✍️صحبت‌های جناب آقای دکتر نجم‌‌الدین در پنل از آموزش تا بالین:

💠 ما در کوریکولوم‌مان به شدت فقر تمرین و مهارت‌ورزی را داریم. برای ایجاد مهارت، روش تدریس در کلاس‌های تئوری باید case base باشد.(تغییراتی در روش تدریس نیاز داریم)

💠 همچنین فیلد کافی برای مهارت آموزی و مهارت ورزی نداریم.. بهتر است دانشجو را بسپریم به داروساز بالینی یا یک داروساز عمومی که صلاحیت و شایستگی دارد و می‌تواند به دانشجو مهارت بیاموزد.
یعنی علاوه‌ بر هیئت علمی، از داروسازان عمومی شاغل در فیلد نیز بهینه استفاده کنیم.

💠 اگر واقع‌بینانه بنگریم داروخانه‌های آموزشی دولتی محل ارائه‌ی داروهای کمیاب شده‌اند و معمولا هم پر ازدحام می‌باشند و به لحاظ آموزشی لطمه می‌بینند.

💠 یکی از ایرادات موجود، نبود قانون‌ها و استانداردهایی برای خدمات داروسازی‌ست.
اگر داروساز خدمت ارائه دهد در حالی که درآمدی از آن کسب نمی‌کند ورشکست می‌شود. بیماری اقتصادی موجود در داروخانه‌های شهری باعث شده تا دانشجویان و کارآموزان را راه ندهند.

💠 اینکه داروساز و پزشک و پرستار در دوره‌ی کارورزی ارتباط بیشتری باهم داشته باشند فرصت فهمیدن حرف هم و تخصص همدیگر را در اختیارشان قرار می‌دهد. و team work نیز جا می‌افتد. لازمه این امر، اصلاح آموزش در فیلد می‌باشد.

💠 ما باید مشاوره و خدمات واقعی در داروخانه‌های سرپایی ایجاد کنیم تا هم منبع درآمدی برای داروخانه باشد و هم دانشجویان در داروخانه‌های مذکور بطور موثرتری کار بیاموزند.

💠 در داروخانه‌های بیمارستانی که داروساز تلفیق دارویی انجام می‌دهد، هم برای بیمارستان و هم برای داروساز کسب درآمد خواهد بود. و همچنین بستری مناسب برای کارآموزی و کارورزی نیز ایجاد خواهد شد.


💠 باید بپذیریم که محل یادگیری علم در دانشگاه و بر عهده‌ی هیئت علمی‌هاست، محل مهارت‌آموزی و تمرین نیز در فیلد و بر عهده‌ی preseptor می‌باشد.


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

✍️ صحبت‌های سرکار خانم دکتر حدیدی در پنل از آموزش تا بالین:

💠 محتوای درسی ما از نظر تئوری خیلی غنی هست، اما اشکال کار در نحوه‌ی ارائه و تمرکز بر گسترش بیشتر دروس نظری می‌باشد. در کانادا چندین جلسه صرف آموزش مهارت‌های ارتباطی به دانشجوها می‌شود. آموزش کلاسیک برای نسل جدید جذاب و قابل قبول نیست و باید آپدیت شود.

💠 در پاسخ به پیام یکی از شرکت‌کنندگان حاضر در پنل؛ ایده‌ی برگزاری کلاس‌های مشترک بین دانشجویان پزشکی و داروسازی با اینکه خوب و جالب بنظر می‌رسد اما زیرساخت‌های لازمه را ندارد.

💠 برنامه‌ی آموزشی اگر طوری تعریف شود که مباحث مربوط بصورت بلوک درسی و کنار هم آموزش داده شوند و بصورت Integrated از همان سال اول هم وارد عرصه‌ی practice شوند، بهتر می‌شود.

💠 اگر دانشکده‌هایی وجود دارند که خیلی از لحاظ امکاناتی ناتوان‌اند بهتر است بسته شوند، چرا که این یک ظلم به دانشجویان آن دانشکده‌ است! دانشجویان نباید نسبت به کمبودها سکوت کنند و باید مطالبه‌گر باشند!

