چه کسی را از دست دادیم؟
منطق سیاست: مصالحه؛ گفتگو و مصلحت
محمد امين قانعي راد عضو هیئت مدیره انجمن مطالعات صلح ایران
تاملي در حضور گسترده مردم در تشييع جنازه آيتاللههاشمیرفسنجاني نشان ميدهد كه ايشان سياستمداري بود كه توانست به دل مردم راه پيدا كند. اگر نخواهيم بگوييم در تحولات اجتماعي پيشرو و پيشگام بود اما ميتوان گفت كه نفس تحول اجتماعي را به خوبي ميشناخت و توانست با اين تحول اجتماعي جلو بيايد و در جاهايي به منافع مردم تبديل شود. به همين دليل شايد بتوان گفت تنها سياستمدار بعد از انقلاب لااقل در ميان سياستمداران نسل اول بود كه توانست شانهبهشانه مردم در تحولات اجتماعي حركت كند. البته خود ايشان نيز سهم بسيار بزرگي در توسعه آگاهيهاي اجتماعي داشت. يعني در همان دوره دولت سازندگي و هشت سال رياست جمهوري، زمينههايي را براي گسترش مطبوعات و نشر و كتاب و ترجمه و تاليف فراهم كرده بود. وزارت ارشاد در دوره رياست جمهوري ايشان جزء وزارتخانههاي فعال بود و كساني مثل رييس دولت اصلاحات و بعدها آقاي مهاجراني مسئوليت اين وزارتخانه را بر عهده دارند. مجلات خوبي نيز در آن دوره منتشر شد و موسسات فرهنگي متعددي فعال شدند كه اينها نشان ميدهد سياستهاي فرهنگي آقايهاشمیدر گسترش آگاهيهاي اجتماعي نقش داشته است. خود ايشان نيز همگام با اين تحولات اجتماعي حركت كرد و در مواردي خاص به مدافع اين تحولات تبديل شده است.
اما از نظر سياسي نيز ميتوان گفت ايشان بيش از اينكه شريعتمدار باشد، سياستمدار بود. به اين معنا كه منطق سياست را به خوبي درك كرده بود كه منطق سياست، منطق درست گفتوگو و مذاكره است. منطقي كه هنوز در جريان رسمیكشور تعريف نميشود اما ايشان متوجه شد كه اگر بخواهد در عرصه سياست باقي بماند بايد به مصالحه بيانديشد. مصالحه نيز به دو معنا است؛ يكي گفتوگو با ديگري و دوم، در نظر گرفتن مصلحت زمانه است. بنابراين، يك سياستمدار تاريخي بود و ميدانست كه با توجه به شرايط زمانه چگونه تصميمگيري كند و بازيگران حاضر در صحنه را نيز جدي بگيرد و بكوشد آنها را در بازي خود لحاظ كند. بنابراين، يك بازي مجرد از ديگر بازيگران انجام نميداد. بازي سياسي او، بازيگران، افراد، جريانهاي سياسي و كشورهاي ذينفع دخيل در آن معلوم بودند و آنها را به رسميت ميشناخت؛ وارد ديالوگ و گفتوگو با آنها ميشد و سعي كرد كه منافع ملي كشور را نيز با يك نوع بازي هوشمندانه پيش ببرد. بازي اي كه تمام بازيگران دخيل در آن را به رسميت ميشناسد و در عين حال، سعي ميكند با حركتهاي عاقلانه، هم در عرصه سياست داخلي و هم در عرصه سياست خارجي برد را نيز به دست آورد. بنابراين، هيچگاه طرف مقابل خود و در عين حا بازي خود را ناديده نگرفت و كوچك نشمرد. خود را به آزمون مردم ميگذاشت و در رقابتهاي انتخاباتي همواره شركت ميكرد و هر جايي كه شكست ميخورد بدون قهر كردن كنار ميكشيد البته سياستمداري بود كه در صحنههاي انتخاباتي، عمدتا پيروز ميشد اما در يكي دو مورد كه پيروزي به دست نياورد همچنان بدون كدورت، به بازي سياسي خود ادامه داد.
منطق سیاست: مصالحه؛ گفتگو و مصلحت
محمد امين قانعي راد عضو هیئت مدیره انجمن مطالعات صلح ایران
تاملي در حضور گسترده مردم در تشييع جنازه آيتاللههاشمیرفسنجاني نشان ميدهد كه ايشان سياستمداري بود كه توانست به دل مردم راه پيدا كند. اگر نخواهيم بگوييم در تحولات اجتماعي پيشرو و پيشگام بود اما ميتوان گفت كه نفس تحول اجتماعي را به خوبي ميشناخت و توانست با اين تحول اجتماعي جلو بيايد و در جاهايي به منافع مردم تبديل شود. به همين دليل شايد بتوان گفت تنها سياستمدار بعد از انقلاب لااقل در ميان سياستمداران نسل اول بود كه توانست شانهبهشانه مردم در تحولات اجتماعي حركت كند. البته خود ايشان نيز سهم بسيار بزرگي در توسعه آگاهيهاي اجتماعي داشت. يعني در همان دوره دولت سازندگي و هشت سال رياست جمهوري، زمينههايي را براي گسترش مطبوعات و نشر و كتاب و ترجمه و تاليف فراهم كرده بود. وزارت ارشاد در دوره رياست جمهوري ايشان جزء وزارتخانههاي فعال بود و كساني مثل رييس دولت اصلاحات و بعدها آقاي مهاجراني مسئوليت اين وزارتخانه را بر عهده دارند. مجلات خوبي نيز در آن دوره منتشر شد و موسسات فرهنگي متعددي فعال شدند كه اينها نشان ميدهد سياستهاي فرهنگي آقايهاشمیدر گسترش آگاهيهاي اجتماعي نقش داشته است. خود ايشان نيز همگام با اين تحولات اجتماعي حركت كرد و در مواردي خاص به مدافع اين تحولات تبديل شده است.
