دوربین مخفی و صلح و پادصلح

دکتر محمد منصورنژاد
مدیر گروه دین پژوهی انجمن علمی مطالعات صلح ایران

در فضای مجازی (به ویژه اینستاگرام) زیاد دیده می شود که تیمی ظاهرا سربه سر دیگران گذاشته و آنان را با اقسام تکنیک ها، حتی می آزارند و فرد لاجرم عکس العمل عصبی از خویش بروز می دهد. اما تا متوجه می شود که «دوربین مخفی» است، بلافاصله خود را کنترل نموده، می خندد و حتی عکس العمل رضایت بخش و صلح آمیز از خودش نشان می دهد!
چرا چنین اتفاقی می افتد؟ چرا وقتی فردی می فهمد که در مقابل دوربین مخفی قرار دارد، گاردش را باز می کند و خشمش را فرو می نشاند و فضا شاد می گردد؟ دست کم به دلایل زیر:
1.زیرا فرد می فهمد قصد تخریبی اصلا در میان نیست و دیگران نمی خواهند عالمانه و عامدانه به او آسیبی وارد آوردند. پس دشمنی در بین نیست. در مقابل غیردشمن، چرا باید خشن ظاهر شد و پرخاش کرد؟
2.فرد متوجه می شود که وارد یک «بازی» شده است و از این رو آن اذیت ها را جدی نمی گیرد. مگر افراد کم در بازی ها حتی آسیب جسمی می خورند و به رویشان نمی آورند؟ در بازی در مقابل رفتارهایی خویشتن داری و سعه صدر نشان می دهیم، که در حالت جدی و غیربازی، آن عکس العمل ها را اصلا نداریم. به عبارت دیگر فضای بازی جای پادصلح نیست.
3. نتیجه آنکه اگر بتوانیم ذهنیت خودمان را نسبت به سوژه ها عوض کنیم، گاه بدترین رفتار هم قابل تحمل می گردد و به تبع خشونت ها فروکش می کند و گامی به سوی صلح برمی¬داریم. کافی است تصور کنیم دیگری (از راننده تا فروشنده و همکار و....) عامدانه و عالمانه نمی خواهد آسیبی بزند؛ بلکه در شرایطی است که اگر خودت هم جای او بودی همین عکس العمل را داشتی. آنگاه زندگیِ کم استرس تر و راحتتری را تجربه می کنیم.
بیاییم فرض کنیم در اکثر اتفاقات زندگی در برابر دوربین مخفی هستیم و در حالی ایفای نقش! تا کمتر برنجیم و انرژی ها را روی امور مفید و سازنده خرج کنیم.

https://t.me/ipsan

نود و دومین نشست مشترک «گروه صلح و ادبیات» و «گروه صلح و هنر» انجمن علمی مطالعات صلح ایران

موضوع: فلسفه ادبیات

سخنران:
دکتر موسی اکرمی
استاد برجسته فلسفه و فیزیک، نویسنده و مترجم

مدیر نشست: اعظم ساجدی

زمان برگزاری: دوشنبه، ۱۲ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۶

مکان: خانه اندیشمندان علوم انسانی، سالن خیام

https://t.me/ipsan

بر چهرهٔ گل نسیم نوروز خوش است
در صحن چمن روی دل افروز خوش است

انجمن علمی مطالعات صلح ایران ـ گروه صلح و ادبیات کتاب «صلح نوروزی» را معرفی می کند که به کوشش دکتر ماندانا تیشه‌یار و شیرین تاجیک گردآوری شده و به همه نوروزیان در هر کجای جهان و با هر شیوه‌ای که نوروز را گرامی می‌دارند، تقدیم شده است

خوانش: صدیقه بابایی
یادداشت دوم‌: جهان نوروزی
نویسنده: دکتر جواد رنجبر درخشیلر

گروه صلح و ادبیات انجمن علمی مطالعات صلح ایران

https://t.me/ipsan

فایل صوتی

هفدهمین نشست گروه صلح و کودک انجمن علمی مطالعات صلح ایران با همکاری گروه زنان و صلح

