رابطه سلامت با خشونت.pdf
553.4 KB
مقاله: "رابطه سلامت با خشونت و آسیب در سیاست بین الملل"
نویسندگان:مجید توسلی – مجتبی ابویی مهریزی
فصلنامه تحقیقات سیاسی بین المللی
نویسندگان:مجید توسلی – مجتبی ابویی مهریزی
فصلنامه تحقیقات سیاسی بین المللی
حقوق بشر، کرامت انسانی، جامعه اخلاقی و مهربانی از منظر آیت الله محقق داماد
به عنوان یک روحانی شرمندهام که نتوانستیم جامعه را اخلاقی کنیم/اجتهاد باید مبتنی بر کرامت بشری باشد
سید مصطفی محقق داماد گفت: تا جامعه ما و مدیران آن از صمیم قلب حقوق بشر را نپذیرفته باشند ما راه به جایی نمیبریم. همه ما باید تمام اصول حقوق بشر را بپذیریم تا وقتی که در کشور اجتهاد مبتنی بر کرامت بشری و عدالت وجود نداشته باشد، مشکلات ما حل نخواهد شد.
به گزارش خبرنگار ایلنا، آیتالله سید مصطفی محقق داماد در همایش ملی رفع خشونت علیه زنان که در دانشگاه شهید بهشتی برگزار میشود، با قدردانی از توجه برگزار کنندگان به مسئله خشونت علیه زنان، بر لزوم یافتن راهکار در این حوزه تاکید کرد و گفت: به نظرم خشونت علیه زنان را باید از دو حوزه حقوق اجتماعی و حقوق خانواده مورد بحث و بررسی قرار داد هرچند که ریشههای آن میتواند یکی بوده و جهات مشترکی داشته باشد.
مهربانی در جامعه از بین رفته است
او با بیان اینکه علل و جهات خشونت علیه زنان را باید در دو دسته عملی و نظری مورد بحث قرار داد، اظهار کرد: ما در جامعهای زندگی میکنیم که اخلاق در آن رو به انحطاط است و در رفتار با زنان که یکی از شئون رفتاری ماست، متاسفانه نیز این چنین است. ملت ایران که افتخار میکند ملتی مسلمان و تحت تربیت اسلامی است و در روز چندین بار خدا را به مهربانی میخواند، چرا نسبت به دیگران خشن رفتار میکند و دیگری را تحمل نمیکند؟ متاسفانه باید گفت که تحمل نه تنها در مورد زنان بلکه در مورد مردان نیز وجود ندارد و مهربانی در جامعه از بین رفته است.
این حقوقدان با بیان اینکه ما بنده خدای ارحم الراحمین هستیم، ابراز کرد: متاسفانه این رحمانیت در رفتار ما اثر نکرده است. وقتی صفحه حوادث روزنامه را میخوانیم ناخودآگاه به گریه میافتیم. سخت است شنیدن داستانهایی که در آن نقل میشود. به طور مثال چندی پیش یک نفر تمام اعضای همسر خانواده خود را جلوی چشمان او به قتل رساند و به همسر خود گفت تو را زنده میگذارم تا مجازات شوی.
به عنوان یک معمم شرمندهام که نتوانستهایم جامعه را اخلاقی کنیم
این استاد دانشگاه با اشاره به بعد عملی مبارزه با خشونت علیه زنان گفت: من به عنوان یک معمم و روحانی شرمندهام که نتوانستهایم جامعه را اخلاقی کنیم. هدف دین اخلاق است. ما نتوانستیم این را آموزش دهیم. آموزش و پرورش، دانشگاهها و همه ما باید سرافکنده باشیم. باید بسیج شویم تا اخلاق را نجات دهیم.
تا وقتی که اجتهاد مبتنی بر کرامت بشری نباشد، مشکلات حل نمیشود
او درباره بعد نظری مبارزه با خشونت علیه زنان گفت: خشونت علیه زنان از مباحث حقوق بشری است. تا جامعه ما و مدیران آن از صمیم قلب حقوق بشر را نپذیرفته باشند ما راه به جایی نمیبریم. همه ما باید تمام اصول حقوق بشر را بپذیریم تا وقتی که در کشور اجتهاد مبتنی بر کرامت بشری و عدالت وجود نداشته باشد، مشکلات ما حل نخواهد شد.
این حقوقدان کرامت بشری و عدالت را در راس امور دانست و اظهار کرد: امروزه فلاسفه حقوق بشر، کانت را پدر حقوق بشر میدانند که این یک واقعیت و امر صحیحی است در حالیکه من ادعا میکنم یک کلمه در آثار این فیلسوف از مباحث حقوق بشری دیده نمیشود اما چه طور است که او را پدر حقوق بشر میدانند. در پاسخ به این چرایی باید گفت کانت، کرامت بشری را مطرح کرده که اساس حقوق بشر است.
محقق داماد با اشاره به وضع فعلی جامعه گفت: خداوندا ما کفران نعمت تو را کردهایم و به عنوان یک انسان مسلمان که حقوق بشر در فطرت ما است، نتوانستهایم با آن پیوندی برقرار کنیم.
