تولید دانش"، از بازاری شدن و "قابل خرید و فروش شدن تشخص علمی" جلوگیری کند.

البته نگرانی به اینجا ختم نمی شود، بلكه تا آنجا ادامه می یابد که مدرک گرفتگان آن دوران دوپينگ علمي (كه اكنون در قامت ورشكستگان سياسي مي درخشند)، همگی بخواهند دانشگاه تاسیس کنند و گوهرهای نایابی چون خود را تکثیر نمایند!

امیدوارم که وزیر علوم آینده، فردی دانشمند، قاطع و بصیر به آینده باشد و بفهمد که اقدامات او می تواند سرنوشت یک ملت را دگرگون سازد؛ بفهمد که نمی توان بدون ارتباط با حوزه های اقتصاد و صنعت و بازرگانی، تصمیم خوب گرفت و به خط مشي خوب رسيد؛ و بداند که چشم انداز کشور، تابلویی جهت دهنده به خط مشی های وزارت تحت امر اوست.
او نمی تواند و نباید در خلاء تصمیم گیری کند؛ او بايد درك كند که وضع امروز ما می توانست خیلی بهتر از این باشد، اگر وزراي علوم قبلی، افراد دیگری بودند يا كار خود را جدي تر در نظر مي گرفتند.

سخن آخر:
واي بر عاقبت اسف بار رئيس جمهور و وزير و وكيلي كه نفهمد مسئوليت در برابر امانت عامه مردم و بيت المال يعني چه! و درك نكند كه پست هاي اداري نيز امانت عامه مردمند!

دكتر علي اصغر پورعزت
استاد تمام خط مشي گذاري.
رييس انجمن مديريت دولتي ايران

@PourezzatIR


‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

🎉 به مناسبت ۳۳ ساله شدن نشرچشمه از ۱۸ تا ۲۱ مهرماه می‌توانید تمام کتاب‌های این نشر را با ۲۵٪ تخفیف از cheshmeh.ir بخرید.


#اطلاع_رساني

‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

وضعیت دریافتی حقوق بگیران دولت

گرچه با روند کاهشی نرخ تورم، درصد افزایش حقوق کارکنان نیز رو به کاهش بوده ولی در هر حال مجموع هزینه های دولت در اعتبارات جاری و پرداخت حقوق و دستمزد همواره با افزایش سالانه همراه بوده و عمده بودجه سالانه را صرف می‌کند.

ادامه در لينك زير ببينيد

http://irpublicpolicy.ir/%D9%88%D8%B6%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA%DB%8C-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%DA%AF%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%88%D9%84%D8%AA/

#مقاله

‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

وضعیت دریافتی حقوق بگیران دولت



#مقاله

‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

سیاست بانک مرکزی در خصوص فناوری مالی (فین تک)


#خط_مشي_مالي
#سياستگذاري
‌‌‌‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

سیاست بانک مرکزی در خصوص فناوری مالی (فین تک)


#خط_مشي_مالي
#سياستگذاري
‌‌‌‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

#مقاله


اثر بومرنگ در مراوده دانشمند و بوروکرات

فقدان سیستم پاسخ‌گویی و پاسخ طلبی و حساب پس دهی صریح، بوروکرات ناتوان را برمی‌انگیزد که برای دوران کوتاه دستی از مقامات بوروکراتیک، کاری بکند.
گویا بهترین جایگاه دانشگاه ها هستند که به اقامتگاه ورشکسته‌های سیاسی تبدیل می شوند. واضح است که اگر این افراد، احساس ورشکستگی نمی‌کردند، هرگز به دانشگاه نمی‌آمدند؛ کما اینکه در دوران ریاست، دانشگاه کمترین محل اعتنای آنها بود و اساساً در دانشگاه نیستند و فقط اتاقی را به نام کرده و ظرفیتی را اشغال!

این روی‌آوری افراطی بورورکرات ها به اخذ مدرک دکتری و جذب در هیئت‌علمی دانشگاه ها، کار را به دادوستدهای ناپاک در بسیاری از دانشگاه‌های کشور رساند و به‌ویژه این بحران در برخی از دانشکده‌های مدیریت کشور، به اوج رسید.

روال دنیا این است که دانشمند، نظریه هاي گوناگون را می‌شناسد و آنها را ارزیابی می‌کند و بر اساس آنها، در مقام مشاور، ایده های گوناگون را در اختیار بوروکرات ها قرار می‌دهد و بوروکرات، با مسئولیت خود، ایده یا سناریوی علمی خاصی را برمی گزیند.
اما هجمه بوروکرات ها یا سیاسیون ورشکسته، دانشگاه ها را محل بحث‌های بی‌سروته از تجربه‌های نارس ساخته است؛ تجربه های این افراد نيز معمولاً روایت شکست است که هرچند سودمند است، ولی معمولاً تراژیک و بهانه‌ساز جلوه می کند و بیشتر به درد توجیه عملکرد ضعیف ورشکسته های بعدی می‌خورد.

