انجمن علمی مطالعات صلح ایران

ما در جامعه مدرن به دنبال این هستیم که خشونت‌های فردی را از بین ببریم، این به جای خود محفوظ است اما توجه نداریم که ما در شرایط خشونت سازمانی زندگی می‌کنیم.
نکته دیگر، بحث ژیژک است که دو نوع خشونت را تفکیک می‌کند؛ یکی خشونت عینی که خشونت سرمایه‌‌داری است و به‌طور روزمره علیه همگان اعمال می‌شود و دیگری، خشونت ذهنی است که هر نوع خشونت دیگری را غیر از خشونت سرمایه‌داری شامل می‌شود؛ مثل شورش‌های شهری، خودکشی افراد، نزاع‌های خیابانی و... این خشونت‌های ذهنی، واکنش در برابر خشونت‌های عینی است. البته در این مورد انتقادهایی نیز وجود دارد مثل اینکه آیا در جوامع غیر سرمایه‌داری خشونت وجود ندارد؟ آیا در دوره پیشاسرمایه‌داری خشونت وجود نداشت؟ منظور اینکه گرایشی وجود دارد که خشونت را صرفا با سرمایه‌داری مرتبط می‌داند و نویسنده کتاب معتقد است که این، یک نوع تعین گرایی اقتصادی است و در عین حال، یک تئوری متافیزیک است که نقد آن ساده نیست.
خشونت یک پدیده تاریخی است که ممکن است شکل‌های مختلفی به خود بگیرد و ذات خاصی ندارد که بتوان گفت ناشی از سرمایه‌داری است. در واقع، خشونت ممکن است ناشی از سرمایه‌داری، مذهب، سوسیالیسم، پدرسالاری، مادر سالاری و... باشد و این به شرایط تاریخی بستگی دارد.
@ipsan
دولت مطلقه یکی از عوامل خشونت زدایی است

نوربرت الیاس معتقد است که فرآیند ایجاد تمدن در دولت مطلقه شکل پیدا کرد. معمولا ما با دولت مطلقه مخالف هستیم زیرا آن را استبدادی می‌دانیم اما از نظر الیاس، دولت مطلقه یک برهه‌ای از تحول تاریخی بود که آمد تا خشونت را کنترل کند. فرآیندی بود که در آن، اشراف جنگجو به اشراف درباری تبدیل شدند. اما چگونه این اتفاق افتاد؟
در آستانه دوره مدرن، در جامعه ظرفیت‌های اقتصادی به وجود آمد که پادشاه از آنها از طریق سیستم مالیات‌گیری استفاده و بعد سرباز را به صورت مزدور استخدام کرد و دیگر نیازی به اشراف نداشت که برای او بجنگند. بنابراین، بخشی از اشراف وارد دربار شده و تبدیل به اشراف درباری شدند. سپس زیرنظر ملکه، به موسیقی و هنر پرداختند و حتی از دل آنها بود که فرهنگ به یک معنا بیرون آمد و با انحصار قدرتی که پادشاه ایجاد کرد توانست به تدریج، خشونت را از جامعه حذف کند. اشراف دیروز که پیش از این قدرت خود در برابر شاه را با شمشیر نشان می‌دادند امروز باید خویشتنداری خود را در برابر ملکه نشان می‌دادند و در همین فرآیند، شخصیتی شکل می‌گیرد که دیگر خشن نیست و با هنر ارتباط برقرار می‌کند.

بنابراین، اگر از نظر الیاس در تمدن جدید، خشونت‌زدایی انجام می‌گیرد، دلیل آن تحول در نظام سیاسی است نه اینکه افراد تصمیم بگیرند از زمانی به بعد، خود را کنترل کنند و دیگر اهل خشونت نباشند. اتفاقا اگر شرایط جنگ وجود داشت، همین اشراف شمشیر می‌کشیدند اما وقتی شرایط پرداختن به هنر زیرنظر ملکه فراهم شد آنها مجبور شدند به شکل دیگری رفتار کنند. بنابراین، دولت مطلقه یکی از عوامل خشونت‌زدایی است. اما اینکه در ایران رضاشاه توانست خشونت زدایی کند یا خیر و آن اشراف چه شدند، موضوعاتی است که می‌توان درباره آنها مطالعه و تحقیق کرد.
در دوره رضاشاه نیز ملوک الطوایف که همان اشراف بودند از بین می‌روند اما اینکه به کجا منتقل شدند و چه رسالت تاریخی‌ای را بر عهده گرفتند قابل بحث است.
نکته دیگر اینکه من قساوت سازمان‌یافته را برای ترجمه این کتاب، از این جهت نمی‌پسندم که قساوت یک پدیده روانشناختی است و نمی‌توان گفت سازمان‌ها قساوت دارند. حتی Violence را به کار نبرده است زیرا سازمان‌ها خشونت را سازمان نمی‌دهند. او دنبال واژه‌ای گشته که ترجمه آن واقعا مشکل است. بنابراین، باید واژه‌ای را انتخاب کرد که هیچ بعد روانشناختی‌ای نداشته باشد./اعتماد

عاطفه شمس / ایران آنلاین🌿

http://www.ion.ir/News/241302.html?catid=8&title=%D8%A7%DA%AF%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D9%86%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D8%AD%D9%82%DB%8C%D9%82%D8%AA-%D9%87%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D8%AF-%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D9%88-%DA%AF%D9%88-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D8%AF

ایران آنلاین

اگر به دنبال حقیقت هستید گفت و گو کنید

کتاب «The rise of organised brutality» که در فارسی به «ظهور قساوت سازمان یافته» ترجمه شده، توسط سینیسا مالسویچ (Siniša Malešević) جامعه‌شناس جوان کروات و استاد دانشگاه دوبلین ایرلند نوشته شده و نشر دانشگاه کمبریج نیز در سال ٢٠١٧ آن را منتشر کرده است. اثر…

490 views08:10