این استاد دانشگاه با اشاره به جایگاه خانواده در مبارزه با خشونت علیه زنان گفت: خانواده چیزی نیست که بتوان آن را با قانون اداره کرد. دیوار دژ خانواده آنقدر بلند است که قانون در آن نفوذ نمیکند اما عاطفه، عشق و اخلاق در آن کارگر است. ما باید به اخلاق جامعه بپردازیم. قانون آخرین راهکار است. آنچه نقش اساسی را بازی میکند، عشق است
لینک خبر: http://www.vakilemelat.ir/fa/news/view/211960/%D8%A2%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D9%85%D8%AD%D9%82%D9%82-%D8%AF%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%AF:-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D9%85
به عنوان یک روحانی شرمندهام که نتوانستیم جامعه را اخلاقی کنیم/اجتهاد باید مبتنی بر کرامت بشری باشد
سید مصطفی محقق داماد گفت: تا جامعه ما و مدیران آن از صمیم قلب حقوق بشر را نپذیرفته باشند ما راه به جایی نمیبریم. همه ما باید تمام اصول حقوق بشر را بپذیریم تا وقتی که در کشور اجتهاد مبتنی بر کرامت بشری و عدالت وجود نداشته باشد، مشکلات ما حل نخواهد شد.
به گزارش خبرنگار ایلنا، آیتالله سید مصطفی محقق داماد در همایش ملی رفع خشونت علیه زنان که در دانشگاه شهید بهشتی برگزار میشود، با قدردانی از توجه برگزار کنندگان به مسئله خشونت علیه زنان، بر لزوم یافتن راهکار در این حوزه تاکید کرد و گفت: به نظرم خشونت علیه زنان را باید از دو حوزه حقوق اجتماعی و حقوق خانواده مورد بحث و بررسی قرار داد هرچند که ریشههای آن میتواند یکی بوده و جهات مشترکی داشته باشد.
مهربانی در جامعه از بین رفته است
او با بیان اینکه علل و جهات خشونت علیه زنان را باید در دو دسته عملی و نظری مورد بحث قرار داد، اظهار کرد: ما در جامعهای زندگی میکنیم که اخلاق در آن رو به انحطاط است و در رفتار با زنان که یکی از شئون رفتاری ماست، متاسفانه نیز این چنین است. ملت ایران که افتخار میکند ملتی مسلمان و تحت تربیت اسلامی است و در روز چندین بار خدا را به مهربانی میخواند، چرا نسبت به دیگران خشن رفتار میکند و دیگری را تحمل نمیکند؟ متاسفانه باید گفت که تحمل نه تنها در مورد زنان بلکه در مورد مردان نیز وجود ندارد و مهربانی در جامعه از بین رفته است.
این حقوقدان با بیان اینکه ما بنده خدای ارحم الراحمین هستیم، ابراز کرد: متاسفانه این رحمانیت در رفتار ما اثر نکرده است. وقتی صفحه حوادث روزنامه را میخوانیم ناخودآگاه به گریه میافتیم. سخت است شنیدن داستانهایی که در آن نقل میشود. به طور مثال چندی پیش یک نفر تمام اعضای همسر خانواده خود را جلوی چشمان او به قتل رساند و به همسر خود گفت تو را زنده میگذارم تا مجازات شوی.
به عنوان یک معمم شرمندهام که نتوانستهایم جامعه را اخلاقی کنیم
این استاد دانشگاه با اشاره به بعد عملی مبارزه با خشونت علیه زنان گفت: من به عنوان یک معمم و روحانی شرمندهام که نتوانستهایم جامعه را اخلاقی کنیم. هدف دین اخلاق است. ما نتوانستیم این را آموزش دهیم. آموزش و پرورش، دانشگاهها و همه ما باید سرافکنده باشیم. باید بسیج شویم تا اخلاق را نجات دهیم.
تا وقتی که اجتهاد مبتنی بر کرامت بشری نباشد، مشکلات حل نمیشود
او درباره بعد نظری مبارزه با خشونت علیه زنان گفت: خشونت علیه زنان از مباحث حقوق بشری است. تا جامعه ما و مدیران آن از صمیم قلب حقوق بشر را نپذیرفته باشند ما راه به جایی نمیبریم. همه ما باید تمام اصول حقوق بشر را بپذیریم تا وقتی که در کشور اجتهاد مبتنی بر کرامت بشری و عدالت وجود نداشته باشد، مشکلات ما حل نخواهد شد.
این حقوقدان کرامت بشری و عدالت را در راس امور دانست و اظهار کرد: امروزه فلاسفه حقوق بشر، کانت را پدر حقوق بشر میدانند که این یک واقعیت و امر صحیحی است در حالیکه من ادعا میکنم یک کلمه در آثار این فیلسوف از مباحث حقوق بشری دیده نمیشود اما چه طور است که او را پدر حقوق بشر میدانند. در پاسخ به این چرایی باید گفت کانت، کرامت بشری را مطرح کرده که اساس حقوق بشر است.
محقق داماد با اشاره به وضع فعلی جامعه گفت: خداوندا ما کفران نعمت تو را کردهایم و به عنوان یک انسان مسلمان که حقوق بشر در فطرت ما است، نتوانستهایم با آن پیوندی برقرار کنیم.
