مهمترین دستاورد علمی گاموف که تاثیر عمیقی در علم گذاشت حل معادله چگونگی واپاشی پرتوزا، و کشف واپاشی پرتو آلفا در تونل زنی بود.
گاموف دریافت که دلیل امکان پذیر بودن واپاشی پرتو زا این است که در نظریه کوانتم، مطابق اصل عدم قطعیت، هرگز نمی توان مکان و سرعت یک ذره را به دقت تعیین کرد؛ بنابراین احتمال کمی وجود دارد که ذره با تونل زدن از درون یک سد به بیرون نفوذ کند.
حتی تصورات ابتدایی گاموف هم برا درک مسئله درست مانند خود او عجیب بودند"گاموف فردی را در زندان تصور کرد که با دیوار های بلند محصور شده است. در دنیای کلاسیک نیوتونی فرار غیر ممکن است. ولی در دنیای مرموز کوانتم شما نمیدانید که زندانی دقیقا در چه نقطه ای ایستاده و با چه سرعتی حرکت می کند. اگر زندانی به اندازه کافی با دیوار زندان برخورد کند، این امکان را می توان محاسبه کرد که روزی بتواند از دیوار عبور کند.
گاموف دریافت که دلیل امکان پذیر بودن واپاشی پرتو زا این است که در نظریه کوانتم، مطابق اصل عدم قطعیت، هرگز نمی توان مکان و سرعت یک ذره را به دقت تعیین کرد؛ بنابراین احتمال کمی وجود دارد که ذره با تونل زدن از درون یک سد به بیرون نفوذ کند.
حتی تصورات ابتدایی گاموف هم برا درک مسئله درست مانند خود او عجیب بودند"گاموف فردی را در زندان تصور کرد که با دیوار های بلند محصور شده است. در دنیای کلاسیک نیوتونی فرار غیر ممکن است. ولی در دنیای مرموز کوانتم شما نمیدانید که زندانی دقیقا در چه نقطه ای ایستاده و با چه سرعتی حرکت می کند. اگر زندانی به اندازه کافی با دیوار زندان برخورد کند، این امکان را می توان محاسبه کرد که روزی بتواند از دیوار عبور کند.
کتاب زیر یکی از آثار گاموف به نام "یک، دو، سه بینهایت" است. در این کتاب بااستدلالهای جورج گاموف متوجه میشویم که جهان و کائنات کروی شکل هستند و نیروی گرانش عظیمی در مرکز این کره قرار دارد که هیچ انرژی و ماده ای قادر به فرار از محدوده این کره نیست.
ماشین زمان ون استوکوم
نظریه انیشتین، فضا و زمان رابه گونه ای تفکیک ناپذیر به یکدیگر پیوند می دهد.در نتیجه، کرمچاله ای که دو نقطه دور در فضا را به هم متصل می کند، ممکن است همچنین دو نقطه دور در زمان را به هم وصل کند. به بیان دیگر نظریه انیشتین احتمال سفر در زمان را هم فراهم میکند.
مفهوم زمان خود در طول قرن ها تغییر کرده است. نیوتون زمان را همانند یک پیکان تصور می کرد؛ پس از اینکه از کمان رها شود، هرگز تغییر مسیر نمیدهد و مستمر و یکپارچه رو به هدف پیش می رود. سپس انیشتین مفهوم فضا_زمان خمیده را مطرح کرد. بنابراین زمان از نظر او بیشتر شبیه رودخانه ای بود که در مسیر پر پیچ و خم در جهان، هر لحظه سرعت گرفته یا آرام می گیرد. اما آنچه انیشتین را نگران می کرد این احتمال بود که شاید روزی رودخانه زمان بر خلاف مسیر حرکت خود به عقب بازگردد. شاید گرداب ها یا انشعاباتی بتوانند در رودخانه زمان به وجود آیند.
نظریه انیشتین، فضا و زمان رابه گونه ای تفکیک ناپذیر به یکدیگر پیوند می دهد.در نتیجه، کرمچاله ای که دو نقطه دور در فضا را به هم متصل می کند، ممکن است همچنین دو نقطه دور در زمان را به هم وصل کند. به بیان دیگر نظریه انیشتین احتمال سفر در زمان را هم فراهم میکند.