💠 در کانادا داروسازهای عمومی و داروخانه‌های شهری به عنوان نیروی آماده در جامعه، بطور داوطلبانه دوره‌های آموزشی می‌گذرانند و سپس در صورت داشتن صلاحیت به‌عنوان preseptor برای کارآموزان/کارورزان تایید می‌شوند.
دانشجویان برای گذراندن دوره‌ی کارآموزی به آن داروخانه‌ها معرفی می‌شوند و طبق چهارچوب‌هایی آموزش دیده و در نهایت برای ارزیابی در آزمون آسکی شرکت‌می‌کنند. و در کل داروخانه‌های مذکور اعتبار بیشتری پیدا می‌کنند.

💠 ما می‌توانیم از تجربه‌ و بازخورد دانشجویان در خصوص داروخانه‌هایی که در آن‌ها دوره گذرانده‌اند، برای تدوین لیست سفید و سیاه داروخانه‌ها (به لحاظ آموزشی) استفاده کنیم.

💠 در بحث تعامل میان داروساز و پزشک معمولا collaboration از طرف داروساز ایجاد می‌شود، ما هستیم که توانایی‌ها و نقش خودمان را به پزشکان ثابت می‌کنیم. باید قوانین حمایتی‌ای وجود داشته باشد که پزشک ملزم به تایید نقش داروساز شود.

💠 مسئله‌ی کار در دوران دانشجویی و قبل از فارغ‌التحصیلی (به عنوان قائم مقام) نیز یک عامل آسیب‌رسان هم به سواد خود دانشجویان و هم به ابعاد خاصی از حرفه می‌باشد.


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

✍️صحبت‌های سرکار خانم دکتر ذوقی در پنل از آموزش تا بالین:
💠 در تایید صحبت‌های اساتید محترم، ایجاد نقش preseptor و مربی خیلی ایده‌ی خوبی است. یک سری مهارت‌ها نیز بصورت سیستمیک (نه بطور آموزش تصادفی) باید در قالب سر فصل یا واحد درسی به کوریکولوم اضافه شوند.

💠 در پاسخ به پیام یکی از شرکت‌کنندگان حاضر در پنل؛ اگر خواستار تعامل بیشتر با پزشکان هستیم نباید این ذهنیت را داشته باشیم که مباحث درمان‌شناسی به درد otc تراپی و کار در داروخانه نمی‌خورد. باید علم کافی را در حوزه‌ی تشخیص نیز داشته باشیم.

💠 برای این که آموزش با کیفیت‌تری داشته باشیم، قبل از تاسیس یک دانشکده‌ی داروسازی جدید الزام تعداد مناسب و کافی داروخانه‌های آموزشی، اساتید و رزیدنت‌های بالینی باید در نظر گرفته‌شود.

💠 اگر به شکل قانونی و الزام‌آور یک سری وظایف (مشاوره در داروخانه‌ها مثل مانیتورینگ و مدیریت بیماری‌های مزمن) برای داروسازها تعریف شود و رقابت بین داروخانه‌ها ایجاد شود، انگیزه و نگرش و کیفیت آموزش کارآموزان نیز افزایش می‌یابد.

💠 در واقع مسیر توسعه‌ی خدمات داروسازان همزمان و موازی با مسیر اصلاح آموزش دانشجویان پیش می‌رود.


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

🟣 گزارش نشست نمایندگان سمینار دانشجویان داروسازی ایران (IPSS26) با دکتر مسعود حبیبی، معاون دانشجویی فرهنگی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی


🗓 این جلسه روز سه‌شنبه مورخ ۱۴۰۴/۰۹/۱۱ در سالن جلسات معاونت دانشجویی فرهنگی وزارت بهداشت به همت کارگروه توسعه مشارکت دانشجویان برگزار شد.