این استاد دانشگاه با اشاره به جایگاه خانواده در مبارزه با خشونت علیه زنان گفت: خانواده چیزی نیست که بتوان آن را با قانون اداره کرد. دیوار دژ خانواده آنقدر بلند است که قانون در آن نفوذ نمیکند اما عاطفه، عشق و اخلاق در آن کارگر است. ما باید به اخلاق جامعه بپردازیم. قانون آخرین راهکار است. آنچه نقش اساسی را بازی میکند، عشق است
لینک خبر: http://www.vakilemelat.ir/fa/news/view/211960/%D8%A2%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D9%85%D8%AD%D9%82%D9%82-%D8%AF%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%AF:-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D9%85
یادداشت
"عدم خشونت و رواداری در آرا و آثار سعدی"
علي انصاري رامندي
پژوهشگر اندیشه سیاسی
تساهل و تسامح یکی از اصول مهم و حیاتی اخلاق اجتماعی است. اگر دموکراسی را بهمنزله نحوهای از مدیریت که مبتنی بر تساهل و تسامح است، بدانیم، نسبت ما با این نحله ازلحاظ فرهنگی و تاریخی چگونه است؟ اگر سیر تاریخی ایران آکنده از شاهانی است که حامیان ناشکیبایی و خشونت و عدم رواداری بوده است و منتقدین خود را بهشدت سرکوب میکردند، اما فرهنگ و تمدن ایرانی در خشونت پرهیزی و تساهل و تسامح تاریخی دیرینه دارد و مملو از شعرا و اندیشمندانی است که زندگی آنها بهنوعی یک مبارزه دائمی و مستمر برای امر خشونت پرهیزی بوده است که ما امروز سخت بدان نیازمندیم.
سعی ما در این گفتار به بخش محتوایی اجتماعی و فرهنگی آثار سعدی شاعر بزرگ ایرانی قرن هفتم (سیزدهم میلادی) معطوف خواهد شد. شاعری که تمام آثارش از فروغ انسانیت و ایثار و جوانمردی نورانی است و دلگشا. و بسیار پیشروتر از عصر خود بوده است و چنان میاندیشیده که خیلی از افکار او موردقبول بشریت در روزگار ماست و این را نیز خود نیک میدانست «حکما گفتهاند هر چه نپاید دلبستگی را نشاید... کتاب گلستان توانم تصنیف کرد که باد خزان را بر ورق او دست تطاول نباشد و گردش زمان عیش ربیعش را به طیش خریف مبدل نکند». بیسبب نیست که در قرن هجدهم در مغرب زمین برخی از اشعار سعدی را در شمار آیات آسمانی پنداشتهاند و نیز در اروپا از وی بهعنوان شاعر جهانی یاد میکنند. و امرسون (Emerson) شاعر پرآوازه آمریکایی، گلستان را ازلحاظ فخامت فکر و عمق اندیشه و طراوت داستانی، همطراز انجیلها میدانست. ما در این نوشتار کوتاه به درک و پیشنهادهای سعدی را در باب تساهل و تسامح خواهیم سنجید:
این ابیات جاودانه و بسیار معروف سعدی که بهراستی فاخرترین و غرورانگیزترین جلوه فرهنگ و ادب سرفراز ایرانزمین است، که اگر به مضمون این شعر نظر کنیم، میبینیم که مراد سعدی همان اصل برابری انسانهاست که رکن اصلی اندیشه دموکراسی است.
بنیآدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش زیک گوهرند
چو عضوی بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار
در نگاه سعدی انساندوستی و نیکخواهی به درجهای است که نهتنها دوستان که دشمنان را نیز مستحق لطف و احسان و شایسته مدارا میبیند:
دانی چه بود کمال انسان با دشمن و دوست لطف و احسان غمخواری دوستان خدا را دلداری دشمنان مدارا
و خردمندان را اهل تساهل و تسامح میداند و خردمند واقعی را انسانی میداند که خشم نتواند بر او غالب گردد:
تحملکن هر که را عقل هست نه عقلی که کند خشمش زیردست
در انساندوستی تا جایی پیش میرود که توصیه میدارد آنچه نمیخواهی بر تو روا دارند، بر دیگران روا مدار:
هر بد که به خود نمیپسندی باکس مکن ای برادر من
سعدی لازمه و شرط اولیه هرگونه مدارا و تساهل را برخورداری از روحیه تواضع و عاری بودن از تکبر میداند. مادام که آدمی نتواند از حصار تنگ خودپسندی و خودمحوری خارج شود و خویشتن را از دام غرور برهاند، بالطبع تحمل اندیشه و رفتار دیگران برای وی میسر نخواهد بود:
زخاک آفریدت خداوند پاک پس از بنده افتادگی کن چو خاک
سعدی تساهل و تسامح را نیکترین درس زندگی میداند. انسان با تساهل و تسامح از جهل پاک میشود. در نگاه سعدی انسان بدون تساهل و تسامح، نادان و انسان اهل تسامح و تساهل فردی تربیتیافته است:
در خاک بیلقان پرسیدم به عابدی گفتم مرا به تربیت از جهل پاککن گفتا برو چو خاک تحملکن ای فقید یا هر چه خواندهای همه در زیرخاک کن
در بوستان آمده است که خواجهای غلام بدی داشت که دائم او را اذیت میکرد، فردی از خواجه سؤال نمود: این غلام چه سودی برای تو دارد؟ از شر او خلاص شو، خواجه جواب داد که با او تمرین «تحمل و مدارا» میکنم:
به دست این پسر طبع خویش و لیک مرا زو طبیعت شود خوی نیک
چو زو کرده باشم تحمل بسی توانم جفا بردن از هرکسی
تحمل چو زهرت نماید نخست ولی شهد گردد در طبع رست
در مرحله اول تساهل و تسامح با دشمن را بهتر از جنگ و کارزار میداند و معتقد است تدبیر و چارهجویی در برابر دشمن کارسازتر است. بنابراین حاکم باید بارأی و تدبیر باشد و شروعکننده جنگ نباشد و درهمه حال صلح را بهتر از جنگ بداند و فقط زمانی دست به شمشیر برد که ناچار باشد:
اگر پیل زورمندی و گر شیر جنگ به نزدیک من صلح بهتر که جنگ چو دست از هر صلبتی در گسست حلال است بردن شمشیر به جنگ
سعدی اعتقاد دارد که «مدارای دشمن به از کارزار است».