مفهوم زمان خود در طول قرن ها تغییر کرده است. نیوتون زمان را همانند یک پیکان تصور می کرد؛ پس از اینکه از کمان رها شود، هرگز تغییر مسیر نمیدهد و مستمر و یکپارچه رو به هدف پیش می رود. سپس انیشتین مفهوم فضا_زمان خمیده را مطرح کرد. بنابراین زمان از نظر او بیشتر شبیه رودخانه ای بود که در مسیر پر پیچ و خم در جهان، هر لحظه سرعت گرفته یا آرام می گیرد. اما آنچه انیشتین را نگران می کرد این احتمال بود که شاید روزی رودخانه زمان بر خلاف مسیر حرکت خود به عقب بازگردد. شاید گرداب ها یا انشعاباتی بتوانند در رودخانه زمان به وجود آیند.
در سال 1937 زمانی این احتمال مطرح شد که دبلیو جی ون استوکوم پاسخی برای معادله انیشتین یافت که در آن، سفر در زمان، مجاز بود. او کار را از یک استوانه نامحدود در حال گردش شروع کرد. گرچه از نظر فیزیکی امکان ساخت یک شی با ابعاد بینهایت وجود ندارد، با این حال او حساب کرد که اگر چنین استوانه ای با سرعت نزدیک به نور دور خود بچرخد، بافت فضا_زمان را با خود می کشد؛ بسیار شبیه به عسلی که با چرخش تیغه های مخلوط کن، کشیده می شود. این پدیده کشش چارچوب نامیده می شود و در حال حاضر عملا در عکس های دقیق سیاهچاله های چرخان دیده می شود.
فرد شجاعی که در اطراف این استوانه سفر کند، کشیده شده و سرعتی فوق العاده می گیرد. در حقیقت از نظر ناظر دور فرد از سرعت نور فراتر می رود. گرچه ون استوکوم این مسئله را همان موقع در نیافت، ولی اگر شما سفر کاملی به دور استوانه داشته باشید در حقیقت می توانید در زمان به عقب برگردید. اگر نیمروز حرکت کرده باشید، زمانی که به نقطه شروع خود باز می گردید ممکن است ساعت 6 بعد از ظهر روز قبل باشد. هر چه استوانه سریعتر بچرخد، بیشتر می توانید در زمان به عقب باز گردید. تنها محدودیت این است که نمی توانید به زمانی پیش از زمان ساخت استوانه زمان برگردید.
این استوانه شبیه به تیرک های آذین بندی شده ای است که در جشن ها در شهر میچرخانند و هر بار که دور این تیرک به رقص در آئید، بیشتر و بیشتر در زمان به عقب باز می گردید. البته می توان چنین پاسخی را به راحتی رد کرد؛ زیرا هیچ استوانه ای نمی تواند بی نهایت بلند باشد. به علاوه، اگر هم بتوان چنین استوانه ای را ساخت، به دلیل اینکه نزدیک به سرعت نور می چرخد، نیروهای گریز از مرکز در آن بسیار بزرگ خواهند بود که باعث می شود ماده سازنده استوانه به اطراف پراکنده شود.
"کاغذ را گذاشته اند برای یادداشت چیزهایی که فراموش می کنیم. مغز برای تفکر کردن است!"
آلبرت انیشتین
آلبرت انیشتین
Forwarded from Farid Krm
BBC.Horizon.2002.Parallel.Universes.Xvid.mkv
220.2 MB
👆👆👆👆مستند خارق العاده بی بی سی در مورد نظریه ریسمان ها📓
در این مستند با نظریه پردازان بزرگ نظریه ریسمان نظیر پرفسور میچوکاکو و نظریه پردازان نظریه های رقیب مثل پروفسور آلن گوث گفتگو میشود.
این مستند به شدت به شما همراهان همیشگی کانال توصیه می شود.
در این مستند با نظریه پردازان بزرگ نظریه ریسمان نظیر پرفسور میچوکاکو و نظریه پردازان نظریه های رقیب مثل پروفسور آلن گوث گفتگو میشود.
این مستند به شدت به شما همراهان همیشگی کانال توصیه می شود.
کوارک ها و الکترون ها ریزترین ذرات شناخته شده جهان هستند. کوارک یک ذره زیراتمی است و جزء سازنده کل و خانواده هادرون ها (پروتون ها، نوترون ها، پایون ها (pions) و غیره) است.
