‏کم کم فقط یک اسم ازش میمونه واست

‏گریه غم انگیزه ولی تاحالا از شدت ناراحتی بلند شدی قدم بزنی؟

‏کِی بشه که واسه ما هم بشه....

‏تو داغی نمیفهمی وگرنه جای من پیشت خیلی خالیه.

‏هزار حسرت بی پایان، نامش من.

‏هزار زخم دوا نشده، نامش من.

گاهی نه آشتی ميكنی نه قهرو بلدی فقط تموم میکنی همچیو.

‏از تکیه گاه بودنش میترسه.

‏هیچکس نمیاد. منتظر نباش.

‏اومد ناشناس بهم گفت "اونقدر شجاع و ساکتی که فراموشم شد رنج میکشی."

‏متاسفانه دستم اجازه نمیده چیزی که قلبم میگه رو برات بنویسم

"سر"ی به شانه‌ی دیوارم

دغدغش فردا بود، شب مُرد

‏کارد بزنی بهم غم و دل‌گیری و بدبختی می‌پاشه بیرون.

برای تولدم یه آینده‌ی دور بگیر، خیلی دور

‏همه ی این نیز بگذرد هایی که گفتی عمرت بود.

‏هرچی خسته تر، ساکت تر.

‏اما من دلم میخاست اونی باشم که هی دلت براش تنگ میشه.