و بر این نظر است که تا وقتی میتوان باتدبیر و چارهاندیشی با دشمن کنار آمد، باید از جنگ پرهیز کرد. بنابراین مدارا از جنگ جلوگیری میکند:
خواهی که از دشمن نادان گزندت نرسد رفق پیش آر و مدارا و تواضع کن وجود
"عدم خشونت و رواداری در آرا و آثار سعدی"
علي انصاري رامندي
پژوهشگر اندیشه سیاسی
تساهل و تسامح یکی از اصول مهم و حیاتی اخلاق اجتماعی است. اگر دموکراسی را بهمنزله نحوهای از مدیریت که مبتنی بر تساهل و تسامح است، بدانیم، نسبت ما با این نحله ازلحاظ فرهنگی و تاریخی چگونه است؟ اگر سیر تاریخی ایران آکنده از شاهانی است که حامیان ناشکیبایی و خشونت و عدم رواداری بوده است و منتقدین خود را بهشدت سرکوب میکردند، اما فرهنگ و تمدن ایرانی در خشونت پرهیزی و تساهل و تسامح تاریخی دیرینه دارد و مملو از شعرا و اندیشمندانی است که زندگی آنها بهنوعی یک مبارزه دائمی و مستمر برای امر خشونت پرهیزی بوده است که ما امروز سخت بدان نیازمندیم.
سعی ما در این گفتار به بخش محتوایی اجتماعی و فرهنگی آثار سعدی شاعر بزرگ ایرانی قرن هفتم (سیزدهم میلادی) معطوف خواهد شد. شاعری که تمام آثارش از فروغ انسانیت و ایثار و جوانمردی نورانی است و دلگشا. و بسیار پیشروتر از عصر خود بوده است و چنان میاندیشیده که خیلی از افکار او موردقبول بشریت در روزگار ماست و این را نیز خود نیک میدانست «حکما گفتهاند هر چه نپاید دلبستگی را نشاید... کتاب گلستان توانم تصنیف کرد که باد خزان را بر ورق او دست تطاول نباشد و گردش زمان عیش ربیعش را به طیش خریف مبدل نکند». بیسبب نیست که در قرن هجدهم در مغرب زمین برخی از اشعار سعدی را در شمار آیات آسمانی پنداشتهاند و نیز در اروپا از وی بهعنوان شاعر جهانی یاد میکنند. و امرسون (Emerson) شاعر پرآوازه آمریکایی، گلستان را ازلحاظ فخامت فکر و عمق اندیشه و طراوت داستانی، همطراز انجیلها میدانست. ما در این نوشتار کوتاه به درک و پیشنهادهای سعدی را در باب تساهل و تسامح خواهیم سنجید:
این ابیات جاودانه و بسیار معروف سعدی که بهراستی فاخرترین و غرورانگیزترین جلوه فرهنگ و ادب سرفراز ایرانزمین است، که اگر به مضمون این شعر نظر کنیم، میبینیم که مراد سعدی همان اصل برابری انسانهاست که رکن اصلی اندیشه دموکراسی است.
بنیآدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش زیک گوهرند
چو عضوی بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار
در نگاه سعدی انساندوستی و نیکخواهی به درجهای است که نهتنها دوستان که دشمنان را نیز مستحق لطف و احسان و شایسته مدارا میبیند:
دانی چه بود کمال انسان با دشمن و دوست لطف و احسان غمخواری دوستان خدا را دلداری دشمنان مدارا
و خردمندان را اهل تساهل و تسامح میداند و خردمند واقعی را انسانی میداند که خشم نتواند بر او غالب گردد:
تحملکن هر که را عقل هست نه عقلی که کند خشمش زیردست
در انساندوستی تا جایی پیش میرود که توصیه میدارد آنچه نمیخواهی بر تو روا دارند، بر دیگران روا مدار:
هر بد که به خود نمیپسندی باکس مکن ای برادر من
سعدی لازمه و شرط اولیه هرگونه مدارا و تساهل را برخورداری از روحیه تواضع و عاری بودن از تکبر میداند. مادام که آدمی نتواند از حصار تنگ خودپسندی و خودمحوری خارج شود و خویشتن را از دام غرور برهاند، بالطبع تحمل اندیشه و رفتار دیگران برای وی میسر نخواهد بود:
زخاک آفریدت خداوند پاک پس از بنده افتادگی کن چو خاک
سعدی تساهل و تسامح را نیکترین درس زندگی میداند. انسان با تساهل و تسامح از جهل پاک میشود. در نگاه سعدی انسان بدون تساهل و تسامح، نادان و انسان اهل تسامح و تساهل فردی تربیتیافته است:
در خاک بیلقان پرسیدم به عابدی گفتم مرا به تربیت از جهل پاککن گفتا برو چو خاک تحملکن ای فقید یا هر چه خواندهای همه در زیرخاک کن
در بوستان آمده است که خواجهای غلام بدی داشت که دائم او را اذیت میکرد، فردی از خواجه سؤال نمود: این غلام چه سودی برای تو دارد؟ از شر او خلاص شو، خواجه جواب داد که با او تمرین «تحمل و مدارا» میکنم:
به دست این پسر طبع خویش و لیک مرا زو طبیعت شود خوی نیک
چو زو کرده باشم تحمل بسی توانم جفا بردن از هرکسی
تحمل چو زهرت نماید نخست ولی شهد گردد در طبع رست
در مرحله اول تساهل و تسامح با دشمن را بهتر از جنگ و کارزار میداند و معتقد است تدبیر و چارهجویی در برابر دشمن کارسازتر است. بنابراین حاکم باید بارأی و تدبیر باشد و شروعکننده جنگ نباشد و درهمه حال صلح را بهتر از جنگ بداند و فقط زمانی دست به شمشیر برد که ناچار باشد:
اگر پیل زورمندی و گر شیر جنگ به نزدیک من صلح بهتر که جنگ چو دست از هر صلبتی در گسست حلال است بردن شمشیر به جنگ
سعدی اعتقاد دارد که «مدارای دشمن به از کارزار است».
و بر این نظر است که تا وقتی میتوان باتدبیر و چارهاندیشی با دشمن کنار آمد، باید از جنگ پرهیز کرد. بنابراین مدارا از جنگ جلوگیری میکند:
خواهی که از دشمن نادان گزندت نرسد رفق پیش آر و مدارا و تواضع کن وجود
مدارا با دیگران تساهل و تسامح با مردم باعث میشود که خداوند در روز رستاخیز بر انسان سخت نگیرد:
تو با خلق سهلی کن ای نیکبخت که فردا نگیرد خدا بر تو سخت
بنابراین مدارا که ما امروز سخت بدان نیازمندیم، نهتنها عنصر ناشناختهای در فرهنگ ما نیست، بلکه ریشه در فرهنگ و تمدن دیرینه ما دارد، و باید بپذیریم که تساهل و تسامح و روح کثرتگرایی از متونی چون بوستان و گلستان میگذرد و از همین متون است که باید تساهل و مدارا که مهمترین رکن دموکراسی و جامعه مدنی است را سراغ گرفت.🌿
لینک خبر: فراتاب
http://www.faratab.com/news/5285/%D8%B9%D8%AF%D9%85-%D8%AE%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AA-%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%B1%D8%A7-%D9%88-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C🌿
تو با خلق سهلی کن ای نیکبخت که فردا نگیرد خدا بر تو سخت
بنابراین مدارا که ما امروز سخت بدان نیازمندیم، نهتنها عنصر ناشناختهای در فرهنگ ما نیست، بلکه ریشه در فرهنگ و تمدن دیرینه ما دارد، و باید بپذیریم که تساهل و تسامح و روح کثرتگرایی از متونی چون بوستان و گلستان میگذرد و از همین متون است که باید تساهل و مدارا که مهمترین رکن دموکراسی و جامعه مدنی است را سراغ گرفت.🌿
لینک خبر: فراتاب
http://www.faratab.com/news/5285/%D8%B9%D8%AF%D9%85-%D8%AE%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AA-%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%B1%D8%A7-%D9%88-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C🌿
فراتاب
عدم خشونت و رواداری در آرا و آثار سعدی
تساهل و تسامح یکی از اصول مهم و حیاتی اخلاق اجتماعی است. اگر دموکراسی را بهمنزله نحوهای از مدیریت که مبتنی بر تساهل و تسامح است، بدانیم، نسبت ما با این نحله ازلحاظ فرهنگی و تاریخی چگونه است؟ اگر سیر تاریخی ایران آکنده از شاهانی است که حامیان ناشکیبایی و
عدم_خشونت_و_رواداری_در_آرا_و_آثار.docx
108.5 KB
یادداشت: عدم خشونت و رواداری در آرا و آثار سعدی
پیمان صلح دیتون
پیمان صلح دیتون بین رهبران مسلمان بوسنیایی , صرب ها و گروه های کروات در بوسنی وهرزه گوین, منعقد شد و رسماً به جنگ داخلی سه ساله در آن کشور پایان داد
این توافقنامه در تاریخ ۲۱ نوامبر ۱۹۹۵ در دیتون واقع در ایالت اوهایو آمریکا ارائه و در چهاردهم دسامبر همان سال در پاریس به امضا رسید. این پیمان برای تضمین یک صلح دائم در بوسنی و هرزه گوین و زمینه سازی برای اتحاد مجدد جوامع نژادی جدا شده این کشور، طراحی شد.