🔻در ابتدای جلسه، دانشجویان با اشاره به طومار بیش از ۳۰۰۰ دانشجوی داروسازی از سراسر ایران، به معضلات و عواقب تاسیس دانشکده‌های داروسازی جدید اشاره کردند:

❌کمبود امکانات و دستگاه‌ها و تجهیزات آزمایشگاهی در دانشکده‌های تیپ ۱ و جدیدالتاسیس و اولویت تخصیص بودجه محدود موجود به این دانشکده‌ها

❌تعداد پایین هیئت علمی در دانشکده‌های جدید التاسیس و افت کیفیت آموزشی

❌منافع مالی و انگیزه‌های سیاسی مسئولین استانی و برخی از نمایندگان مجلس در پشت پرده تقاضاهای غیرمنطقی برای تاسیس

❌اشباع بازار کار با توجه به وضعیت فعلی نظام دارویی و تهدید جدی آینده شغلی دانشجویان داروسازی

❌هزینه‌های کلان تاسیس دانشکده داروسازی با توجه به هزینه‌بر بودن این رشته، بدون خروجی مفید و آموزش کافی

❌عدم توسعه صنایع دارویی با تاسیس دانشکده در یک منطقه و عدم آموزش کافی در حوزه صنعت در‌شهرهای فاقد کارخانجات دارویی


🔻در پاسخ، دکتر حبیبی ضمن تحسین و تقدیر فعالیت مستمر و پر انرژی IPSS، خاطر نشان کردند:
«دبیرخانه شورای تخصصی آموزش داروسازی، باید به قدری به ضوابط درست نظارت کند که حتی اگر دانشکده‌ای هم فعال باشد، در صورت نداشتن استانداردهای لازم Disapprove شده و اجازه پذیرش دانشجو و ارائه واحد را نداشته باشد.
دانشکده‌هایی که تعداد اساتید در آن‌ها به قدر کافی نبوده و از حداقل سطح علمی برخوردار نیستند، نمی‌توانند به فعالیت ادامه داده و همچنان نسبت به جذب دانشجو اقدام کنند».


💢در ادامه دانشجویان ضمن برشمردن مشکلات و کمبودهای آموزشی در دانشکده‌های موجود، خواستار رسیدگی و نظارت هر چه بیشتر وزارت بر کیفیت آموزشی و سخت‌گیری در اعتباربخشی دانشکده‌ها شدند.
در انتها دکتر حبیبی ضمن موثر و راهگشا دانستن این طومار و مکاتبات و جلسات مکرر در خصوص این موضوع، نسبت به پیگیری این مسئله و انتقال پیام اعتراض دانشجویان به دکتر جعفریان، معاون آموزشی وزارت قول مساعدت دادند.


#کمیته_صنفی
#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

🌎💊 داروسازی بی‌حد و مرز ادامه دارد!

این‌بار با بررسی همه جانبه داروسازی در انگلستان🇬🇧

📌در سیزدهمین جلسه از مجموعه کارگاه‌های «داروسازی بی‌حد و مرز»،
دکتر فرنوش کدخدایی، داروساز و Pharmacy Manager در انگلستان، از داروسازی در این کشور و شاخه های مختلف آن صحبت خواهد کرد.

📅 یکشنبه، 23 آذرماه ۱۴۰۴ | December 14, 2025
🕘 ساعت 21 به وقت ایران
📍 در بستر Google Meet

💬 جلسه شامل گفت‌وگو و پرسش و پاسخ با سخنران است .

💵 هزینه ثبت نام : 50 هزارتومان!

📩 برای ثبت‌نام و دریافت لینک جلسه به آیدی روابط عمومی پیام دهید:
@ipss26_pr


#کمیته_بین‌الملل
#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

🟣دکتر عبده‌زاده، رییس سندیکای صاحبان صنایع در پنل «اصلاحات ارزی در زنجیره تامین»:

🔻صنعت داروسازی در وضعیتی است که چه نرخ ارز تغییر کند و چه نکند، مشکلات بسیاری گریبانش را گرفته‌است.

🔻در وضعیت کنونی و با وجود ارز ۲۸۵۰۰ تومانی، برای بسیاری از شرکت‌ها از سوی بانک مرکزی تخصیص ارزی صادر شده و حتی از خردادماه معادل ریالی آن نیز تأمین و از حساب‌ها برداشت یا بلوکه شده است؛ اما هنوز یا هیچ مبلغی برای تأمین‌کنندگان حواله نشده یا تنها مبالغ ناچیزی پرداخت شده است. به همین دلیل بیم آن می‌رود که در سه‌ماهه پایانی سال با بحران جدی در تأمین دارو، شیرخشک و تجهیزات پزشکی روبه‌رو شویم.