خطر بزرگ آن است که این تجربه‌های شکست، «تجربه اقدام» انگاشته ‌شوند و این تجربه بر علم تفضل ‌یابد!
غافل از اینکه «تجربه فوق علم»، تجربه عالم و دانشمند است نه تجربه بوروکرات شبه دانشمند!

حاصل این دادوستد تجربه، شکل گیری «انگاره هوس‌انگیز» استاد مجرب است که تباهی‌های ذهنی دانشجوی بی‌پناه را در پی دارد.

بدین ترتیب، زندانی از ذهنیت‌های خودساخته، دانشجوی دانشکده های های مدیریت را اسیر می‌سازد که به‌جای نقد بی‌پروای بوروکرات، از او الگو بگیرد!
خطر این وضع، آن است که دانشجوی فعلی و استاد جوان دانشگاه، چنین می‌آموزد که طریق نخبگی عملی، درگذر بوروکراسی هموارتر است!
زیرا اگر به خیل بوروکرات ها بپیوندد و در نقش «عالم درباری بسیار محترم»، توجیه‌گر ناشایستگی‌های وزرای موجود یا نقاد عملکرد وزرای پیشین شود، به ثروت و قدرت بیشتری دست می‌یابد که می‌تواند خلأ کم‌دانشی را با استثمار یا استعمار یا فریب دانشجویان، جبران نماید و این‌چنین است که مراوده بوروکرات و دانشمند، اثر بومرنگی مخرب خود را نشان می‌دهد.

بوروکرات کم‌دانش به کرسی دانشگاهی دست می یابد و به‌اصطلاح تجربه فروشی می کند و دانشمند درباری اجیر بوروکرات می شود و به‌اصطلاح علم فروش می شود. پس روایتي بومرنگ گونه شكل می گیرد:

الف) حکمران بوروکرات می‌خواهد دانشگاهی شود تا دوران بازنشستگی یا ورشکستگی سیاسی را با امنیت سپری کند.
ب) دانشگاهی درباری می‌خواهد با بوروکرات پیوند بخورد تا به میان‌برهای اخذ نخبگی سیاسی دست یابد.

بدین ترتیب، رفت‌وبرگشت این مراوده، انگاره جهل مرکب را زینت می‌بخشد.
بوروکرات دکتری می‌گیرد و دانشگاهی نیز مشاور او می‌شود و حکایت استادان بدون نظریه، ولی مدعی تجربه تکرار می‌شود و منابع مالی یا پستهای اداری بیت‌المال نيز وجه المصالحه اين رفت ‌و برگشت‌هاست.

اميد است ايجاد دانشکده حکومت کمک ‌کند تا این چرخه باطل گسسته شود و حل مشکل یا مسئله حکمرانی، به‌مثابه بیمار، روی میز جراحی دانشمندان حکمرانی و اداره دولت قرار گیرد.


📗دكتر علي اصغر پورعزت
استاد تمام خط مشي گذاري.
رييس انجمن مديريت دولتي ايران

@PourezzatIR


‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

#همايش

مهلت ارسال مقالات : 10 مهر 1396

اعلام نتایج داوری : 30 آبان


#اطلاع_رساني
‌‌‌‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

كتاب فرایند خط مشی گذاری عمومی

دكتر كرم الله دانش فرد

#كتاب ‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

كتاب فرایند خط مشی گذاری عمومی

دكتر كرم الله دانش فرد

#كتاب ‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

پیش بینی صندوق بین المللی پول از رشد اقتصادی ایران در سال 2018

#شاخص_های_اقتصادی
‌‌‌‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

📊 بهبود رشد اقتصادی ایران از سال آینده

🔹 گزارش جديد صندوق بین‌المللی پول :

رشد تولید ناخالص داخلی ایران در سال 2017 به 3.5درصد می‌رسد که در مقایسه با نرخ رشد 12.5درصد در سال 2016 کاهش نشان می‌دهد اما در سال 2018 به 3.8درصد افزایش پیدا می‌کند.

📊 رشد قیمت‌های مصرف‌کننده ایران در سال میلادی جاری به 10.5درصد می‌رسد که در مقایسه با نرخ رشد 9درصدی در سال 2016 افزایش نشان می‌دهد.