● اتفاقات قبل از پیمان صلح دیتون
جنگ یوگوسلاوی در اوایل دهه ،۱۹۹۰ پس از آن شروع شد که فدراسیون یوگسلاوی (متشکل از بوسنی وهرزه گوین، کرواسی، مقدونیه، مونته نگرو، صربستان و اسلونی) از هم پاشید. صرب ها پس از آنکه جمهوری های کرواسی و بوسنی استقلال خود را از یوگسلاوی اعلام کردند در ژوئن ۱۹۹۱ علیه کرواسی و در آوریل ۱۹۹۲ علیه بوسنی جنگ های مسلحانه به راه انداختند.صرب ها که نمی خواستند از مناطق تحت کنترل خود در یوگسلاوی عقب بکشند، برای ایجاد مناطق جدایی طلب تحت کنترل خود در کرواسی و بوسنی می جنگیدند.
جدایی طلبان صرب از حمایت نظامی اسلوبودان میلوسویچ، رهبر جمهوری صربستان برخوردار بودند. در همین دوران کروات ها و بوسنیایی ها در بوسنی یک جنگ خونین بر سر قلمرو خود را آغاز کردند. جنگ در کرواسی تا ژانویه ۱۹۹۲ (زمانیکه آتش بس بی قید و شرط به حصول یک صلح شکننده بین دولت کرواسی و صرب ها انجامید) طول کشید. جنگ بین کروات ها و بوسنیایی ها با امضای توافقنامه واشنگتن در مارس ۱۹۹۴ که به ایجاد فدراسیون بوسنی- کرواسی انجامید، متوقف شد. اما به رغم تلاش های بین المللی برای حصول یک آتش بس دائم، جنگ بین نیروهای کروات- بوسنیایی با صرب ها ادامه یافت.
به گزارش ایسنا، در تابستان ۱۹۹۵ شرایط به ضرر صرب ها رقم خورد به طوری که نیروهای بوسنیایی و کروات برخی از قلمروهای تحت سلطه صرب ها در بوسنی را پس گرفتند. در همین دوران، آمریکا و سازمان پیمان آتلانتیک شمال (ناتو) تلاش هایی را برای پایان دادن به این جنگ شروع کردند. در ماه نوامبر ۱۹۹۵ علیا عزت بگویچ رئیس جمهور بوسنی، اسلوبودان میلوسویچ، رئیس جمهور صربستان، فرانجو توجمان؛ رئیس جمهور کرواسی و نمایندگان آمریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان،ایتالیا، روسیه و اتحادیه اروپا در پایگاه نیروی هوایی رایت - پترسون در حومه دیتون واقع در ایالت اهایو دیدار کردند. چند هفته بعد، عزت بگویچ، میلوسویچ و توجمان توافقنامه صلح جامعی را ارائه کردند که به پیمان صلح دیتون معروف شد. این پیمان به طور رسمی در چهاردهم دسامبر ۱۹۹۵ در پاریس به امضا رسید.
شروط پیمان صلح دیتون
سه طرف درگیر در پیمان دیتون سعی کردند تا به طرق مختلف از شروط این پیمان و پایان جنگ بوسنی به نفع خود بهره برداری کنند. بوسنیایی ها معتقد بودند که پس از لغو تحریم های سازمان ملل که در اوایل دهه ۱۹۹۰ علیه جمهوری های یوگسلاوی تحمیل شدند، آنها کمک اقتصادی و نظامی قابل توجهی دریافت خواهند کرد.🌿
لینک خبر:
http://www.aftabir.com/articles/view/politics/world/c1c1198411942p1.php/%D9%85%D8%B9%D8%A7%D9%87%D8%AF%D9%87-%D8%AF%DB%8C%D8%AA%D9%88%D9%86-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%DB%B3%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D9%86%D8%B3%D9%84-%DA%A9%D8%B4%DB%8C🌿
پیمان صلح دیتون بین رهبران مسلمان بوسنیایی , صرب ها و گروه های کروات در بوسنی وهرزه گوین, منعقد شد و رسماً به جنگ داخلی سه ساله در آن کشور پایان داد
این توافقنامه در تاریخ ۲۱ نوامبر ۱۹۹۵ در دیتون واقع در ایالت اوهایو آمریکا ارائه و در چهاردهم دسامبر همان سال در پاریس به امضا رسید. این پیمان برای تضمین یک صلح دائم در بوسنی و هرزه گوین و زمینه سازی برای اتحاد مجدد جوامع نژادی جدا شده این کشور، طراحی شد.