اما از نظر سياسي نيز ميتوان گفت ايشان بيش از اينكه شريعتمدار باشد، سياستمدار بود. به اين معنا كه منطق سياست را به خوبي درك كرده بود كه منطق سياست، منطق درست گفتوگو و مذاكره است. منطقي كه هنوز در جريان رسمیكشور تعريف نميشود اما ايشان متوجه شد كه اگر بخواهد در عرصه سياست باقي بماند بايد به مصالحه بيانديشد. مصالحه نيز به دو معنا است؛ يكي گفتوگو با ديگري و دوم، در نظر گرفتن مصلحت زمانه است. بنابراين، يك سياستمدار تاريخي بود و ميدانست كه با توجه به شرايط زمانه چگونه تصميمگيري كند و بازيگران حاضر در صحنه را نيز جدي بگيرد و بكوشد آنها را در بازي خود لحاظ كند. بنابراين، يك بازي مجرد از ديگر بازيگران انجام نميداد. بازي سياسي او، بازيگران، افراد، جريانهاي سياسي و كشورهاي ذينفع دخيل در آن معلوم بودند و آنها را به رسميت ميشناخت؛ وارد ديالوگ و گفتوگو با آنها ميشد و سعي كرد كه منافع ملي كشور را نيز با يك نوع بازي هوشمندانه پيش ببرد. بازي اي كه تمام بازيگران دخيل در آن را به رسميت ميشناسد و در عين حال، سعي ميكند با حركتهاي عاقلانه، هم در عرصه سياست داخلي و هم در عرصه سياست خارجي برد را نيز به دست آورد. بنابراين، هيچگاه طرف مقابل خود و در عين حا بازي خود را ناديده نگرفت و كوچك نشمرد. خود را به آزمون مردم ميگذاشت و در رقابتهاي انتخاباتي همواره شركت ميكرد و هر جايي كه شكست ميخورد بدون قهر كردن كنار ميكشيد البته سياستمداري بود كه در صحنههاي انتخاباتي، عمدتا پيروز ميشد اما در يكي دو مورد كه پيروزي به دست نياورد همچنان بدون كدورت، به بازي سياسي خود ادامه داد.
من رؤیایی دارم
توسعه فرهنگی: آری، خشونت گفتمانی: هرگز
سیمین حاجیپور ساردویی
دانشجوی دکتری علوم سیاسی ـ گرایش جامعهشناسی سیاسی
از دوران افلاطون تا دوران پسامدرن و پساسیاست و پساایدئولوژی امروز، همواره پرسشی ذهن بشر را مشغول کرده است: آیا روشنفکران همانگونه که ادعا میکنند افراد با سرمایه فرهنگی بالا هستند و لزوماً بهترین کنشگران برای مدیریت سیاسی بر نظامهای اجتماعی میباشند؟ به عبارتی، در دوران پسامدرنی که گفتمان با فرهنگ رابطه جانشینی برقرار کرده، آیا روشنفکران ما در گفتمان خود از فرهنگ در تمام ساحتها و صورتها بهره میگیرند؟ آیا در عمل از توانایی لازم برای همسازی اندیشهها و کنشهای خود و دیگران در فرآیندهای پیچیده کنش و ذهن به منظور برقراری یک نظم پایدار و کارای جمعی برخوردارند؟
اگر اصل گفتمان سیاسی در عصر کنونی را اصل دموکراتیک بودن این گفتمان بدانیم، آیا روشنفکران ما این اصل را که خود مدعی آن هستند رعایت میکنند؟ یعنی آیا روشنفکران ما با هر گفتمانی در رودررویی با مخاطبی که در تضاد گفتمانی است، باید او را به حاشیه برانند و گفتمان او را با کوفتمان پاسخ گویند؟ آیا گفتمان سیاسی را باید به سوی نوعی «فرصتطلبی» (اپورتونیسم) پیش ببرند و به دستکاریهای گسترده کنشی و ذهنی روی بیاورند؟
یک صد و پنجاه سال پیش، روشنفکران ایرانی فرمان مشروطیت را به امضای پادشاهی در حال احتضار رساندند تا در راه توسعه گامی برداشته باشند. این فرمان مهم، همچون فانوسی بود که امید بزرگی را برای میلیونها ایرانی که در سیاهی بیعدالتیهای آن زمان دست و پا میزدند، به ارمغان آورد. نقطه پایانی بود بر شب یلدای اسارت و استثمار و سپیدهدمی بود مسرتبخش برای آغازی دوباره؛ توسعه و توسعهیافتگی ایران.
