٫ به قلم‌ِ پریا مقدم ٬ پی‌وَاِی؛ @ipva3n
یه دختر وقتی نیازمندِ توجه می‌شه، نمیاد بگه «من توجه می‌خوام» یا «یه کم بهم توجه کن»؛ فقط خیلی آروم می‌شه، کمتر حرف می‌زنه و بیشتر از همیشه، جای خالیِ تو رو توی جزئی‌ترین لحظه‌ها حس می‌کنه.
می‌شینه کنارِ پنجره، به صفحه‌ی خاموشِ گوشی خیره می‌شه و با هر صدایِ اومدنِ پیامی، تهِ دلش برای تو روشن می‌شه؛ حتی اگه هیچ‌وقت به زبون نیاره.
نه از بی‌تفاوتی؛ از این‌که دلش نمی‌خواد برای دوست داشته شدن، دستِ کسی رو بگیره و بکشه سمتِ خودش.
گاهی همین سکوتِ آروم، بلندترین شکلِ «دلم برات تنگ شده» است.
بعضی دلتنگی‌ها اون‌قدر عمیق‌ان که به جایِ گریه، آدمو ساکت می‌کنن؛ درحالی که اون فقط آرزو می‌کنه یک‌بار، خودت از سکوتش بفهمی که چقدر دلش «تو» رو می‌خواد و بهت «نیازمنده».
-اعتراف ۱۱:۱۰|۱۴۰۵/۶/۲۸

٫ به قلم‌ِ پریا مقدم ٬ پی‌وَاِی؛ @ipva3n
حقیقت این است...
زنی که عشق را می‌پذیرد، در برابر عشقش شدیدا آسیب‌پذیر و بی‌دفاع و در برابر هر چیز دیگری که ذره‌ای خواهان آسیب زدن به او باشد، به موجودی دیگر بدل می‌شود.
گویی که در دلش گرگی آرام بیدار می‌شود که تنها برای حفظ همان عشق دندان نشان می‌دهد.
او در برابر جهان نرم می‌شود، اما در برابر خطر، صلابتی پیدا می‌کند که خودش هم از آن تعجب می‌کند.
همان زنی که در آغوش عشق مثل نسیم سبک است، در مواجهه با تهدید، چونان صخره‌ای خاموش و تسلیم‌ناپذیر می‌ایستد.
محافظت کردن برایش کار نیست، غریزه است؛
و عشق، نامِ نیرویی‌ست که حتی خودش نمی‌فهمد از کجا در وجودش جریان می‌یابند.

دیدی؟
حق با من بود!
سرمایِ تو شکوفه‌هایِ وجودم را کشت.
حالا به خانه‌ات برگرد و تا صبح برای هر دویِ ما گریه کن.

- امیر ایهان
- پی‌وَاِی؛ @ipva3n

٫ به قلم‌ِ پریا مقدم ٬ پی‌وَاِی؛ @ipva3n
و از برایِ نفس‌هایت دوام می‌آورم؛ امید باشد که نفس‌هایت جاودان و دلت از رنجِ روزگار در امان بماند. که من به بودنِ تو دل خوش کرده‌ام و هر نفسِ تو، برای این دلِ خسته، نویدی دوباره در این وادیِ مترک است.
بمان؛ که جهان با نفس‌های تو، دیگر تداعی‌گر زندانی شیشه‌ای برایم نخواهد بود.

کاش می‌شد برگردیم به دورانی که تهران با «ط» بود؛
به عصرهایی که صدای نوار کاست از پنجره‌ها می‌آمد، بوی نان داغ و چای تازه‌دم تویِ کوچه‌ها می‌پیچید و طهران، با تمام شلوغی‌اش، هنوز برای دل ما آرام‌تر از امروز بود...

- سیاوش قمیشی
- پی‌وَاِی؛ @ipva3n

٫ به قلم‌ِ پریا مقدم ٬ پی‌وَاِی؛ @ipva3n
دل که نه، جانم برایت تنگ شده...
آن‌قدر که گاهی میانِ شلوغ‌ترین خیابان‌ها، بی‌اختیار به دنبالِ صدایت می‌گردم و از خود می‌پرسم مگر می‌شود آدمی این‌همه دور باشد، اما این‌قدر نزدیک نفس بکشد.
تمامِ شهر پر از ردپایِ نداشته‌ی توست؛ نیمکت‌هایی که هرگز رویشان ننشستیم، کافه‌هایی که قرار بود با هم برویم و غروب‌هایی که هنوز بی‌حضورِ تو، رنگِ غروب نگرفته‌اند.
می‌گویند زمان همه‌چیز را با خود می‌برد، اما انگار زمان، دلتنگیِ تو را فراموش کرده است.
من هنوز هر شب، پیش از آنکه چشم‌هایم را ببندم، بی‌صدا نامت را در دل زمزمه می‌کنم؛ نه به امیدِ بازگشتت، فقط برای آنکه مبادا روزی قلبم هم تو را از یاد ببرد.
اگر روزی از کنارِ خاطره‌هایم گذشتی، آرام قدم بردار.
هنوز جانم همان‌جاست؛ درست کنارِ آخرین باری که دوستت داشتم.

٫ به قلم‌ِ پریا مقدم ٬ پی‌وَاِی؛ @ipva3n
ولی این ماجرا خیلی قشنگه که:
خیلی‌ها تلاش کنن از چشماش بندازنت،
ولی اون بیشتر از هرکسی تو دنیا،
تو رو از نزدیک شناخته باشه؛
حرفِ همه رو بشنوه، اما آخرِ همه‌ی صداها،
باز هم تو رو باور کنه، پشتت بایسته و تو رو
به تمامِ آدم‌هایی که خواستن بینِ شما فاصله بندازن، ترجیح بده؛
چون برای دوست داشتنت، به روایتِ دیگران احتیاجی نداره،
خودش تو رو دیده و خودش انتخابت کرده.
-اعتراف ۱۲:۰۷|۱۴۰۵/۷/۱

در ستايش جزئيات تو؛
كاش می‌توانستم مويرگ چشمت را ببوسم.

٫ به قلم‌ِ پریا مقدم ٬ پی‌وَاِی؛ @ipva3n
شب، بوی خون و رز می‌داد.
او با دستانی لرزان، لبخندِ آخرِ معشوقش را از آینه‌ی جا مانده بر روی میز پاک کرد.
قول داده بود هیچ‌کس میان عشقشان دخالت نکند، حتی مرگ.
اکنون پلیس در را شکست و تنها ردّی از دو فنجان قهوه باقی مانده بود؛ یکی با لبخند رژ، دیگری با طعم سم.
و در لبخند خشک‌شده بر لب او، هنوز عطری از عاشقانه‌ترین جنایت جهان نفس می‌کشید.

- سهیل مهرزادگان
- پی‌وَاِی؛ @ipva3n