🔻در گذشته، زمانی‌که ارز تخصیص داده می‌شد، معادل ریالی آن بلافاصله به تأمین‌کننده حواله می‌گردید. اما اکنون نه‌تنها ارز واقعی در دسترس نیست بلکه همان ریالِ تخصیص‌یافته نیز از سوی برخی شرکت‌ها پرداخت نمی‌شود و این وضعیت نابسامان فعلی را رقم زده است.

🔻صنعت داروسازی همواره طرفدار ارز تک‌نرخی بوده است؛ زیرا تنها مسیر نجات اقتصاد کشور، شفافیت و یکسان‌سازی نرخ ارز است.

🔻ریشه اصلی مشکلات امروز، کسری بودجه دولت است؛ بودجه با میزان تعهدات دولت همخوانی ندارد. آوار مطالبات داروخانه‌ها و شرکت‌ها، کمبود منابع و گرفتاری در چرخه‌ی معیوب نقدینگی، همگی نتیجه همین کسری بودجه است.

در موضوع قیمت‌گذاری نیز چند نکته کلیدی وجود دارد:
• لایحه بودجه باید با تعهدات دولت هماهنگ باشد.
• قیمت‌گذاری باید متناسب با نرخ تورم انجام شود.
• بودجه سازمان‌های بیمه‌گر باید واقعی دیده شود.
• افزایش پوشش بیمه‌ای باید با افزایش قیمت داروها همراه باشد.

🔻هرگونه تغییر قیمت، مردم را سرگردان و شرکت‌ها و داروخانه‌ها را بلاتکلیف می‌کند. داروخانه‌ها در انتظار پرداخت بیمه‌ها هستند و بیمه‌ها نیز منتظر بودجه دولت. بیمه‌های خدمات درمانی، نیروهای مسلح و تأمین اجتماعی هر سه با محدودیت منابع مواجه‌اند.

🔻پیش از هرگونه مداخله ارزی، دولت باید منابع ریالی سازمان‌های بیمه‌گر را مشخص کند، بدهی دانشگاه‌ها، سهم پرداخت بیمار و روند قیمت گذاری‌را بررسی کند.

🔻با گذشت ۸ ماه از سال، شرکت‌ها همچنان پیگیر اعمال نرخ تورم سال گذشته‌اند، در حالی‌که دولت و مجلس از افزایش قیمت دارو گلایه می‌کنند. این در حالی است که عامل اصلی افزایش قیمت‌ها، تورم، تحریم‌ها و سیاست‌های دولت و مجلس است.

🔻اگر بودجه نظام بیمه‌گر چند برابر نشود، جهش ارز از ۲۸۵۰۰ به ۱۳۰هزار تومان عملاً پوشش بیمه را بی‌اثر می‌کند و مردم را از توان تأمین دارو محروم خواهد کرد. پیامدهای چنین وضعیتی بسیار نگران‌کننده‌تر از آن چیزی است که اکنون تصور می‌شود.

🔻موجودی مواد اولیه شیرخشک نوزادان نیز تنها برای یک ماه کفایت می‌کند، در حالی‌که میزان استاندارد حداقل شش‌ماه موجودی است. در چنین شرایطی، انتظار می‌رود در سه‌ماهه پایانی سال، حجم کمبودهای دارویی کشور به‌شدت افزایش یابد. تأخیر بیشتر در تخصیص ارز، بحران جدی در تأمین دارو، تجهیزات پزشکی و شیرخشک را رقم خواهد زد.