اما هنوز دو سال نگذشته بود که زنجیر توسعهنیافتگی فرهنگی، آزادی را به اسارت کشید و در باغشاه گردن زد و فرمان مشروطیت را به سرنوشت پادشاه امضاکننده آن گرفتار کرد. اکنون پس از یکصد و پنجاه سال، هنوز در کوچه و پسکوچههای توسعه و توسعه فرهنگی سرگردان، راه خود را میجوییم. عدهای را میبینیم که در جزیره دورافتاده فقر فرهنگی در میان اقیانوس بیکران غنای فرهنگی برخی دیگر دست و پا میزنند و در گوشه و کنار این جامعه میپژمرند و روشنفکران ما هر روز نسخهای برای این بیمار در حال احتضار مینویسند. سالها است که روشنفکران ما توسعه و توسعهنیافتگی را گاهی به پای دولت مینویسند و زمانی جامعه بیفرهنگ را مسئول میدانند؛ اما هرگز نقش رخ خود را در این آینه ندیدهاند. آیا روشنفکران ما به توسعه فرهنگی دست یافتهاند که در پی توسعه فرهنگی جامعه هستند؟ آیا هرگز جامعه پیشرو ایران با دقت و موشکافی در رفتار خود اندیشه کرده است؟ آیا ویژگیها و مؤلفههای توسعهیافتگی مانند قانونپذیری و سعه صدر در جامعه روشنفکری ما دیده میشود؟ آیا روشنفکرانی که تصور میشود برای رسیدن به یک جامعه بلند مدت که در آن دولت و جامعه در تضاد نباشند تلاش میکنند، خود در چاه این تضاد و تقابل گرفتار نشدهاند؟
در ایران سالها است که روشنفکران جناح مغلوب ادعا میکنند که عدالت ورشکسته شده است و در خزانه بزرگ فرصتهای این ملت بودجه کافی عدالت برای همه وجود ندارد. سالها است که چک طرفداران طیف مقابل مُهر «برگشت» میخورد و در عوض، آن گروه در خیزشی برای کسب قدرت مجدد به خشونت گفتمانی روی میآورد. روشنفکرانی که تا دیروز برای ملت داعیه اخلاق را داشتند، سنگ فرهنگ را به سینه میزدند و از عدالت اجتماعی و برابری اجتماعی و معنویی و اخلاقی همه انسانها دم برمیآوردند اکنون تشنگی قدرت را با نوشیدن از جام نفرت از یکدیگر برطرف میکنند و ملت، با فرهنگ یا بدون فرهنگ، تنها نظارهگر رفتار و کردار و گفتار یا بهتر بگویم گفتمان سیاسی عاری از فرهنگ افرادی است که میخواهند او را به سر منزل مقصود برسانند.
توسعه فرهنگی: آری، خشونت گفتمانی: هرگز
سیمین حاجیپور ساردویی
دانشجوی دکتری علوم سیاسی ـ گرایش جامعهشناسی سیاسی
از دوران افلاطون تا دوران پسامدرن و پساسیاست و پساایدئولوژی امروز، همواره پرسشی ذهن بشر را مشغول کرده است: آیا روشنفکران همانگونه که ادعا میکنند افراد با سرمایه فرهنگی بالا هستند و لزوماً بهترین کنشگران برای مدیریت سیاسی بر نظامهای اجتماعی میباشند؟ به عبارتی، در دوران پسامدرنی که گفتمان با فرهنگ رابطه جانشینی برقرار کرده، آیا روشنفکران ما در گفتمان خود از فرهنگ در تمام ساحتها و صورتها بهره میگیرند؟ آیا در عمل از توانایی لازم برای همسازی اندیشهها و کنشهای خود و دیگران در فرآیندهای پیچیده کنش و ذهن به منظور برقراری یک نظم پایدار و کارای جمعی برخوردارند؟
اگر اصل گفتمان سیاسی در عصر کنونی را اصل دموکراتیک بودن این گفتمان بدانیم، آیا روشنفکران ما این اصل را که خود مدعی آن هستند رعایت میکنند؟ یعنی آیا روشنفکران ما با هر گفتمانی در رودررویی با مخاطبی که در تضاد گفتمانی است، باید او را به حاشیه برانند و گفتمان او را با کوفتمان پاسخ گویند؟ آیا گفتمان سیاسی را باید به سوی نوعی «فرصتطلبی» (اپورتونیسم) پیش ببرند و به دستکاریهای گسترده کنشی و ذهنی روی بیاورند؟
یک صد و پنجاه سال پیش، روشنفکران ایرانی فرمان مشروطیت را به امضای پادشاهی در حال احتضار رساندند تا در راه توسعه گامی برداشته باشند. این فرمان مهم، همچون فانوسی بود که امید بزرگی را برای میلیونها ایرانی که در سیاهی بیعدالتیهای آن زمان دست و پا میزدند، به ارمغان آورد. نقطه پایانی بود بر شب یلدای اسارت و استثمار و سپیدهدمی بود مسرتبخش برای آغازی دوباره؛ توسعه و توسعهیافتگی ایران.
اما هنوز دو سال نگذشته بود که زنجیر توسعهنیافتگی فرهنگی، آزادی را به اسارت کشید و در باغشاه گردن زد و فرمان مشروطیت را به سرنوشت پادشاه امضاکننده آن گرفتار کرد. اکنون پس از یکصد و پنجاه سال، هنوز در کوچه و پسکوچههای توسعه و توسعه فرهنگی سرگردان، راه خود را میجوییم. عدهای را میبینیم که در جزیره دورافتاده فقر فرهنگی در میان اقیانوس بیکران غنای فرهنگی برخی دیگر دست و پا میزنند و در گوشه و کنار این جامعه میپژمرند و روشنفکران ما هر روز نسخهای برای این بیمار در حال احتضار مینویسند. سالها است که روشنفکران ما توسعه و توسعهنیافتگی را گاهی به پای دولت مینویسند و زمانی جامعه بیفرهنگ را مسئول میدانند؛ اما هرگز نقش رخ خود را در این آینه ندیدهاند. آیا روشنفکران ما به توسعه فرهنگی دست یافتهاند که در پی توسعه فرهنگی جامعه هستند؟ آیا هرگز جامعه پیشرو ایران با دقت و موشکافی در رفتار خود اندیشه کرده است؟ آیا ویژگیها و مؤلفههای توسعهیافتگی مانند قانونپذیری و سعه صدر در جامعه روشنفکری ما دیده میشود؟ آیا روشنفکرانی که تصور میشود برای رسیدن به یک جامعه بلند مدت که در آن دولت و جامعه در تضاد نباشند تلاش میکنند، خود در چاه این تضاد و تقابل گرفتار نشدهاند؟
در ایران سالها است که روشنفکران جناح مغلوب ادعا میکنند که عدالت ورشکسته شده است و در خزانه بزرگ فرصتهای این ملت بودجه کافی عدالت برای همه وجود ندارد. سالها است که چک طرفداران طیف مقابل مُهر «برگشت» میخورد و در عوض، آن گروه در خیزشی برای کسب قدرت مجدد به خشونت گفتمانی روی میآورد. روشنفکرانی که تا دیروز برای ملت داعیه اخلاق را داشتند، سنگ فرهنگ را به سینه میزدند و از عدالت اجتماعی و برابری اجتماعی و معنویی و اخلاقی همه انسانها دم برمیآوردند اکنون تشنگی قدرت را با نوشیدن از جام نفرت از یکدیگر برطرف میکنند و ملت، با فرهنگ یا بدون فرهنگ، تنها نظارهگر رفتار و کردار و گفتار یا بهتر بگویم گفتمان سیاسی عاری از فرهنگ افرادی است که میخواهند او را به سر منزل مقصود برسانند.
