Fransiyalik hujumchi A Seriyada ketma-ket 6 ta uy uchrashuvida gol urishga muvaffaq bo‘ldi.

1994/95-yilgi mavsumdan buyon, g‘alaba uchun 3 ochko berish tizimi joriy etilgach, «Inter» safida bunday natijaga erishgan atigi 5 nafar futbolchi bor:

• Kristian Vyeri — 11 ta o‘yin
• Romelu Lukaku — 7 ta
• Ronaldo — 6 ta
• Zlatan Ibrahimovich — 6 ta
• Markus Tyuram — 6 ta

G‘alaba qozonganimizdan va uchrashuvning eng yaxshi futbolchisi deb topilganimdan xursandman. O‘z maydonimizda yaxshi o‘ynadik. Raqib butun uchrashuv davomida atigi bitta xavfli vaziyat yarata oldi.

Bobanning gaplari haqida? Bu mavzuni muhokama qilishni istamayman. Hozir qancha daqiqa o‘ynayotganimga qarab xulosa chiqarish befoyda. Vaziyatga 2–3 oydan keyin baho berish kerakligini aytgandim.

Men hech qachon «Inter»dan ketish haqida gapirmaganman. Odamlar har xil gaplarni gapirishadi, men esa faqat futbol o‘ynash haqida o‘ylayman.

Biz haqimizda turli mish-mishlar doimo bo‘ladi. Biz esa faqat yaxshi o‘ynash va «Inter»ning g‘alaba qozonishiga yordam berish haqida o‘ylaymiz.

Fransiya terma jamoasiga chaqirilmaganim haqida? Albatta, men ham terma jamoaga borishni istagandim. Ammo murabbiyning qarorini hurmat qilish kerak.

Shu vaqt davomida Appiano Gentileda qoldim va murabbiylar shtabi bilan birgalikda yaxshi mashg‘ulotlar o‘tkazdim.

«Inter» hammadan bir qadam oldinda. Bu nihoyatda kuchli jamoa.

Kivu o‘yin davomida futbolchilarni almashtirayotganida, beixtiyor shunday deb o‘ylaysan: “Voy, bu futbolchi istalgan klubning asosiy tarkibida o‘ynashi mumkin edi, bu yerda esa zaxiradan maydonga tushmoqda!”

Ular g‘alaba qozonishda davom etishmoqda, ammo erishilgan natijalar bilan cheklanib qolishmayapti. Jamoa tarkibini yanada kuchaytirishdi.

Menimcha, «Inter» chempionlik poygasining yaqqol yetakchisi.

Bu yerga qaytganimdan juda xursandman. O‘tgan voqealar ortda qoldi, ammo men doimo qaytishni istaganman.

Mavsumoldi tayyorgarlik davomida bor kuchimni berdim. Murabbiy menga imkoniyat berganida esa tayyor ekanimni ko‘rsatdim.

Eng muhimi — «Inter»ning manfaatlari, o‘yinlarda g‘alaba qozonish va sovrinlarni qo‘lga kiritish.

Bu yerda ekanimdan juda baxtiyorman. Turmush o‘rtog‘im va qizim ham xursand. Milanda ekanimdan juda mamnunman.

«Inter»dagi ilk o‘yinimda «Verona»ga qarshi maydonga tushishimiz kerak edi. Bu men va afsonaviy Ronaldoning birga o‘ynaydigan birinchi uchrashuvimiz edi.

O‘yin soat 15:00 da boshlanishi kerak edi. Biz stadionga 13:30 da yetib keldik. Kiyinish xonasi oldida kichik bir eshik bor edi. Undan o‘tsangiz, derazali xonaga kirardingiz.

Men o‘sha xonaga kirib, derazalardan birini ochdim. Qarshimda 85 ming muxlis tinimsiz: “El Fenomeno! El Fenomeno!” deb hayqirardi.

O‘sha manzarani eslasam, hozir ham etim jimirlab ketadi.

Soat 14:25 da maydonga chigalyozdi mashqlarini bajarish uchun chiqdik. Buni xuddi kechagidek eslayman. Hali o‘yin boshlanmagan, biz shunchaki qizish mashqlarini bajarayotgan edik, ammo 85 ming muxlis oyoqqa turib olgandi.

O‘zimga: “Bu yerda nimalar bo‘lyapti? Bu qanday joy? Men qayerga kelib qoldim o‘zi?!” dedim.

Ronaldo to‘pga tegishi bilan stadion larzaga kelardi. Uning to‘p bilan qilgan harakatlarini ko‘rib, aqldan ozay derding.

Uning mahorati va texnikasi aqlbovar qilmas darajada edi. Mashg‘ulotlarda Ronaldo to‘p ustidan oyoqlarini aylantirib fint qilganida, kulib yuborardim. Chunki umrimda bunaqasini ko‘rmagandim.

Dunyoning eng buyuk futbolchilari uning qarshisida xuddi qo‘g‘irchoqlardek yiqilib qolishardi.

Ronaldo shu darajada mohir futbolchi edi.