● اتفاقات قبل از پیمان صلح دیتون
جنگ یوگوسلاوی در اوایل دهه ،۱۹۹۰ پس از آن شروع شد که فدراسیون یوگسلاوی (متشکل از بوسنی وهرزه گوین، کرواسی، مقدونیه، مونته نگرو، صربستان و اسلونی) از هم پاشید. صرب ها پس از آنکه جمهوری های کرواسی و بوسنی استقلال خود را از یوگسلاوی اعلام کردند در ژوئن ۱۹۹۱ علیه کرواسی و در آوریل ۱۹۹۲ علیه بوسنی جنگ های مسلحانه به راه انداختند.صرب ها که نمی خواستند از مناطق تحت کنترل خود در یوگسلاوی عقب بکشند، برای ایجاد مناطق جدایی طلب تحت کنترل خود در کرواسی و بوسنی می جنگیدند.
جدایی طلبان صرب از حمایت نظامی اسلوبودان میلوسویچ، رهبر جمهوری صربستان برخوردار بودند. در همین دوران کروات ها و بوسنیایی ها در بوسنی یک جنگ خونین بر سر قلمرو خود را آغاز کردند. جنگ در کرواسی تا ژانویه ۱۹۹۲ (زمانیکه آتش بس بی قید و شرط به حصول یک صلح شکننده بین دولت کرواسی و صرب ها انجامید) طول کشید. جنگ بین کروات ها و بوسنیایی ها با امضای توافقنامه واشنگتن در مارس ۱۹۹۴ که به ایجاد فدراسیون بوسنی- کرواسی انجامید، متوقف شد. اما به رغم تلاش های بین المللی برای حصول یک آتش بس دائم، جنگ بین نیروهای کروات- بوسنیایی با صرب ها ادامه یافت.
به گزارش ایسنا، در تابستان ۱۹۹۵ شرایط به ضرر صرب ها رقم خورد به طوری که نیروهای بوسنیایی و کروات برخی از قلمروهای تحت سلطه صرب ها در بوسنی را پس گرفتند. در همین دوران، آمریکا و سازمان پیمان آتلانتیک شمال (ناتو) تلاش هایی را برای پایان دادن به این جنگ شروع کردند. در ماه نوامبر ۱۹۹۵ علیا عزت بگویچ رئیس جمهور بوسنی، اسلوبودان میلوسویچ، رئیس جمهور صربستان، فرانجو توجمان؛ رئیس جمهور کرواسی و نمایندگان آمریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان،ایتالیا، روسیه و اتحادیه اروپا در پایگاه نیروی هوایی رایت - پترسون در حومه دیتون واقع در ایالت اهایو دیدار کردند. چند هفته بعد، عزت بگویچ، میلوسویچ و توجمان توافقنامه صلح جامعی را ارائه کردند که به پیمان صلح دیتون معروف شد. این پیمان به طور رسمی در چهاردهم دسامبر ۱۹۹۵ در پاریس به امضا رسید.
شروط پیمان صلح دیتون
سه طرف درگیر در پیمان دیتون سعی کردند تا به طرق مختلف از شروط این پیمان و پایان جنگ بوسنی به نفع خود بهره برداری کنند. بوسنیایی ها معتقد بودند که پس از لغو تحریم های سازمان ملل که در اوایل دهه ۱۹۹۰ علیه جمهوری های یوگسلاوی تحمیل شدند، آنها کمک اقتصادی و نظامی قابل توجهی دریافت خواهند کرد.🌿
لینک خبر:
http://www.aftabir.com/articles/view/politics/world/c1c1198411942p1.php/%D9%85%D8%B9%D8%A7%D9%87%D8%AF%D9%87-%D8%AF%DB%8C%D8%AA%D9%88%D9%86-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%DB%B3%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D9%86%D8%B3%D9%84-%DA%A9%D8%B4%DB%8C🌿
Aftabir.com
معاهده دیتون پایان ۳سال نسل کشی
Forwarded from کمیسیون حقوق بشر اسلامی ایران / خبرنامه تخصصی
گزارش سال 2016 قاچاق انسان در سطح جهان از واقعیات تلخی در حیات امروزجامعه بشری پرده بر می دارد goo.gl/owyHMS
Forwarded from کمیسیون حقوق بشر اسلامی ایران / خبرنامه تخصصی
فراخوان واصله : دوره کارشناسی ارشد حقوق بشردر تایلند با همکاری اتحادیه اروپا و چند کشور آسیائی http://www.ihrp.mahidol.ac.th/index.php/en/our-programs/master-of-human-rights-and-democratisation
مقاله: دیپلماسی هستهای و راهبرد مصالحه در سیاست خارجی ایران
عباس مصلی نژاد
فصلنامه سیاست جهانی
مقاله 4، دوره 5، شماره 3، پاییز 1395، صفحه 130-97
چکیده
راهبرد مصالحه در سیاست خارجی دارای آثار و پیامدهای متفاوتی است. مصالحه میتواند زمینههای گسترش بحران و انتظارات فزایندة بازیگران در محیط منطقهای و بینالمللی را بهوجود آورد.