موضوع: دختران صلح؛ آموزش و ارتقای فرهنگ صلح جنسیتی

سخنران: دکتر کتایون مصری
(دبیر گروه زنان و صلح)

مدیر نشست: دکتر مهتاب حاجی‌محمدی
(دبیر گروه صلح و کودک)

۶ خردادماه ۱۴۰۴

https://t.me/ipsan

نود و یکمین نشست گروه صلح و ادبیات انجمن علمی مطالعات صلح ایران
(نشست هشتم از سلسله نشست‌های «پارسی وطن است»)

موضوع نشست:
جایگاه زبان فارسی در سرزمین‌های جاده ابریشم و شبه‌قاره

سخنرانان:
دکتر بهرام امیراحمدیان
موضوع سخنرانی: ظرفیت‌های زبان فارسی در همگرایی منطقه‌ای

دکتر حکیمه دسترنجی
موضوع سخنرانی: نقش علامه اقبال لاهوری در احیای زبان فارسی در شبه‌قاره

مدیر نشست: صدیقه بابایی

چهارشنبه، ۷ خرداد ۱۴۰۴

https://t.me/ipsan

سومین نشست گروه صلح ،فلسفه و اخلاق انجمن علمی مطالعات صلح ایران

ساحت پدیداری مکان با صلح

سخنرانان:
دکتر علی هادوی
آمونیل (هم مکانی از رود آمو تا نیل)

دکتر نیلوفر چینی چیان
مکان مندی و اخلاق صلح

تهران: خیابان وصال شیرازی، خیابان مریم شیرین بیانی، موزه تصاویر معاصر

شنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۴ ساعت ۱۷

https://t.me/ipsan

ادبيات صلح دوست 🍃

مرادی که در صـــلح گردد تمام
چه باید سوی جنگ دادن لگام

جناب نظامی گنجوی

https://t.me/ipsan

سخنان دکتر ماندانا تیشه یار
مدیر گروه صلح و منطقه نوروز انجمن علمی مطالعات صلح ایران درباره مهاجران نخبه افغانستانی


https://www.facebook.com/share/v/16YUQKXeN4/

https://t.me/ipsan

کارگاه شاهنامه خوانی تبریز (آنلاین)
نشست صد و بیست و چهارم
شنبه ۲۴ خرداد ساعت ۲۰

سخنران: دکتر سارا اخروی

آموزگار: جواد رنجبر درخشیلر

شاهنامه خوانان:
فاطمه تمجیدی
سیروس اژدهاکش

با همکاری:
انجمن علمی مطالعات صلح ایران
خانه اندیشمندان علوم انسانی
خردسرای فردوسی
خردسرای فردوسی تهران
بنیاد فردوسی توس
کانون شاهنامه فردوسی توس
باشگاه شاهنامه پژوهان
رادیو شاهنامه
انجمن دوستداران شاهنامه البرز (اشا)
انجمن افراز

در گوگل میت:
https://meet.google.com/vgs-aoeh-pme

https://t.me/ipsan

پوشه شنیداری
هجدهمین نشست گروه صلح و کودک انجمن علمی مطالعات صلح ایران

موضوع:
حقوق کودک در هر زمان و مکان؛ ظرفیت‌ها و چالش‌های اجرای پیمان‌نامه حقوق کودک

سخنران: سعیده مختارزاده
(پژوهشگر حقوق بین‌الملل)

مدیر نشست: میترا قدم‌خیر
(روانشناس بالینی و فعال فرهنگی)

زمان: یکشنبه، ۱۱ خردادماه ۱۴۰۴

حقوق کودکان، حقوق بشر است، و برخورداری کودکان از حقوقشان گامی در جهت تحقق فرهنگ صلح است.

این جلسه، فرصتی بود که با یادآوری حقوق کودکان و مروری بر پیمان‌نامه جهانی حقوق کودک، در مسیر آگاهی جمعی، حمایت و حفاظت از حقوق این گروه آینده‌ساز همراه شویم.