#شاخص_های_اقتصادی
‌‌‌‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
‏@irpublicpolicy

قانون لينكلن؛ تشویق گزارش‌دهندگان فساد در آمریکا

طراحی سازوکار تشويق گزارش‌دهندگان تخلف در ايالات متحده با قانون ادعاهای نادرست (معروف به قانون لينكلن) آغاز شد. اين قانون که در سال ۱۸۶۳ تصويب گرديد علاوه بر حمايت از گزارش‌دهندگان، تشويق ويژه‌ای برای اين افراد در نظر گرفته بود. قانون لينكلن در سال ۱۹۸۶ برای استفاده در ساير قراردادهای دولتی (علاوه بر نظامی) تعميم داده شد. بدين‌ترتيب گزارش‌دهندگان تخلفات در ساير قراردادهای دولتی نيز از پرداخت‌های تشويقی بهره‌مند گشتند.
به موجب اين قوانين، مواردی که گزارش‌دهندگان تخلف می‌توانند در مورد آن گزارش دهند عبارتند از:
🔹طرح دعوی دروغ يا خلاف واقع عليه دولت
🔹بيش از حد جلوه دادن مقدار يا کيفيت محصول تحويل داده شده به دولت
🔹کم اظهاری بدهی به دولت
اجرای اين قانون توسط وزارت دادگستری و يا اشخاص حقيقی در فرآيند «کويی تام» پيگيری می‌گردد. قانون لينكلن از طريق اين فرآيند به اشخاص اجازه می‌دهد تا به نمايندگی از دولت، عليه افرادی که متهم به کلاهبرداری از دولت هستند، دادخواست تنظيم نمايند. در اين فرآيند در واقع دولت دادخواه اصلی است. اگر شكايت به نتيجه برسد و مدعی عليه محكوم گردد، شاکی خصوصی می‌تواند تا ۳۰ درصد دريافتی دولت از اين پرونده (يعنی وجهی که پس از تصميم قضايی، متخلف می‌بايست آن را به دولت بپردازد) را دريافت کند.
در صورت پيروزی دولت و يا مصالحه کردن طرفين دعوا در پرونده، شاکی خصوصی (گزارش دهنده تخلف) بسته به ميزان دخيل بودن در پرونده بين ۱۵ تا ۲۵ درصد دريافتی دولت را مالك می‌شود. درصورتی که دولت مداخله ننمايد، شاکی خصوصی می‌تواند خود، پرونده را جلو برده و در صورت پيروزی تا ۳۰ درصد دريافتی دولت را مالك گردد. در صورتی‌که شاکی خصوصی نيز در فعاليت‌های ناصحيح مرتبط به پرونده دست داشته باشد، دادگاه سهم او را از دريافتی پرونده کاهش می‌دهد.
در سال ۲۰۰۹ با تصويب قانون جبران و مبارزه با تخلفات، قانون لينكلن مورد اصلاحات فراوانی قرار گرفت. اين اصلاحات تقريباً همه افراد، شرکت‌ها و نهادهايی را که پولی به دولت پرداخت می‌کردند يا از دولت فدرال وجوهاتی دريافت می‌نمودند را شامل شد و تحت تأثير قرار داد.
نتايج اجراي قانون لينكلن
در سال ۱۹۸۷، ۷۳ حل‌وفصل ذيل قانون لينكلن حدود ۸۷ ميليون دلار (به طور ميانگين ۱.۲ میلیون دلار به ازای هر حل‌وفصل) به خزانه بازگرداند. در حالی که در سال ۲۰۱۰ اين عدد به ۳ ميليارد دلار افزايش يافت که از اين ميزان ۸۳ درصد به مفاسد بخش سلامت ارتباط داشته است.
موفقیت‌ها و آثار قانون تشویق گزارش‌دهندگان فساد آمریکا حاوی درس‌های جدی در ضرورت اتخاذ روشی مشابه در ایران است.

#فساد
#شفافيت
‌‌‌‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

‎بیش از ۴۰ درصد مفاسد کشف شده در ۹۶ کشور دنیا ماحصل گزارش، یعنی نظارت همگانی بوده است.


#فساد
#شفافيت
‌‌‌‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

حمایت از گزارش‌دهندگان مهم‌ترین راهکار مقابله با فساد در سطح جهان است. بیش از ۵۰ درصد گزارش‌دهندگان فساد، کارمندان بوده‌اند.

#فساد
#شفافيت
‌‌‌‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

خط مشي گذاري وارونه
جاسوسی علمی سازمان CIA


سازمان «سیا» سال‌ها میلیون‌ها دلار پول خرج کرد و در سراسر جهان کنفرانس‌های به‌ظاهر موجه، علمی و بی‌طرف برگزار کرد. چرا؟ هدف‌اش صرفا یک چیز بود: دانشمندان و محققان و مهندس‌های ایرانی دست‌اندرکار در برنامه اتمی ایران را به این کنفرانس‌ها بکشاند، با آن‌ها باب آشنایی را باز کند، اطلاعات جمع‌آوری کند و تلاش کند سر دربیاورد که آن‌ها چه می‌کنند و فعالیت‌های ایران در چه مرحله است. سیاستی که در دوران جورج بوش جدی شد و در همه دوران اوباما هم ادامه داشت.

