وقتی مُردم رو دیوارای این کانال رنگ نزنید، بزارید دست نوشته‌هایی که تو تنهاییام روی دیوارای اینجا نوشتم برای آیندگان بمونن، هرچند زیاد خوندنی نیستن، دست خطمم یکم بده، ولی میخوام یه چیزی ازم باقی بمونه، شاید چند سال دیگه چندتا جَوون بیان اینجا دور یه آتیش بشینن و بلند بلند اینارو برای همدیگه بخونن.

‏خدابیامرز میگفت.. آدم از یجایی به بعد از همه دوری میکنه، از اونا که رفتند، اونا که هستند، و حتی اونایی که هنوز نیومدن.

‏ما همیشه اونقدر آروم رفتیم، بودیم، نبودیم که هیچکس نفهمید کی رفتیم، بودیم، نیستیم..

زیاد با حرفایی که بهم میزنن تنها میمونم، زیاد با حرفایی که بهت میزنن تنها نمون

‏خدابیامرز میگفت.. تلخه ولی آدمیزاد از یجایی به بعد تنهاییشو با هیچی و هیچکس عوض نمیکنه

بیا با هم دوست باشیم، بخاطر خودت میگم

ببين چقدر تغيير كردم...

تو دلت تنگ نمیشه مطمئنم،
وگرنه دلتنگی چیزی نیس که انقد راحت باهاش کنار بیای و بری.

محاله بذارم این دوری از حسم بت کم کنه!

تو دلِ آدما هوا پسِ رفیق!

شرافت به آدمه بی شرف نمیاد آقای قاضی ...

خدایا تندتر رد کن من زورم ب هول دادن روزا و شبات نمیرسه

حبس ابد خوردیم تو وجودی که پر شده از خستگی

‏ولی کم توجّهی به مراتب کشنده تر از بی توجّهیه!

چقد بدِ که مهربونا باید ی روزی ثابت کنن احمق نیستن