🕊️باشد که کودکان ما در آینده‌ای امن و بدون تبعیض، و جهانی مملو از صلح و آشتی و دگرپذیری رشد کنند.

https://t.me/ipsan

پوشه شنیداری نشست علمی فلسفه ادبیات

دوشنبه 12خرداد 1404

سالن خیام

انجمن علمی مطالعات صلح ایران

خانه اندیشمندان علوم انسانی

https://t.me/ipsan

پیشران های روان شناختی فروبستگی و ایستایی در فرایند حل منازعات سرکش؛ ناهمسویی اعلامی و همسویی اعمالی رادیکال ها

علی کریمی مله، دانش پژوه علوم سیاسی

حل منازعات سرکش، فرایندی پیچیده، زمانبر، اقتضایی و متأثر از زمینه های پرشمار داخلی و خارجی و متغیرهای سیاسی، امنیتی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، ژئوپولیتیک و ژئواستراتژیک است لذا بروز کندی و تأخیر در فرایند گفتگو، تعلیق اقدامات و حتی توقف چندباره آن موضوعی قابل انتظار است. این یادداشت از دریچه روان شناسی سیاسی به اثر برخی متغیرهای روانشناختی بر فروبستگی و انسداد فرآیند حل منازعه و اثر آن بر صورتبندی نیروهای سیاسی داخلی توجه می کند. طبق مطالعات منازعه پژوهی، شکل گیری و پیشرفتفرایند حل منازعه مشروط است. مثلاً اگر طرف های منازعه خود را در وضعیت بن بست زیان بار دیده و گفتگو را راه برون رفت از آن بدانند، می توان گفت زمان حل منازعه رسیده است. هنگامی چنین آمادگی شکل بگیرد، نشانه های آشتی جویانه از سوی رقیبان مبادله می شود و خوش بینی نسبت به حلمنازعه افزایش می یابد. رسیدن بدین نقطه فرآیندی طبیعی نیست بلکه نتیجه تلاش و ترغیب پیوسته از سوی کنشگرانیاست که تنش زدایی را آغاز کرده و فرایند حل منازعه و آشتی را پشتیبانی و با دلبستگی به باورهای منازعه پرهیز، آنها را بین اعضای جامعه گسترش داده و مردم را برای گذار از وضعیت منازعه آگاه و بسیج می کنند.
    ناگفته نماند که دگردیسی باورها در سطح جامعه ای و نخبگانی زمانبر است. دلیل آن وجود بازدارنده های روانی-اجتماعی شناختی، احساسی و انگیزشی است که از راه فرایند داده پردازی جانبدارانه و جلوگیری از گسترش ایده های آشتی جویانه، مانع حل منازعه می شود. از این رو افراد کمتر تمایل پیدا می کنند داده های بدیلی را جستجو کنند که با باورهایشان در باره منازعه ناسازگار است. دلیل اصلی انسداد و فروبستگی در برابر راه های بدیل، انجماد یا سرسختی باورهای جامعه در خصوص روایت مسلط است. در وضعیت انجماد کنشگران بر باورهای منازعه جو پافشاری نموده و برای داده های بدیل امادگی نشان نمی دهند. چند متغیر روان شناختی اثرگذار بر انسداد و ناگشودگی به شرح زیر است:
الف- مهم ترین عامل انسداد و انجماد فکری در جریان حل منازعه، ساختار انعطاف ناپذیر باورهای ایدئولوژیک است که بسیاری اوقات در برابر استدلال ها و داده های جدید تحول خواهانه ایستادگی نموده و باعث خوگیری اعضای جامعه نسبت به فرهنگ منازعه و بی میلی نسبت به گذار از آن می شود. همچنین جهان بینی های کل نگر همانند اقتدارگرایی و محافظه کاری، ارزش های معطوف به باورهای دینی-مذهبی وایستارهای کلی در باره سرشت انسان نیز از راه چشم اندازها، هنجارها و ارزش هایی که تبلیغ می کنند، به تداوم منازعه کمکمی کنند.
ب- عامل دیگر بازتولید انسداد، احساسات منفی شامل تنفر، ترس و خشم است. احساسات منفی بویژه ترس مزمن به منزلهدارایی روانشناختی طرف های منازعه، خود در بسترهای خشونت آمیز، خشم را بازتولید و فروبستگی را تشدید می کند.ترس سیستم شناختی کنش گران را نسبت به علائم تهدیدکننده حساس می کند تا جایی که برای تهدید اولویت قائل می شود و با بازیابی گزینشی داده ها، بر انتظار تهدید می افزاید. ترس اثربخشی سازوکارهای تعدیل منازعه را محدود و به راه حل های خلاقانه و بدیع و آلترناتیوهای کاهنده منازعه بی توجهی می کند. ترس با تشدید چسبندگی به موقعیت های شناخته و آزموده شده و اجتناب از شرایط ریسکی، نامطمئن و جدید، موجب انجماد شناختی می شود که گشودگی در برابرباورهای نوین را کاهش و مقاومت در برابر تغییر را افزایش می دهد.
    هم چنین در سطح اجتماعی احساس ترس جمعی، زیست کنونی را به تجربه های گذشته منازعه آلود محدود و انتظار از آینده را به گذشته تلخ مشروط و هرگونه گسست از گذشته رامانع می شود. ترس ریشه دوانده در روان اعضای جامعه ونهادینه شده در فرهنگ مردم، رویش و زایش احساس امید به صلح را می خشکاند و اعضای جامعه را برای آزادسازی خود از سلطه ترس دچار چالش می کند. چون طبق یافته های نظری، در پرتو وضعیت ریسکی و پرهزینه، مردم در جریان ارزیابی و داوری در باره فرصت های جدید، به ضررهای احتمالی، وزن بیشتری از دستاوردهای احتمالی می دهند.بدین ترتیب داده های منفی در تلفیق با احساسات منفی وزن بیشتری می گیرد، بیشتر حضور دارد، بیشتر یادآوری می شودو مورد توجه قرار می گیرد و سرانجام بر تمایل و تصمیم به ادامه منازعه اثر می گذارد. سازش مترادف باخت و شکست بازنمایی می شود و صلح احتمالی آرمانی دسترسی ناپذیر و غیرواقع بینانه و دستاوردهای مثبت احتمالی نیز ریسکی و پرهزینه، نامطمئن، غیرقطعی و شکننده معرفی می شود.
پ- دیگر عامل اثرگذار بر انجماد و انسداد تهدیدهای مزمنیاست که از بستر منازعات سرکش برمی خیزد. شواهد تجربیپرشماری تأثیر احساس تهدید و اعمال فشار بر عملکرد شناختی را گواهی می دهند.