شرکتی در واشنگتن دی‌سی - Centra- اصلا تجارت‌اش همین برگزاری کنفرانس برای سیا در سراسر جهان است. شرکتی که در سال‌های گذشته میلیون‌ها دلار پول فدرال گرفته و در گوشه‌وکنار جهان به شیوه بسیار تروتمیز و حرفه‌ای که مو لای درزش نمی‌رود، کنفرانس‌های علمی برگزار کرده. شرکتی که اگر برای بازدید به دفترشان در دی‌سی بروی، اول «ملیت» تو را می‌پرسند و جواب درست هم بهت نمی‌دهند، چون قرار است «حریم خصوصی مشتریان خود» را حفظ کنند.

سیا ده‌ها شرکت و آزمایشگاه تخصصی علمی قلابی ثبت کرده، با کارت ویزیت و شماره تماس تروتمیز تا ماموران‌اش که مثل موروملخ از درودیوار این کنفرانس‌ها بالا می‌رفتند، کاملا با ظاهر موجه یک محقق، دانشجو، تاجر دست‌اندرکار در تجهییزات آزمایشگاهی و غیره در کنفرانس حضور پیدا کنند.

ماموران شیوه‌های زیرپوستی و گاه خلاق زیادی داشتند تا در جریان کنفرانس، «خیلی اتفاقی» سر صحبت را با شرکت‌کننده ایرانی باز کنند. گاهی هم کلافه دست به کارهای خطرناک هم زدند. مثلا در یکی از این کنفرانس‌ها، دو شرکت‌کننده ایرانی که هر دو در برنامه اتمی ایران شاغل بودند، به همراه دو «بپا» از ایران فرستاده شده بودند. این دو بپا یک دقیقه هم دو دانشمند را تنها نمی‌گذاشتند. سیا هم سراغ آشپزخانه محل برگزاری کنفرانس رفته، خواسته در غذای این دو بپا دوز پایینی از داروی مسموم‌کننده بریزند تا این‌ها دچار مسمومیت غذایی خفیفی بشوند بلکه دو دقیقه این‌ها را تنها بگذارند تا بشود سراغ‌شان رفت!

در بعضی موارد که موفق می‌شدند دانشمند یا چهره دانشگاهی را برای همکاری جلب کنند، به خواسته‌های آن‌ها برای همکاری اهمیت می‌دادند. سریع ویزای مهاجرت برای زن و بچه‌های طرف صادر می‌شد( دوست دختر اما نه! دوست دختر خانواده نیست!)، اگر طرف ایرانی خانه و تامین مخارج دانشگاه فرزندان‌اش را می‌خواست، این امکانات مهیا می‌شد. در موردی ایرانی محقق فقط یک خواسته داشت: پذیرش دکتری از «ام‌آی‌تی». سیا سراغ «ام‌آی‌تی» می‌رود، این دانشگاه طبعا اول زیربار نمی‌رود، به خصوص که ایرانی مزبور مدارک تحصیلی‌اش را همراه خود نداشت. اما بالاخره زیر فشار سیا تن می‌دهد که با برقراری جلسه‌ای شفاهی سواد علمی ایرانی متقاضی را محک بزند و به او پذیرش می‌دهد.

بخشي ‌ای از کتاب «Spy Schools: How the CIA, FBI, and Foreign Intelligence Secretly Exploit America’s Universities» نوشته هنری هلت درباره این ماجراها و سیمنارها و کنفرانس‌های قلابی سیا.
کتاب اول نوامبر به کتاب‌فروشی‌ها خواهد آمد و به‌گمانم ۲ نوامبر باید کتاب در دست نشست، لب گزید و خواند!

مقاله گاردین درباره جاسوسی علمی سازمان CIA

‏https://www.theguardian.com/news/2017/oct/10/the-science-of-spying-how-the-cia-secretly-recruits-academics

فرناز سيفي



#خط_مشي_علم_فناوری
#جاسوسي
‌‌‌‎
‌‌‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

مقاله
Ethics and the New Managerialism
Frederickson

اخلاقیات عمومی و مدیریت گرایی نوین

📂اصل مقاله
🗓چكيده مقاله
📋 ترجمه و تلخيص مقاله


#مقاله

‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

اصل مقاله
اخلاقیات عمومی و مدیریت گرایی نوین
فردریکسون


Ethics and the New Managerialism
Frederickson

#مقاله

‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

چکیده مقاله

Ethics and the New Managerialism
Frederickson


ترجمه و تلخیص: آرزو سهرابی، منصوره محمدنژاد

#مقاله

‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy

ترجمه و تلخیص مقاله

Ethics and the New Managerialism
Frederickson


آرزو سهرابی، منصوره محمدنژاد

#مقاله

‌‎🇮🇷خط مشي گذاري ايراني🇮🇷
@irpublicpolicy