در این سالها است که روشنفکران ما فکر میکنند که با پیشرفت وسایل ارتباط جمعی و نفوذ ماهواره در بین مردم، آنها باید به فرهنگسازی اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در خانوادههای ایرانی بپردازند و برای ایجاد توسعه فرهنگی در بین مردم به جان هم میافتند و با خشونت گفتمانی یکدیگر را به هزار راه رفته و نرفته متهم میکنند و در این مسیر از فریاد، خشم، طنز، کنایه، انحراف موضوع، یارگیری، و مهمترین کار فرهنگی یعنی برچسب و انگ زنی استفاده میکنند. با فریاد و خشم سعی میکنند، یکدیگر را مرعوب کنند. با طنز، تلاش میکنند، یکدیگر را تحقیر کنند. با کنایه کوشش میکنند، فکر یکدیگر را آشفته کنند. با تغییر موضوع فرصتی را جستجو میکنند تا در گرانیگاهی دیگر حریف را به دام اندازند. با یارگیری و همراه کردن دیگران میزان محک و درستی حرف خود را به شاهدانی ارجاع دهند که نظارهگر بحث آنها هستند. برچسب و انگ زدن، اما، خشنترین خشونت گفتمانی برای خاک کردن پشت حریف در وادی گفتمان است.
به رغم تمام این مصیبتهای دیروز و امروز و فردا، من در این سال «همدلی و همزبانی» رؤیایی دارم و این رؤیا ریشه در رؤیای ایرانِ ما دارد. من رؤیایی دارم که روزی تمام نخبگان و روشنفکران از هر جناح و دسته و گروه از قالبهای تنگ تفاسیر جناحی خارج شده، آنچنان به توسعهیافتگی فرهنگی دست یابند که همه با هم، متحد و یکپارچه، در جهت اعتلای ایران گام بردارند.
من رؤیایی دارم که روزی سیاستزدگی و باندگرایی گروههای قدرت به همدلی و وفاق ملی تبدیل شود و اقدامات پراکنده و مقطعی دولتها به عملکردی هدفمند تغییر شکل دهد. من رؤیایی دارم که روزی رقابتهای تخریبی و فاقد همافزایی در میان جناحها و طیفهای سیاسی برای سیطره بر قدرت پایان یابد و هستی یک استراتژی جامع و نظارتپذیر در توسعه پایدار ملی، ایران را به یک جامعه بلند مدت تبدیل کند به گونهای که هر کس به قدرت رسید در فکر بستن یک شبه بار خود نباشد.
امروز من رؤیایی دارم که روزی فراخواهد رسید که فرهنگ راستگویی و اخلاقمداری در بین نخبگان کشور زنده شده باشد و امید دارم روزی فراخواهد رسید که نخبگان کشور برای دستیابی به هدف از هر وسیلهای استفاده نکنند.
در این ساحتی که روشنفکران و سیاستمداران و بازیگران عرصه سیاسی ما ایستادهاند و این جامهای که بر تن گفتمان سیاسی کردهاند نوعی خشونت گفتمانی است که با گفتمان فرهنگی در تناقض و ناسازواری مداوم قرار دارد. من رؤیایی دارم که در آینده گفتمان سیاسی در بستر دموکراسی و با رعایت اصول گفتمان فرهنگی شکل بگیرد و روشنفکران ما پیش از تدریس اصول آن در کلاسهای درس به باور آن دست یابند، شاید، در آن شرایط، بتوان از عامه مردم انتظار داشت در مسیر گفتمان فرهنگی گام بردارند.
من رؤیایی دارم که روزی برسد که روشنفکران ما مانند پاندولی بین دو سوی یک محور در حرکت نباشند و متحد و متعهد تمام مصالح و منافع را در یکجا جمع کنند و آن جایی نباشد به جز حاصل جمع منافع ملی و مصالح جمعی ایرانیان و مشروعیت یافتن کنش سیاسی را در تعدیل شدن بر اساس عقلانیت بیابند.
من رؤیایی دارم که روزی این ملت زندگی خواهد کرد و به معنای واقعی اعتقادات خود جان میبخشد. من رؤیایی دارم که روزی فراخواهد رسید که تمام درهها پر خواهد شد، تمام کوهها و تپهها پایین خواهد آمد، ناهمواریها هموار خواهد شد، و ناراستیها راست خواهد شد و جلال خداوند آشکار خواهد شد. و من رؤیایی دارم که روزی روشنفکران و نخبگان آهنگ ناموزون خود را به سمفونی زیبای برادری مبدل کنند و امروز من رؤیایی دارم که توسعه فرهنگی جریانهای سیاسی به همگرایی تاریخی آنها در جهت اعتلای وطن بیانجامد.🌿🌿
و امروز من رؤیایی دارم!🌿🌿
به رغم تمام این مصیبتهای دیروز و امروز و فردا، من در این سال «همدلی و همزبانی» رؤیایی دارم و این رؤیا ریشه در رؤیای ایرانِ ما دارد. من رؤیایی دارم که روزی تمام نخبگان و روشنفکران از هر جناح و دسته و گروه از قالبهای تنگ تفاسیر جناحی خارج شده، آنچنان به توسعهیافتگی فرهنگی دست یابند که همه با هم، متحد و یکپارچه، در جهت اعتلای ایران گام بردارند.