✍🏻گزارش به قلم خانم مهتاب روشنایی - رابط علمی اهواز


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

🟣دکتر بایرامی، عضو هیئت مدیره سندیکای تولیدکنندگان مواد دارویی در پنل «اصلاحات ارزی در زنجیره تامین دارو» IPSS26:

🔻 از ۱۹۰۰ قلم مولکول دارویی ثبت شده در لیست دارویی ما، ۶۰۹ مولکول توسط صنعت‌گران داخلی بسته به عمق تولیدی‌شان، به دست صنعت داروسازی می‌رسد که تبدیل به فراورده نهایی می‌شود. یعنی ۳۲٪ از کل مولکول‌هایی که در لیست دارویی کشور داریم، متعلق به صنعت‌گران داخلی می‌باشد. میزان ارزی که برای مواد واسط، مواد بینابینی و حلال‌ها برای صنعت ماده اولیه نیاز داریم ، ۱۵۰ ملیون دلار است که این مبلغ بعد فراوری در صنعت ایران، شامل ۷۰٪ از کل بازار تولید داخل می‌شود.


🔻در خصوص طرح دارویار باید گفت که هر طرح ملی باید یک پشتوانه مالی و ضمانت اجرایی داشته باشد، اگر هر طرحی که نوشته می‌شود فاقد اسناد مالی و سندی شامل منابع و مصارف آن باشد، به شکست منجر خواهد شد. طرح دارویار طرح خوبی بود ولی بسیار عجولانه و بدون مطالعه مالی یا پشتوانه مالی اجرا شد و در سال ۱۴۰۱ خیلی از شرکت‌ها دچار پرونده‌های حقوقی زیادی شدند و چالش‌های زیادی را برای شرکت‌ها ایجاد کرد. این چالش‌ها مزید بر علت بود و بر بار مالی تحمیل شده بر صنعت اضافه کرد. این موضوع مسبب ایجاد مشکل برای تامین نقدینگی شرکت‌ها برای تسویه مابه‌التفاوت تبدیل ارز ترجیحی یا دولتی به نیمایی شد و چالش‌هایی از قبیل قیمت‌گذاری مطرح شد. شرکت‌ها با ارز دولتی کالا آوردند و با ارز نیمایی و قیمتی بالاتر فروختند. این مشکلات صنعت را درگیر مسائل حاشیه‌ای و فرسایشی کرد.


🔻اگر سیاست‌گذاران قصد اجرای طرحی مشابه دارویار دارند، حتما اسناد مالی آن‌را با بازیگران اصلی این حلقه بررسی کرده و منابع و مصارف آن‌را به عنوان یک سند ضمانت‌دار و لازم‌الاجرا به همراه این سند بیاورند. نباید طرح جدید مثل طرح قبل نارس و بدون مطالعه اجرا شود.


🔻ما تمام مسیرهای انتقال ارز را در این سال‌ها امتحان کردیم.
تنها راه برای تامین مواد اولیه، تهاتر کالا با کالاست(روش بارتر). مثلا ما گوگرد و آمونیاک را به کشورهای چین و هندوستان صادر می‌کنیم و این کشورها در ازای آن به ما مواد اولیه و Intermediate تحویل می‌دهند. البته این روش برای تامین دارو بسیار سخت‌تر است. این کار برای تامین مواد اولیه مستلزم این است که وزارت‌های اقتصاد و بهداشت برای شرکت‌های تولید مواد اولیه این تعهدنامه را ایجاد بکنند که این تهاتر کالاها انجام بشود.


✍🏻گزارش به قلم آقای امیررضا ذوقی-رابط صنفی اردبیل

#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

🟣 دکتر محلاتی در پنل «اصلاحات ارزی در زنجیره تامین دارو» IPSS26:

🔻ما در کشوری زندگی نمی‌کنیم که داروسازی تنها محور آن باشد؛ بلکه داروسازی جزئی از اقتصاد کلان کشور است. کشور با کسری بودجه قابل‌توجهی مواجه است، فروش نفت بسیار محدود شده و ورود ارز به شدت کاهش یافته است. تصمیمات مراکز تصمیم‌گیر، چه بخواهیم و چه نخواهیم، بر زندگی همه ما تأثیر مستقیم دارد. کاهش تولید ناخالص داخلی بر تمام بخش‌ها اثرگذار بوده و به همین دلیل، افزایش نرخ‌ها در صنعت دارو اجتناب‌ناپذیر است.

