‏چقدر سکوتت آشناست...
ما در کدام تنهایی با هم بوده ایم؟

هركه را خواستيم،
مثل جاده اى بى پايان
دورتر و دورتر شد.

سراغِ مرا کسی نمیگیرد
مگر آخرِ شبی؛
غمی،غصه‌ای،دردی،خاطره‌ای..

آدما تا یه جایی منتظر برگشتن کسی که دوستش دارن میمونن بعد به نبودنش عادت میکنن همیشه هم وقتی برمیگردن که به نبودنشون عادت کردیم.

شب ها،شجاع ترين آدمِ دنيا هم
ساعت ها به حرفهايى فكر ميكند
كه هيچوقت جراتِ زدنش را ندارد!

به من خیره شده‌بود. در چشمانش کینه‌ای قدیمی موج می‌زد، گویی مقصر تمامی کم و کاستی‌های زندگیش من بودم. خشمش از چهره به سمت انگشتان دستش روانه شد، سپس مشتی سمت من حواله شد و تصویری در‌ آینه شکست و فرو ریخت. آری راست می‌گفت، مقصر تمامی مشکلاتش من بودم.

-نوشته بود:در آخرین عکسمان
انقدر مرا دوست داری
که باورم نمی شود
رفته ای ...

-هر "شب"دوست داشتنت شکل دیگری ست،یک "شب" میانِ غزل واژه می‌شود،یک "شب"
میانِ گریه بغل،
یک "شب"
میانِ خنده سکوت..

دلتنگی اگه اهنگ بود

دردم آمد سوختم، اما نگفتم که بمان..

من تو را با زور نه با دل میخواستم فقط.

من ماندم و من. من از من رنجیده و هیچکس نیست پادرمیانی کند.

‏تو به زندگیت برس، ما همچنان به دوست داشتنت مشغولیم

‏دیگه برگشتنت جواب نیست، سواله

دلم میخواد یه پلاکارد بگیرم دستم که روش نوشته:
من با يه نخ خيلى نازك به اين دنيا وصلم
با من مدارا کنید ..
من غرق غم،استرس،اضطراب،احساس عقب بودن،سختى و فشار هستم. خیلی خستم و در عین حال تلاش ميكنم كه اين نخ نازك بريده نشه و سعی میکنم شرایط رو هندل کنم با من مهربون باشید.

حال و روزم جوریه که اگه چند سال پیش بود عکس پروفایلمو سیاه میکردم.