من رؤیایی دارم که روزی سیاستزدگی و باندگرایی گروههای قدرت به همدلی و وفاق ملی تبدیل شود و اقدامات پراکنده و مقطعی دولتها به عملکردی هدفمند تغییر شکل دهد. من رؤیایی دارم که روزی رقابتهای تخریبی و فاقد همافزایی در میان جناحها و طیفهای سیاسی برای سیطره بر قدرت پایان یابد و هستی یک استراتژی جامع و نظارتپذیر در توسعه پایدار ملی، ایران را به یک جامعه بلند مدت تبدیل کند به گونهای که هر کس به قدرت رسید در فکر بستن یک شبه بار خود نباشد.
امروز من رؤیایی دارم که روزی فراخواهد رسید که فرهنگ راستگویی و اخلاقمداری در بین نخبگان کشور زنده شده باشد و امید دارم روزی فراخواهد رسید که نخبگان کشور برای دستیابی به هدف از هر وسیلهای استفاده نکنند.
در این ساحتی که روشنفکران و سیاستمداران و بازیگران عرصه سیاسی ما ایستادهاند و این جامهای که بر تن گفتمان سیاسی کردهاند نوعی خشونت گفتمانی است که با گفتمان فرهنگی در تناقض و ناسازواری مداوم قرار دارد. من رؤیایی دارم که در آینده گفتمان سیاسی در بستر دموکراسی و با رعایت اصول گفتمان فرهنگی شکل بگیرد و روشنفکران ما پیش از تدریس اصول آن در کلاسهای درس به باور آن دست یابند، شاید، در آن شرایط، بتوان از عامه مردم انتظار داشت در مسیر گفتمان فرهنگی گام بردارند.
من رؤیایی دارم که روزی برسد که روشنفکران ما مانند پاندولی بین دو سوی یک محور در حرکت نباشند و متحد و متعهد تمام مصالح و منافع را در یکجا جمع کنند و آن جایی نباشد به جز حاصل جمع منافع ملی و مصالح جمعی ایرانیان و مشروعیت یافتن کنش سیاسی را در تعدیل شدن بر اساس عقلانیت بیابند.
من رؤیایی دارم که روزی این ملت زندگی خواهد کرد و به معنای واقعی اعتقادات خود جان میبخشد. من رؤیایی دارم که روزی فراخواهد رسید که تمام درهها پر خواهد شد، تمام کوهها و تپهها پایین خواهد آمد، ناهمواریها هموار خواهد شد، و ناراستیها راست خواهد شد و جلال خداوند آشکار خواهد شد. و من رؤیایی دارم که روزی روشنفکران و نخبگان آهنگ ناموزون خود را به سمفونی زیبای برادری مبدل کنند و امروز من رؤیایی دارم که توسعه فرهنگی جریانهای سیاسی به همگرایی تاریخی آنها در جهت اعتلای وطن بیانجامد.🌿🌿
و امروز من رؤیایی دارم!🌿🌿
من رؤیایی دارم.pdf
125.3 KB
من رؤیایی دارم
توسعه فرهنگی: آری، خشونت گفتمانی: هرگز
سیمین حاجیپور ساردویی
دانشجوی دکتری علوم سیاسی ـ گرایش جامعهشناسی سیاسی
توسعه فرهنگی: آری، خشونت گفتمانی: هرگز
سیمین حاجیپور ساردویی
دانشجوی دکتری علوم سیاسی ـ گرایش جامعهشناسی سیاسی
انجمن علوم سیاسی ایران با همکاری خانه اندیشمندان علوم انسانی و انجمن علمی مطالعات صلح ایران برگزار می کند:
ایران و میراث هاشمی؛ تأملی آکادمیک بر کارنامه سیاسی آیت الله
سیاست خارجی
داوود هرمیداس باوند
سیاست خارجی هاشمی؛ فرازها و فرودها
سید جلال دهقانی فیروزآبادی
توسعه گرایی در سیاست خارجی هاشمی
امیر محمد حاجی یوسفی
عمل گرایی در سیاست خارجی هاشمی
محمدرضا دهشیری
منطقه گرایی در سیاست خارجی هاشمی
سیاست داخلی
حسین راغفر
دستاوردها و میراث اقتصادی هاشمی
مجتبی مقصودی
میراث هاشمی؛ مصالحه سیاسی و آشتی ملی
هادی خانیکی
هاشمی و اندیشه توسعه در ایران
کیومرث اشتریان
رویکرد هاشمی در سیاست گذاری عمومی
چهارشنبه 6 بهمن 1395 ساعت 15 الی 19
مکان: خیابان نجات اللهی، نبش خیابان ورشو ،خانه اندیشمندان علوم انسانی ، سالن فردوسی
ورود برای علاقمندان آزاد است.🌿🌿
ایران و میراث هاشمی؛ تأملی آکادمیک بر کارنامه سیاسی آیت الله
سیاست خارجی
داوود هرمیداس باوند
سیاست خارجی هاشمی؛ فرازها و فرودها
سید جلال دهقانی فیروزآبادی
توسعه گرایی در سیاست خارجی هاشمی
امیر محمد حاجی یوسفی
عمل گرایی در سیاست خارجی هاشمی
محمدرضا دهشیری
منطقه گرایی در سیاست خارجی هاشمی
سیاست داخلی
حسین راغفر
دستاوردها و میراث اقتصادی هاشمی
مجتبی مقصودی
میراث هاشمی؛ مصالحه سیاسی و آشتی ملی
هادی خانیکی
هاشمی و اندیشه توسعه در ایران
کیومرث اشتریان
رویکرد هاشمی در سیاست گذاری عمومی
چهارشنبه 6 بهمن 1395 ساعت 15 الی 19
مکان: خیابان نجات اللهی، نبش خیابان ورشو ،خانه اندیشمندان علوم انسانی ، سالن فردوسی
ورود برای علاقمندان آزاد است.🌿🌿
• اندیشههای امام موسی صدر در زمینه صلح انتزاعی نیست