🔻اندازه بازار دارو در سال ۱۴۰۰ حدود ۶۰ همت بود، در حالی که این رقم در سال جاری به ۳۶۰ همت رسیده‌است. دوره وصول مطالبات در این صنعت به طور متوسط ۶ تا ۸ ماه طول می‌کشد. با توجه به رشد ریالی حدود ۵۰ درصدی، حتی اگر تمام مطالبات در همان ۷ ماه وصول شود، باز هم نیاز به نقدینگی اضافی برای تهیه مواد اولیه و تولید کالا وجود خواهد داشت.

🔻ذات تورم، کسری‌ساز است و به نقدینگی بالایی نیاز دارد. کارخانه‌ها، داروخانه‌ها و شرکت‌های پخش موظفند سرمایه بیشتری وارد چرخه کنند. در چنین شرایطی، شرط بقای فعالان این صنعت، کاهش حجم فعالیت است.

🔻سایر صنایع، دغدغه کسری بودجه را به اندازه صنعت دارو ندارند. قیمت‌گذاری در آن‌ها بر اساس نرخ آتی انجام می‌شود و تغییر قیمت برای تأمین نقدینگی به سرعت امکان‌پذیر است؛ در حالی که تغییر نرخ دارو در کشور ما فرآیندی طولانی و پیچیده دارد.

🔻در کشورهای همسایه مانند ترکیه، نرخ دارو سالانه ۲ یا ۳ بار تعدیل می‌شود و به همین دلیل مشکل کمبود نقدینگی در آن‌ها کمتر مشاهده می‌شود.

🔻اگر نرخ ارز از محدوده ۲۸،۵۰۰ تومان به ۹۸،۵۰۰ تومان افزایش یابد، دولت می‌تواند حدود ۱۹۰ همت را برای شرکت‌های بیمه‌گر تأمین کند. با این حال، دولت همچنان باید حدود ۱۱۰ همت دیگر برای سال آینده در نظر بگیرد.

🔻ما با محدود نگه داشتن بازار پزشکی و دارویی و کاهش دستمزد پزشکان و کادر درمان، باعث خروج سرمایه‌های انسانی و کاهش کارآمدی صنعت دارو شده‌ایم. افزایش تعرفه‌ها در سال‌های گذشته بین صفر تا ۵ درصد بوده است. این عقب‌افتادگی تاریخی باید جبران شود و ارقام باید به سطوح واقعی نزدیک گردند.


✍🏻 گزارش به قلم آقای امیررضا علیزاده-
دانشجوی داروسازی تبریز


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

🟣دکتر پیرصالحی، رییس سازمان غذا و دارو در پنل «اصلاحات ارزی‌ در زنجیره ‌تامین دارو»:


🔻در سال گذشته حدود ۱۵ میلیارد دلار برای دارو ،تجهیزات و کالاهای اساسی درنظرگرفته شده بود اما بیش از ۱۲ میلیارد محقق نشد که نشان می‌دهد در دولت با محدودیت منابع ارزی روبه‌رو هستیم، در سال ۱۴۰۴ نیز حدود ۱۱ میلیارد بودجه در نظر گرفته شد، اما با گذشت ۹ ماه پیش‌بینی می‌شود که حدود ۸ میلیارد تا پایان سال محقق شود.

🔻با توجه به تصمیمات گرفته شده فعلا ارز ترجیحی گروه دارو حذف
نخواهد شد.

🔻زمان اجرای طرح دارویار قرار بود تمامی نهادهای ذیربط همکاری لازم را داشته باشند تا شرکت‌ها و مردم دچار مشکل نشوند، اما از همان ابتدا عدد کمی مصوب شد و عدد کمتری هم پرداخت شد.

🔻در سازمان غذا و دارو بحث بر این است که دارو با هر نرخی گرفته شود، قیمت‌ها متناسب با آن اصلاح گردد ولی حتما باید راه برای جبران پیدا شود وگرنه قیمت برخی داروها برای مردم غیرقابل تحمل خواهد شد.

🔻برای یکسری از داروها و تجهیزات مانند داروهایی که مشابه تولید داخلی دارند و داروهای تحت لیسانس, بنا بر اجبارهای بین‌الملل به سمت ارز آزاد رفته‌ایم و در داروهایی که مشکل انتقال ارز داشته‌ایم، سراغ ارز توافقی رفته‌ایم اما عمده داروها و داروهای اصلی تغییری نداشته‌اند.

