قلبم مثل یه خونهی متروکه شده که همه میتونن بیان و برن، تنها فرقش با یه خونهی متروکهی عادی اینه که چهرهی تو رو دیواراش نقاشی شده، با رنگ و قلمی که هیچوقت پاک نمیشه، دیوار قلبمم خراب شه بازم تو هستی، خودت تو این متروکه نیستی ولی یهجورایی سندش به اسم توعه، هرکی میاد داخلش وقتی نقاشیتو روی دیواراش میبینیه و میفهمه صاحب اینجا نمیشه یهتیکشو خراب میکنه و میره، اما همونطور که بالاتر گفتم اگه خراب هم بشه مهم نیس، تو همیشه جزئی از قلب من خواهیماند.
هر وقت میخام قدرشو بدونم به روزی که از دست میدمش فکر میکنم شمام همینکارو کنید.
این بسته شدن اینترنت به آدم نشون میده واقعا فارغ از هیاهو های مجازی چقد تنهاست:)
نه نمیتونم، من کاری جز خوردن حسرت حرفایی که نزدم و تو دلم ریختم ازم برنمیاد.
وقتی مُردم رو دیوارای این کانال رنگ نزنید، بزارید دست نوشتههایی که تو تنهاییام روی دیوارای اینجا نوشتم برای آیندگان بمونن، هرچند زیاد خوندنی نیستن، دست خطمم یکم بده، ولی میخوام یه چیزی ازم باقی بمونه، شاید چند سال دیگه چندتا جَوون بیان اینجا دور یه آتیش بشینن و بلند بلند اینارو برای همدیگه بخونن.
🕊25💔6🌚1
خدابیامرز میگفت.. آدم از یجایی به بعد از همه دوری میکنه، از اونا که رفتند، اونا که هستند، و حتی اونایی که هنوز نیومدن.
ما همیشه اونقدر آروم رفتیم، بودیم، نبودیم که هیچکس نفهمید کی رفتیم، بودیم، نیستیم..
زیاد با حرفایی که بهم میزنن تنها میمونم، زیاد با حرفایی که بهت میزنن تنها نمون
خدابیامرز میگفت.. تلخه ولی آدمیزاد از یجایی به بعد تنهاییشو با هیچی و هیچکس عوض نمیکنه
❤1