• تحلیل رفتار و عمل «فقیه صلح» در نشست شیراز
سومین نشست پیش مقدماتی همایش بینالمللی «نقش ادیان در اخلاق صلح، عفو و دوستی» با موضوع «فقیه صلح» بهمنظور بررسی آثار، آرا و اندیشههای امام موسی صدر در شیراز برگزار شد. گزارش سخنرانیهای این نشست را در لینکهای زیر بخوانید:
• حجتالاسلام رحیمیان: امام موسی صدر به معجزه گفتوگو و صلح باور قلبی داشت
• محمدمهدی جعفری: دستیابی به صلح سختتر از جنگیدن است
• محمدجعفر محلاتی: امام صدر نماینده شیعه تمدنی در دوران معاصر است
• عبدالله نصری: صلح به معنای نپذیرفتن اختلاف نظرها نیست🌿🌿
لینک خبر::
goo.gl/fkvNUI
• تحلیل رفتار و عمل «فقیه صلح» در نشست شیراز
سومین نشست پیش مقدماتی همایش بینالمللی «نقش ادیان در اخلاق صلح، عفو و دوستی» با موضوع «فقیه صلح» بهمنظور بررسی آثار، آرا و اندیشههای امام موسی صدر در شیراز برگزار شد. گزارش سخنرانیهای این نشست را در لینکهای زیر بخوانید:
• حجتالاسلام رحیمیان: امام موسی صدر به معجزه گفتوگو و صلح باور قلبی داشت
• محمدمهدی جعفری: دستیابی به صلح سختتر از جنگیدن است
• محمدجعفر محلاتی: امام صدر نماینده شیعه تمدنی در دوران معاصر است
• عبدالله نصری: صلح به معنای نپذیرفتن اختلاف نظرها نیست🌿🌿
لینک خبر::
goo.gl/fkvNUI
مشکل عدم تکمیل لوله گاز صلح ایران و پاکستان، چیست؟
تحلیل کوتاه
اندیشکده راهبردی تبیین
1- موضوع لوله گاز ایران و پاکستان و تداوم احتمالی آن به چین، سالهاست که در رسانهها مطرح است و بر روابط دو کشور اسلامی همسایه، سایه افکنده است؛ اما گویا پاکستانیها با فشار آمریکاییها و دیگر بازیگران داخلی و خارجی، همچنان با بهانههای گوناگون از به سرانجام رساندن این پروژه فرار مینمایند
2- وزیر نفت پاکستان هفته گذشته در سخنانی گفت: تا تحریمهای بینالمللی علیه ایران بهطور کامل برداشته نشود، پروژه خط لوله گاز ایران و پاکستان به مرحله اجرا در نخواهد آمد؛ زیرا نمیتوان برای اجرایی کردن این پروژه پولی دریافت و یا انتقال داد. همچنین اگر این پروژه شروع به فعالیت کند و دوباره تحریمهایی علیه ایران اعمال شوند میتواند مسائلی را به وجود آورد
تحلیل و ارزیابی
1- ایران به امنیت و صلح در این منطقه نیاز دارد چرا که روابط گسترده و مثبت با هند و پاکستان برای ایران مهم است. پاکستان، همسایه جنوب شرقی ایران است و میتواند امنیت و یا ناامنی را برای ایران به ارمغان بیاورد و از سوی دیگر روابط ملت ایران و پاکستان یک رابطه نزدیک و دوستانه است و ایران در بین مردم پاکستان از محبوبیت برخوردار است
2- سال پیش قراردادی بین ایران و پاکستان به امضا رسید تا صادرات گاز ایران به این کشور با تکمیل خطوط لوله انتقال گاز در خاک دو کشور از عسلویه تا عمق حدوداً 800 کیلومتری خاک پاکستان آغاز شود
3- درحالیکه ایران به تعهدات خود پیش از زمان قیدشده در قرارداد عمل کرده و خط لوله صادرات گاز به پاکستان را از عسلویه به نزدیکی مرز پاکستان رسانده است، اما در خاک پاکستان هیچ حرکت جدی برای احداث خط لوله انجام نشده است
4- در حالی که ایران به عنوان بزرگترین دارنده ذخایر هیدروکربوری جهان در همسایگی کشور پاکستان قرار دارد و میتواند به عنوان منبعی مطمئن تأمینکننده انرژی مورد نیاز این همسایه پرجمعیت خود باشد؛ اما امریکا به دنبال عقد قراردادها و تفاهمنامههای تأمین انرژی با پاکستان است تا این کشور در تأمین انرژی با ایران همکاری نداشته باشد
5- جاناتان ایلکایند معاون بخش بینالملل وزارت انرژی آمریکا در سفر اخیر خود به اسلامآباد گفته بود: برخی تحریمها علیه ایران هنوز هم ادامه دارد و آمریکا تاکنون تصمیمی در مورد خط لوله گاز صلح ایران و پاکستان را نگرفته است. پاکستان پس از امضای توافقنامههای متعدد با دیگر کشورها، فرصت مناسبی برای خرید گاز ارزان از بازارهای بینالمللی خواهد داشت
6- به نظر میرسد باید با یک دیپلماسی قوی و هوشمندانه، اطمینان قابل اتکائی به پاکستان از سوی ایران داده شود تا اسلامآباد منافع خود را بر تهدید و فشار آمریکاییها ترجیح دهد🌿🌿
مرجع تحلیل: اندیشکده راهبردی تبیین
لینک تحلیل:
Telegram.me/joinchat/BG7BhTvAH-fc1CjjeSCo4g☘🍀
تحلیل کوتاه
اندیشکده راهبردی تبیین