💢
اولین کوارک در هنگام انفجار بزرگ یعنی درست در آغاز جهان به وجود آمده است. در آن زمان هیچ چیزی در فضا وجود نداشت مگر تعداد زیادی از الکترون ها، کوارک ها، پوزیترون ها و ضد کوارک ها. اما کوارک ها دوست ندارند تنها باشند، بنابراین در کمتر از یک ثانیه بعد از انفجار بزرگ، کوارک ها به هم متصل شدند تا پروتون ها و نوترون ها را تشکیل دهند. پس از کمتر از پنج دقیقه، پروتون ها و نوترون ها همراه با الکترون ها به هم پیوستند تا اتم های هیدروژن و هلیوم را بسازند.
شش نوع کوارک وجود دارد -کوارک بالا، کوارک پایین، کوارک شگفت، کوارک افسون، کوارک ته و کوارک سر (دو تای آخری گاهی حقیقت و زیبایی نیز نامیده می شوند). این اسامی واقعاً هیچ معنایی ندارد. آنها فقط نام هایی هستند که به انواع مختلف کوارک ها داده شده اند. یک پروتون از دو کوارک بالا و یک کوارک پایین ساخته شده و یک نوترون از دو کوارک پایین و یک کوارک بالا ساخته شده. نیرویی به نام نیروی هسته ای قوی، کوارک ها را کنار هم نگه می دارد. کوارک های بالا جرم دارند، اما بیشتر جرم یک پروتون از نیروی هسته ای قوی خودش ناشی می شود تا از کوارک ها.
کوارک ها هرگز به صورت «آزاد» وجود ندارند. آنها همیشه به صورت جفت یا سه تایی ظاهر می شوند. به نظر می رسد دلیل این که کوارک ها به صورت آزاد نیستند این باشد که در واقع با افزایش فاصله کوارک ها نیروی بین آنها افزایش می یابد (بر خلاف گرانش، الکترومغناطیس و غیره). بنابراین اگر تلاش کنید دو کوارک را از هم جدا کنید، باید انرژی صرف کنید. اگر انرژی کافی صرف کنید در نهایت آن دو کوارک به دو کوارک دیگر تبدیل می شوند و کار شما به این ترتیب به اتمام می رسد که به ازای هر کوارک دو ذره جدید کوارک خواهید داشت.
💢
اولین کوارک در هنگام انفجار بزرگ یعنی درست در آغاز جهان به وجود آمده است. در آن زمان هیچ چیزی در فضا وجود نداشت مگر تعداد زیادی از الکترون ها، کوارک ها، پوزیترون ها و ضد کوارک ها. اما کوارک ها دوست ندارند تنها باشند، بنابراین در کمتر از یک ثانیه بعد از انفجار بزرگ، کوارک ها به هم متصل شدند تا پروتون ها و نوترون ها را تشکیل دهند. پس از کمتر از پنج دقیقه، پروتون ها و نوترون ها همراه با الکترون ها به هم پیوستند تا اتم های هیدروژن و هلیوم را بسازند.
شش نوع کوارک وجود دارد -کوارک بالا، کوارک پایین، کوارک شگفت، کوارک افسون، کوارک ته و کوارک سر (دو تای آخری گاهی حقیقت و زیبایی نیز نامیده می شوند). این اسامی واقعاً هیچ معنایی ندارد. آنها فقط نام هایی هستند که به انواع مختلف کوارک ها داده شده اند. یک پروتون از دو کوارک بالا و یک کوارک پایین ساخته شده و یک نوترون از دو کوارک پایین و یک کوارک بالا ساخته شده. نیرویی به نام نیروی هسته ای قوی، کوارک ها را کنار هم نگه می دارد. کوارک های بالا جرم دارند، اما بیشتر جرم یک پروتون از نیروی هسته ای قوی خودش ناشی می شود تا از کوارک ها.
کوارک ها هرگز به صورت «آزاد» وجود ندارند. آنها همیشه به صورت جفت یا سه تایی ظاهر می شوند. به نظر می رسد دلیل این که کوارک ها به صورت آزاد نیستند این باشد که در واقع با افزایش فاصله کوارک ها نیروی بین آنها افزایش می یابد (بر خلاف گرانش، الکترومغناطیس و غیره). بنابراین اگر تلاش کنید دو کوارک را از هم جدا کنید، باید انرژی صرف کنید. اگر انرژی کافی صرف کنید در نهایت آن دو کوارک به دو کوارک دیگر تبدیل می شوند و کار شما به این ترتیب به اتمام می رسد که به ازای هر کوارک دو ذره جدید کوارک خواهید داشت.