🔻در صورت حذف ارز داروها، اصلاح قیمت با یک شیب ملایم و به تدریج انجام خواهد شد.

🔻هر زمان ارز ترجیحی حذف شود، حتما هنگام قیمت‌‌گذاری موجودی شرکت‌ها لحاظ می‌شود تا شرکت‌ها دچار مشکلات حقوقی نشوند. اگر همه اجزا زنجیره هم‌جهت و هم‌فکر باشند بدون نیاز به ترریق پول، برای جبران نقدیگی راهکارهایی هست.

🔻امیدواریم با توجه به تجربه‌ای که برای دارویار داشتیم، اگر قرار بر تغییر نرخ باشد همه مشکلات قبلی در نظر گرفته شود اما در واقعیت هر راهی می‌رویم، به‌خاطر مشکلات اقتصاد کلان کشور خیلی محقق نمی‌شود.

🔻با توجه به اینکه اقتصاد کلان کشور دچار مشکل شده است، اگر حل نشود باید آماده افزایش قیمت‌ها، پرداختی مردم و مشکلات در صنعت دارو باشیم.

🔻بیمه باید یک صندوق واحد برای پرداخت داشته باشد و مدیریت آن تغییر بکند که همه داروها را با یک درصد پرداخت بکند، داروهای بیماران خاص و سرطانی برای مردم کمرشکن هستند و بیمه می‌تواند از انواع پرداخت‌ها استفاده کند تا منابع را به‌صورت جهت‌دار را به سمت حمایت از مردم ببریم.

🔻ما تلاش خودمان را می‌کنیم که منابع بیمه‌ها را در بودجه افزایش بدهیم، علی‌رغم اینکه اینکار بیشتر برعهده خودشان است.


✍🏻گزارش به قلم خانم بیتا خرازی، دانشجوی داروسازی ارومیه


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

🟣 دکتر میکائلی، عضو شورای عالی بیمه در پنل «اصلاحات ارزی در زنجیره تامین دارو» IPSS26:

🔻 اگرچه رسانه‌ها سازمان غذا و دارو را محور ماجرا نشان می‌دهند، اما جریان اصلی سیاست‌گذاری صرفاً در این سازمان نیست. داده‌ها(مربوط به داروها) عمدتاً در سازمان غذا و دارو قرار دارد، اما در کنار آن سازمان برنامه و بودجه، بانک مرکزی و سیاست‌های کلان وجود دارد.

🔻برنامه شورای‌ عالی بیمه این است که قبل از تدوین بودجه سال آینده، یعنی قبل از تدوین لایحه دولت و ارسال آن به مجلس، ملزم است منابع و پیش‌بینی‌های مرتبط با سال آینده را در اختیار دولت و سازمان برنامه و بودجه قرار دهد.

🔻در زمینه نقدینگی تنها بخشی از آن به دلیل تاخیر در پرداخت از سازمان‌های بیمه‌گر می‌باشد و بخش عمده آن به دلیل ناکارآمدی زنجیره تامین است که باید گردش مالی و گردش کالا در این حوزه اصلاح شود.
حداکثر یک‌سوم منابع، از محل منابع دولتی تأمین می‌شود.

🔻واقعیت این است که آن مواردی که به‌عنوان تأخیرهای چندصدروزه از طرف مجموعه‌های مختلف اعلام می‌شود، بیشتر به ناکارآمدی همان مجموعه‌هایی برمی‌گردد که به اطلاعات آن‌ها استناد می‌شود. وقتی اعلام می‌کنند مدت وصول مطالبات چهارصد روز است یا حتی بیشتر؛ این اعداد هیچ تناسبی با واقعیت ندارند. اگر مدت وصول مطالبات مجموعه‌ای ۴۰۰ روز طول می‌کشد، به ناکارآمدی آن مجموعه در دریافت مطالباتش برمی‌گردد و به عدم‌ پرداخت از مجموعه دیگر مرتبط نیست.