1- موضوع لوله گاز ایران و پاکستان و تداوم احتمالی آن به چین، سالهاست که در رسانهها مطرح است و بر روابط دو کشور اسلامی همسایه، سایه افکنده است؛ اما گویا پاکستانیها با فشار آمریکاییها و دیگر بازیگران داخلی و خارجی، همچنان با بهانههای گوناگون از به سرانجام رساندن این پروژه فرار مینمایند
2- وزیر نفت پاکستان هفته گذشته در سخنانی گفت: تا تحریمهای بینالمللی علیه ایران بهطور کامل برداشته نشود، پروژه خط لوله گاز ایران و پاکستان به مرحله اجرا در نخواهد آمد؛ زیرا نمیتوان برای اجرایی کردن این پروژه پولی دریافت و یا انتقال داد. همچنین اگر این پروژه شروع به فعالیت کند و دوباره تحریمهایی علیه ایران اعمال شوند میتواند مسائلی را به وجود آورد
تحلیل و ارزیابی
1- ایران به امنیت و صلح در این منطقه نیاز دارد چرا که روابط گسترده و مثبت با هند و پاکستان برای ایران مهم است. پاکستان، همسایه جنوب شرقی ایران است و میتواند امنیت و یا ناامنی را برای ایران به ارمغان بیاورد و از سوی دیگر روابط ملت ایران و پاکستان یک رابطه نزدیک و دوستانه است و ایران در بین مردم پاکستان از محبوبیت برخوردار است
2- سال پیش قراردادی بین ایران و پاکستان به امضا رسید تا صادرات گاز ایران به این کشور با تکمیل خطوط لوله انتقال گاز در خاک دو کشور از عسلویه تا عمق حدوداً 800 کیلومتری خاک پاکستان آغاز شود
3- درحالیکه ایران به تعهدات خود پیش از زمان قیدشده در قرارداد عمل کرده و خط لوله صادرات گاز به پاکستان را از عسلویه به نزدیکی مرز پاکستان رسانده است، اما در خاک پاکستان هیچ حرکت جدی برای احداث خط لوله انجام نشده است
4- در حالی که ایران به عنوان بزرگترین دارنده ذخایر هیدروکربوری جهان در همسایگی کشور پاکستان قرار دارد و میتواند به عنوان منبعی مطمئن تأمینکننده انرژی مورد نیاز این همسایه پرجمعیت خود باشد؛ اما امریکا به دنبال عقد قراردادها و تفاهمنامههای تأمین انرژی با پاکستان است تا این کشور در تأمین انرژی با ایران همکاری نداشته باشد
5- جاناتان ایلکایند معاون بخش بینالملل وزارت انرژی آمریکا در سفر اخیر خود به اسلامآباد گفته بود: برخی تحریمها علیه ایران هنوز هم ادامه دارد و آمریکا تاکنون تصمیمی در مورد خط لوله گاز صلح ایران و پاکستان را نگرفته است. پاکستان پس از امضای توافقنامههای متعدد با دیگر کشورها، فرصت مناسبی برای خرید گاز ارزان از بازارهای بینالمللی خواهد داشت
6- به نظر میرسد باید با یک دیپلماسی قوی و هوشمندانه، اطمینان قابل اتکائی به پاکستان از سوی ایران داده شود تا اسلامآباد منافع خود را بر تهدید و فشار آمریکاییها ترجیح دهد🌿🌿
مرجع تحلیل: اندیشکده راهبردی تبیین
لینک تحلیل:
Telegram.me/joinchat/BG7BhTvAH-fc1CjjeSCo4g☘🍀
پیر سید احمد گیلانی
رئیس شورای عالی صلح افغانستان درگذشت.
پیر سید احمد گیلانی، رئیس شورای عالی صلح افغانستان و رهبر حزب محاذ ملى افغانستان امروز بر اثر حمله قلبی در سن 85 سالگی در بیمارستان غازی امان الله خان کابل درگذشت.
گیلانی علاوه بر ریاست شورای عالی صلح، رهبری حزب محاذ ملی از احزاب جهادی افغانستان را نیز بر عهده داشت. او حدود یازده ماه قبل به عنوان شورای عالی صلح افغانستان از سوی رئیس جمهور غنی منصوب شد.
شورای عالی صلح افغانستان با تأیید این خبر، در رسانه ها إعلام كرده که گیلانی سه روز قبل در پی حمله قلبی در این بیمارستان بستری شده بود.
- پیر سید احمد گیلانی کی بود؟
او فرزند سید حسن گیلانی است و در سال 1932 در شهرستان سرخ رود استان ننگرهار به دنیا آمد.از مدرسهی دینی امام ابوحنیفه و پس از آن از دانشکده شرعیات دانشگاه کابل در سال 1964 فارغ التحصیل شد.
گیلانی رهبر (پیر) طریقت صوفیه قادریه در افغانستان بود و پس از به قدرت رسیدن حزب دمکراتیک خلق در این کشور در سال 1979 به پاکستان پناهنده شد. در آنجا حزب سیاسی- نظامی «محاذ ملی اسلامی افغانستان» را در مخالفت با اشغال کشورش توسط شوروی تاسیس کرد.
حزب محاذ ملی به رهبری گیلانی از پیروان طریقت صوفیه را تشکیل می دهد. آنها از گروههای مجاهدین افغان بودند که در دهه 1980 وارد جنگ با نیروهای شوروی در افغانستان شدند.
گیلانی در سال 1988 میلادی رئیس شواری قیادی اتحاد احزاب جهادی افغانستان مقابل شوروی در افغانستان شد. همچنین حزب وی نیز پس از به قدرت رسیدن طالبان با آنها به مخالفت پرداخته و وارد ائتلاف شمال در این کشور شدند.