ادامه دارد…

پیشران های روان شناختی فروبستگی و ایستایی در فرایند حل منازعات سرکش؛ ناهمسویی اعلامی و همسویی اعمالی رادیکال ها

علی کریمی مله، دانش پژوه علوم سیاسی

بخش دوم

این آثار به شکل بی توجهی به آلترناتیوهای گوناگون تصمیم گیری، اتکای صرف بر دانش پیشین، پافشاری بر روش های قبلی حل مسئله و وابستگی فزاینده به پیش داوری ها نمایان می شود. احساس تهدید، احتمال انسداد را پررنگ می کند که به معنی پشتیبانی از تداوم منازعه و مخالفت با آشتی است. کنش گران منازعه جو عنصر تهدید را سودمندترین سرمایه گذاری برای کسب پشتیبانی از تداوم منازعه می دانند. از این رو در استفاده از این ابزار نیرومند هیچگاه درنگ و احساس شرم نمی کنند. از زاویه ای دیگر، احساس تهدید بر ایستارهای منفی نسبت به برون گروه یا رقیب تأثیری چشمگیر می گذارد و واکنش های فوری گروه خودی در قبال وضعیت جدید را الزامی می کند و زنجیره وار تمایل به تجاوزگری، نابردباری و خودبینی را افزایش می دهد. چنین پنداشتی انجام تهدید متقابل به منظور تضمین بقای گروه خودی را باعث می شود.
ت- از دیگر پیشران های انجماد و انسداد بی اعتمادی استکه اجازه رفتارهای ریسک پذیر در وضعیت نامطمئن را نمی دهد. با بروز پدیده بی اعتمادی، گروه خودی فقط انتظارات منفی و آسیب زننده از رفتارهای عامدانه رقیب نسبت به گروه خودی پیدا می کند. انتساب سؤ نیت به رقیبی که احساس توانمندی بالایی نیز دارد، شیب بی اعتمادی را تندتر می کند و سبب می شود اعضای جامعه همواره زیستی تهدیدزی بیابند و در حالت آمادگی دائمی به سر ببرند و در باره اقدامات آسیب رسان احتمالی، داده های لازم را گردآوری نمایند. همزمان بی اعتمادی ارتکاب رفتارهای خشونت آمیز و تلافی جویانه را موجب می شود و حتی گروه خودی را وسوسه می کند به اقدامات خشونت آمیز پیشدستانه متوسل شود. چنین اقداماتی گشایش کانال های معنادار ارتباطی جدید برای حل منازعه را می بندد.
     حال در تطبیق تأملات نظری بالا بر جریان مذاکره جاری میان ایران و آمریکا می توان گفت برخلاف فهم و پنداشت ظاهری و سطحی از ضدیت دیدگاههای ترامپ و مخالفان داخلی مذاکره، از زاویه کارکردی و از طریق متغیرهای روان شناختی برشمرده شده، مواضع و اقدامات ترامپ دقیقاً در راستای تقویت اقلیت رادیکال داخلی و مخالفان منطقه ای و بین المللی مذاکره و توافق احتمالی عمل می کند. دستگاه تصمیم گیری ایالات متحده به رهبری ترامپ با کنش گفتاری خشونت ورزانه از راه کاربرد پرتکرار ادبیات تهدیدآمیز، برخورد تهاجمی و روحیه هیمنه جویانه و کنش رفتاری آشتی ستیزانه و تهدید عملی ایران در پوشش افزودن و گستراندن بسته های جدید تحریمی بر ضد ایران، هم به طور مستقیم در نقش پیشران انسداد و فروبستگی و اختلال در فرایند مذاکره عمل می کند و هم به شکل غیرمستقیم صورتبندی نیروهای سیاسی داخل ایران را به زیان آشتی جویان و به سود مخالفان مذاکره به هم می ریزد و با رساترکردن صدای مخالفان فرایند تنش زدایی، موضع تعامل گرایان و آشتی جویان را سست تر و انان را در مقابل مخالفان خلع سلاح می کند. انان با فرصت هایی که ترامپ با رفتارهای ناسازگار با فرایند حل منازعه در اختیارشان می نهد، قیافه ای حق به جانب گرفته و با استناد به بی اعتمادی ریشه دار به رفتارهای تجاوزگرانه و هیمنه طلب ایالات متحده و ترس های مزمن برآمده از تهدیدها از یک سو و دستاویز قرار دادن و برجسته سازی باورهای سیاسی-ایدئولوژیک و دینی-مذهبی و کنش گفتاری تلافی جویانه در پوشش پاسداری از کرامت، عزت، هویت، منفعت، حیثیت و امنیت ملی از سوی دیگر، مسیر گفتگو را ناهموارتر می کنند.گویی رادیکال ها صرف نظر از اینکه کجا ایستاده باشند و چه مواضعی را اعلام می کنند، همگی بازیکنان یک تیم همبسته ای هستند که سیاست اعمالی آنها هرچند در نقش ها و با تقسیم کار متفاوت، برای ناکام سازی فرآیند حل منازعه هدف گذاری شده است.
     اینکه ترامپیست های سوداپیشه با نقش اندازی پیشینی و حسابگری دورنگرانه تانکرهای فکری خود، عملیات روانی ظریفی را به عنوان جزیی جدایی ناپذیر از فرآیند مذاکره طرح ریزی کرده باشند، تا با ایجاد ناترازی و ناهمپایگی بین طرفهای درگیر، امتیازاتی بیشینه بدست آورند، امری دور از انتظار نیست، اما همسویی کارکردی به اصطلاح انقلابیون راستین داخلی با کارگردانان اصلی این عملیات روانی و تجاوزپیشه ترین بازیگران منطقه ای آن-اسرائیل- موضوعی به غایت پرسش برانگیز به نظر می رسد.

https://t.me/ipsan