🔻در زمینه پرداخت از جیب اگر تغییر و اصلاح در روند فعلی مرتبط با تغییر نرخ ارز ایجاد نشود، اولین آسیبی که رخ می‌دهد متوجه مردم خواهد بود. دولت‌ها معمولاً تا حدی می‌توانند این فشار را جبران کنند، اما بیشتر از حد مشخصی امکان تأمین منابع برای دولت هم وجود ندارد.

🔻در کشور ما، هر سال شاهد افزایش پرداخت از جیب هستیم؛ مبلغ مطلق پرداخت از جیب و درصد آن هر دو افزایش می‌یابند. بر اساس آخرین حساب‌های ملی سلامت که منتشر شده، در حال حاضر حوزه دارو بالاترین هزینه را در پرداخت از جیب دارد. تا ۲ سال قبل، دندانپزشکی رتبه اول را داشت، اما اکنون دارو بیشترین هزینه پرداخت از جیب را تشکیل می‌دهد. در مجموع، بیش از پنجاه درصد هزینه‌های سبد سلامت بر عهده مردم است. بنابراین یا باید منابع جدیدی تأمین شود، یا اینکه به سمت حذف هزینه‌های غیرضروری برویم؛ چیزی که متأسفانه در بسیاری از موارد رخ نمی‌دهد.

🔻مردم هزینه کالاها و خدماتی را در حوزه سلامت پرداخت می‌کنند که واقعاً ضروری نیست. ما بیش از حد آنتی‌بیوتیک و دارو مصرف می‌کنیم و توجیه این است که بیمه هزینه آن را پرداخت می‌کند. در حالی که اصلاً ضرورتی برای این مصرف وجود ندارد. همین موضوع در مورد بسیاری از داروهای تجویزی در حوزه سرپایی هم وجود دارد که عملاً غیرضروری هستند. به هر حال این‌ها نیاز به مداخله و کنترل بیشتر دارد و نیازمند یک عزم جدی است. از نظر فنی و تکنیکی هم قابل انجام است، اما معمولاً بحث‌های کلان است که اجازه اجرای این اقدامات را به سازمان‌های بیمه‌گر نمی‌دهد.

✍🏻گزارش به قلم خانم دیانا توفیقی، رابط صنفی دانشکده داروسازی همدان


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

🟣دکتر هاشمی، نایب رییس اتحادیه واردکنندگان دارو در پنل «اصلاحات ارزی در زنجیره تامین» IPSS26:


🔻با تشدید تحریم‌ها (اسنپ‌بک)، محدودیت‌های ارزی افزایش یافته‌است و البته موجب محدودیت در نقل و انتقالات مالی از طریق بانک‌ها به شرکت‌های داروسازی خارجی شده است.

🔻 تخصیص ارز به کندی صورت می‌گیرد که این رویکرد پاسخگوی نیازهای دارویی کشور نیست. در نتیجه، سرعت فرایند تامین دارو به‌شدت کاهش یافته و در برخی بخش‌ها عملاً متوقف شده‌است. پیش‌بینی می‌شود در صورت ادامه این روند، کمبودهای دارویی گسترده‌تر خواهد شد. برطرف شدن مشکلات نقل و انتقال پول برای دارو عمدتا خارج از توان وزارت بهداشت و نیازمند پیگیری جدی و همکاری بانک مرکزی و دستگاه‌ دیپلماسی است.

🔻سیاست تخصیص ارز ترجیحی به دارو با وجود افزایش مداوم فاصله بین نرخ این ارز و ارز بازار آزاد اشتباهی است که سال‌ها ادامه داشته اما امروز حذف ارز ترجیجی یا افزایش نرخ آن هم به‌تنهایی قادر به برطرف کردن مشکلات فعلی که بیشتر دلایل تحریمی دارند نخواهد بود.


✍🏻گزارش به قلم صدرا سیدی، دانشجوی دانشکده داروسازی تبریز


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

📌 کارگاه نقشه راه ارائه‌کنندگان مقالات علمی

«جلسه تفاوت نگارش ابسترکت برای کنگره با ژورنال - دکتر لیلا عربی»

📍امروز، ۲۳ آذر، ساعت ۱۸


📲 لینک ثبت نام:

https://evand.com/events/نقشه-راه-ارائه-کنندگان-مقالات-علمی-74779


#IPSS26 🌱

➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website