گفتنی است گیلانی از نوادگان عبدالقادر گیلانی مؤسس طریقت قادریه است. پدرش سید حسن گیلانی در بغداد به دنیا آمده بود، اما در سال 1905 میلادی از عراق به افغانستان آمد تا طریقت قادریه را در این کشور بنیانگذاری کند. حبیب الله خان پادشاه وقت افغانستان به او زمینهای زیادی در شهر کابل و استان ننگرهار در شرق افغانستان بخشید.
گیلانی، در سال 1952 با عادله نوه حبیبالله خان ازدواج کرد و از این طریق رابطهاش را با خاندان شاهی افغانستان مستحکمتر کرد. او در جریان ایجاد دولت انتقالی(کرزی)، سمت قاضی القضات را به دوش گرفت.
گیلانی در دوران ریاست جمهوری حامد کرزی از حامیان وی محسوب میشد و در انتخابات ریاستجمهوری 2014 افغانستان از محمداشرف غنی ٰئیس جمهور این کشور حمایت کرد.
منبع خبر: خبر آنلاین
http://www.khabaronline.ir/detail/626483/World/centeral-asia-caucuses
رئیس شورای عالی صلح افغانستان درگذشت.
پیر سید احمد گیلانی، رئیس شورای عالی صلح افغانستان و رهبر حزب محاذ ملى افغانستان امروز بر اثر حمله قلبی در سن 85 سالگی در بیمارستان غازی امان الله خان کابل درگذشت.
گیلانی علاوه بر ریاست شورای عالی صلح، رهبری حزب محاذ ملی از احزاب جهادی افغانستان را نیز بر عهده داشت. او حدود یازده ماه قبل به عنوان شورای عالی صلح افغانستان از سوی رئیس جمهور غنی منصوب شد.
شورای عالی صلح افغانستان با تأیید این خبر، در رسانه ها إعلام كرده که گیلانی سه روز قبل در پی حمله قلبی در این بیمارستان بستری شده بود.
- پیر سید احمد گیلانی کی بود؟
او فرزند سید حسن گیلانی است و در سال 1932 در شهرستان سرخ رود استان ننگرهار به دنیا آمد.از مدرسهی دینی امام ابوحنیفه و پس از آن از دانشکده شرعیات دانشگاه کابل در سال 1964 فارغ التحصیل شد.
گیلانی رهبر (پیر) طریقت صوفیه قادریه در افغانستان بود و پس از به قدرت رسیدن حزب دمکراتیک خلق در این کشور در سال 1979 به پاکستان پناهنده شد. در آنجا حزب سیاسی- نظامی «محاذ ملی اسلامی افغانستان» را در مخالفت با اشغال کشورش توسط شوروی تاسیس کرد.
حزب محاذ ملی به رهبری گیلانی از پیروان طریقت صوفیه را تشکیل می دهد. آنها از گروههای مجاهدین افغان بودند که در دهه 1980 وارد جنگ با نیروهای شوروی در افغانستان شدند.
گیلانی در سال 1988 میلادی رئیس شواری قیادی اتحاد احزاب جهادی افغانستان مقابل شوروی در افغانستان شد. همچنین حزب وی نیز پس از به قدرت رسیدن طالبان با آنها به مخالفت پرداخته و وارد ائتلاف شمال در این کشور شدند.
گفتنی است گیلانی از نوادگان عبدالقادر گیلانی مؤسس طریقت قادریه است. پدرش سید حسن گیلانی در بغداد به دنیا آمده بود، اما در سال 1905 میلادی از عراق به افغانستان آمد تا طریقت قادریه را در این کشور بنیانگذاری کند. حبیب الله خان پادشاه وقت افغانستان به او زمینهای زیادی در شهر کابل و استان ننگرهار در شرق افغانستان بخشید.
گیلانی، در سال 1952 با عادله نوه حبیبالله خان ازدواج کرد و از این طریق رابطهاش را با خاندان شاهی افغانستان مستحکمتر کرد. او در جریان ایجاد دولت انتقالی(کرزی)، سمت قاضی القضات را به دوش گرفت.
گیلانی در دوران ریاست جمهوری حامد کرزی از حامیان وی محسوب میشد و در انتخابات ریاستجمهوری 2014 افغانستان از محمداشرف غنی ٰئیس جمهور این کشور حمایت کرد.
منبع خبر: خبر آنلاین
http://www.khabaronline.ir/detail/626483/World/centeral-asia-caucuses
www.khabaronline.ir
پیر سید احمد گیلانی درگذشت
پیر سید احمد گیلانی، رئیس شورای عالی صلح افغانستان ساعتی پیش در بیمارستانی در کابل در سن 85 سالگی درگذشت.
کتاب "نسبیگرایی"
مجموعه مقالات نسبیگرایی با ترجمه زهیر باقری نوعپرست
با مقالاتی از پیترجان کریفت، پل بوقوسیان، جولین بیلارد، برایان لایتر، تیموتی ویلیامسون و ...
منبع: @sedanet | @philosopherin
مجموعه مقالات نسبیگرایی با ترجمه زهیر باقری نوعپرست
با مقالاتی از پیترجان کریفت، پل بوقوسیان، جولین بیلارد، برایان لایتر، تیموتی ویلیامسون و ...
منبع: @sedanet | @philosopherin
کتاب نسبیگرایی.pdf
2.3 MB
کتاب "نسبیگرایی"
مجموعه مقالات نسبیگرایی با ترجمه زهیر باقری نوعپرست
با مقالاتی از پیترجان کریفت، پل بوقوسیان، جولین بیلارد، برایان لایتر، تیموتی ویلیامسون و ...
زمستان 1395، 202 صفحه.
مجموعه مقالات نسبیگرایی با ترجمه زهیر باقری نوعپرست
با مقالاتی از پیترجان کریفت، پل بوقوسیان، جولین بیلارد، برایان لایتر، تیموتی ویلیامسون و ...
زمستان 1395، 202 صفحه.