سیاست مصالحه بهعنوان پایان ستیز ایدئولوژیک بین کشورها دانسته و مصالحه را راهبرد تأمین صلح و امنیت از طریق دیپلماسی میداند. مصالحه در شرایطی از اهمیت راهبردی در سیاست خارجی کشورها برخوردار میشود که نشانههایی از همکاری برای نیل به منافع و امنیت ملی متوازن برای مقابله با تهدیدات بهوجود آید.
دیپلماسی هستهای براساس اجماع راهبردی مقامات سیاسی ایران شکل گرفته و زمینة نیل به توافق راهبردی در قالب برنامه جامع اقدام مشترک را بهوجود آورد. در 15 دسامبر 2015 نیز شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی با انتشار قطعنامه جدید، تردیدهای خود دربارة برنامة هستهای با ابعاد نظامی را پایان داده و به این ترتیب زمینه برای کاهش تدریجی و حذف تحریمهای اقتصادی و تکنولوژیک علیه ایران را بهوجود آورد.
دیپلماسی هستهای و نتایج حاصل از آن براساس برنامة جامع اقدام مشترک نشان میدهد که مصالحه میتواند تهدیدات کشورهایی همانند ایران که در معرض تهدیدات بینالمللی هستند را کنترل و کاهش دهد.
پرسش اصلی مقاله مبتنی بر آن است که: «راهبرد مصالحه در دیپلماسی هستهای چه نتایجی در حوزة منافع ملی و سیاست خارجی بهجا گذاشته است؟» فرضیة مقاله معطوف به آن است که: «دیپلماسی هستهای براساس راهبرد مصالحه منجر به کاهش تهدیدات و حذف مرحلهای تحریمهای اقتصادی و راهبردی شده است». در تنظیم مقاله از «رهیافت نئولیبرال نهادگرا» بهعنوان چارچوب نظری مقاله استفاده شده است.🌿
کلیدواژه ها
دیپلماسی هستهای؛ راهبرد مصالحه؛ منافع متوازن؛ تحریم؛ برنامه جامع اقدام مشترک🌿
عباس مصلی نژاد
فصلنامه سیاست جهانی
مقاله 4، دوره 5، شماره 3، پاییز 1395، صفحه 130-97
چکیده
راهبرد مصالحه در سیاست خارجی دارای آثار و پیامدهای متفاوتی است. مصالحه میتواند زمینههای گسترش بحران و انتظارات فزایندة بازیگران در محیط منطقهای و بینالمللی را بهوجود آورد.
سیاست مصالحه بهعنوان پایان ستیز ایدئولوژیک بین کشورها دانسته و مصالحه را راهبرد تأمین صلح و امنیت از طریق دیپلماسی میداند. مصالحه در شرایطی از اهمیت راهبردی در سیاست خارجی کشورها برخوردار میشود که نشانههایی از همکاری برای نیل به منافع و امنیت ملی متوازن برای مقابله با تهدیدات بهوجود آید.
دیپلماسی هستهای براساس اجماع راهبردی مقامات سیاسی ایران شکل گرفته و زمینة نیل به توافق راهبردی در قالب برنامه جامع اقدام مشترک را بهوجود آورد. در 15 دسامبر 2015 نیز شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی با انتشار قطعنامه جدید، تردیدهای خود دربارة برنامة هستهای با ابعاد نظامی را پایان داده و به این ترتیب زمینه برای کاهش تدریجی و حذف تحریمهای اقتصادی و تکنولوژیک علیه ایران را بهوجود آورد.
دیپلماسی هستهای و نتایج حاصل از آن براساس برنامة جامع اقدام مشترک نشان میدهد که مصالحه میتواند تهدیدات کشورهایی همانند ایران که در معرض تهدیدات بینالمللی هستند را کنترل و کاهش دهد.
پرسش اصلی مقاله مبتنی بر آن است که: «راهبرد مصالحه در دیپلماسی هستهای چه نتایجی در حوزة منافع ملی و سیاست خارجی بهجا گذاشته است؟» فرضیة مقاله معطوف به آن است که: «دیپلماسی هستهای براساس راهبرد مصالحه منجر به کاهش تهدیدات و حذف مرحلهای تحریمهای اقتصادی و راهبردی شده است». در تنظیم مقاله از «رهیافت نئولیبرال نهادگرا» بهعنوان چارچوب نظری مقاله استفاده شده است.🌿
کلیدواژه ها
دیپلماسی هستهای؛ راهبرد مصالحه؛ منافع متوازن؛ تحریم؛ برنامه جامع اقدام مشترک🌿
دیپلماسی هسته ای و راهبرد مصالحه.pdf
899.9 KB
مقاله: دیپلماسی هستهای و راهبرد مصالحه در سیاست خارجی ایران
عباس مصلی نژاد
فصلنامه سیاست جهانی
مقاله 4، دوره 5، شماره 3، پاییز 1395، صفحه 130-97
عباس مصلی نژاد
فصلنامه سیاست جهانی
مقاله 4، دوره 5، شماره 3، پاییز 1395، صفحه 130-97