خوب فکر کن، سعی کن به یاد بیاری و بفهمی شروعش از کجا بود، اولین باری که فکر کردی آدمای اطرافت نمی‌تونن حرفاشون‌رو عوض کنن، یا اینکه قرار نیست جور دیگه‌ای باهات برخورد کنن، و یا اجازه ندارن به خودشون بیشتر از تو اهمیت بدن، بشین درست فکر کن ببین چی باعث شد خیال کنی آدما حق ندارن مثل آدم رفتار کنن، ببین از کی تصور کردی که طبیعت انسانی‌ آدمیزاد یعنی هر چیز قشنگ و پاک و درست و درمونی که قراره همه چیزش همیشه‌ی خدا به نفع و کام تو باشه؟ بیا و فقط یکبار با خودت روراست باش، بشین ببین دنیا بی‌وفا بوده یا تو خیالاتی

پرسیدن عمرت چطور گذشت بگو مدام در رفت و آمد بین صمیمیت و بیگانگی

وقتی باور کردی همه چیز ممکنه دیگه تو سرت با هیچ احتمالی لاس نمیزنی

جاى عقل و قلبم عوض شده عقلم تند تند ميزنه قلبم كار نميكنه

كسايى رو كه بدون مجوز توى سرم تردد ميكردن اخراج كردم

آدما رو وقتى میشه شناخت كه سرشون شلوغه، توی تنهایی همه مهربونن.

معمولا براى اينكه سر حرفو باز كنم هيچى نميگم، حتى گاهى پاميشم ميرم

آن که سکوت را انتخاب کرده،
در واقع یک بار
همه‌ چیز را گفته است.

نشونی ما همون خنده های مرده ست..