با من بمان! آن‌ها که رفتنشان را طاقت آوردم، “تو” نبودند

میخواهم تو را در قلبم بُکشم،
چاقو را در سینه‌یِ خود فرو میکنم، نمیدانم تو
کشته خواهى شد یا من!

‏چقدر سکوتت آشناست...
ما در کدام تنهایی با هم بوده ایم؟

هركه را خواستيم،
مثل جاده اى بى پايان
دورتر و دورتر شد.

سراغِ مرا کسی نمیگیرد
مگر آخرِ شبی؛
غمی،غصه‌ای،دردی،خاطره‌ای..

آدما تا یه جایی منتظر برگشتن کسی که دوستش دارن میمونن بعد به نبودنش عادت میکنن همیشه هم وقتی برمیگردن که به نبودنشون عادت کردیم.

شب ها،شجاع ترين آدمِ دنيا هم
ساعت ها به حرفهايى فكر ميكند
كه هيچوقت جراتِ زدنش را ندارد!

به من خیره شده‌بود. در چشمانش کینه‌ای قدیمی موج می‌زد، گویی مقصر تمامی کم و کاستی‌های زندگیش من بودم. خشمش از چهره به سمت انگشتان دستش روانه شد، سپس مشتی سمت من حواله شد و تصویری در‌ آینه شکست و فرو ریخت. آری راست می‌گفت، مقصر تمامی مشکلاتش من بودم.

-نوشته بود:در آخرین عکسمان
انقدر مرا دوست داری
که باورم نمی شود
رفته ای ...

-هر "شب"دوست داشتنت شکل دیگری ست،یک "شب" میانِ غزل واژه می‌شود،یک "شب"
میانِ گریه بغل،
یک "شب"
میانِ خنده سکوت..

دلتنگی اگه اهنگ بود

دردم آمد سوختم، اما نگفتم که بمان..

من تو را با زور نه با دل میخواستم فقط.