آن که سکوت را انتخاب کرده،
در واقع یک بار
همه‌ چیز را گفته است.

نشونی ما همون خنده های مرده ست..

در این حوالی
کسی دیگر عاشق نمی شود
فقط گاهی می آیند که بگویند تو همچنان تنهایی

‏خدابیامرز میگفت.. دنیا پر از تناقضه، یک روز دلتنگ‌ترینی و فردا دل‌سنگ‌ترین..

اینجا همه حس می‌کنند چیزی عزیز و ارزشمند برای همیشه از دستشون لغزیده و رفته، شاید تعبیر همون کابوس‌هایی که مدام می‌دیدیم که به مدرسه و دانشگاه رسیدیم و ناگهان فهمیدیم آزمون و امتحانی برگزار شده و ازش جاموندیم، دیگه در هیچ‌کجای این شهر سکوت به معنای آرامش نیست، هرمنظره‌ای بیشتر گزارشگر جای خالی چیزهاییه که مدتهاست از دست‌ رفته، ما از دست دادیم، تموم اون چیزهایی رو که هرگز نداشتیم

هرشب از خواب میپری و میبینی هیچکدوم کابوس نبوده