Bugun bu to‘g‘ridan-to‘g‘ri raqobatchiga qarshi o‘yin edi, chempionat uchun, o‘zimizga beradigan signalimiz uchun juda muhim bahs edi. So‘nggi soatlarda o’zaro gaplashib oldik. Maydonga xarakter va to‘g‘ri munosabat bilan tushish kerak edi. Biz xursandmiz va baxtlimiz. Markus qaytdi, ya’ni, qaytdi demayman, u har doimgidek biz uchun farq yarata oldi. Pasayish bo‘lib turadi, menda ham doim bo‘lgan.

Menga Lautaro yetishmadi, lekin Pio va Bonny ham juda muhim. Ammo Lauti bilan alohida bog‘liqligim borligi rost, jamoada ham unga nisbatan shunday tuyg‘u bor. U har doim bizga namuna bo‘ladi, u bizning sardorimiz. U bir daqiqadan keyin gol urdi va men bundan juda xursandman.

Hamma Bastoni haqida gapiryaptimi? U va boshqalar haqida gap ketganda, badanlarim junjikib ketadi. Ular, hatto mag‘lub bo‘lganda ham, maydonda jonini berishadi. Terma jamoaga borishadi, bor kuchini berishadi va qaytishadi. Jahon chempionatidan chetda qolishdi, lekin qaytib kelib, boshini baland tutgan holda ishlashadi va maksimumini berishadi. Pasayish hammada bo‘lishi mumkin, ammo biz necha yillardan beri “Inter”ni yuqorida ushlab turibmiz. To‘xtab qolishga haqqimiz yo‘q, lekin pasayish bo‘lib turishi mumkin. Tanqidlarni qabul qilamiz, ammo biz har doim “Inter” uchun borimizni beramiz.

Har doim ko‘rsatib kelgan va ko‘rsatishda davom etayotgan qo‘llab-quvvatlov hamda cheksiz ishtiyoq uchun barcha muxlislarimizga rahmat. Kecha butun stadion haqiqiy tomoshaga aylandi, u neradzurri ishtiyoqi bilan jo‘sh urib turdi. Shu tarzda davom etamiz — birlashgan va qat’iy bo‘lib, birgalikda yangi marralarga erishish uchun.

Forza Inter!

Bu insoniy tomondan juda chiroyli holat edi. Hozir butun Italiya og‘ir davrni boshdan kechirmoqda. Juzeppe Meazza’dagi muxlislarning aksariyati ham italiyaliklar edi. Bosniyada ular ham xuddi futbolchilar kabi yuragi sug‘urib olingandek holatni his qilishdi. Futbolchilarning ichida nimalar kechayotganini esa tasavvur qilish qiyin.

Butun bir mamlakat go‘yo senga qarshi turgandek tuyulishi, uydan chiqishdan, ko‘chada yurishdan cho‘chish, o‘zing va oilangga qaratilgan haqoratlar — bularning barchasi juda og‘ir. Shuning uchun ham menimcha, “Inter” muxlislari alohida olqishga loyiq. Ular futbolchilarini bunday og’ir pallada ortida turganligi, futbolchilarni tashlab qo’ymasdan ximoya qilganligi sababli ham. Ular futbolchilarga: “Yo‘q, sen o’zimizdan birimizsan”, degan tuyg‘uni bera olishdi.

Bu mavsumda hali qo‘lga kiritish mumkin bo‘lgan katta yutuqlar bor. Skudetto poygasida hamon ular oldingi saflarda. Futbolchilar maydonni tark etayotganida stadiondagi tik oyoqda olqishlar men uchun xuddi jamoaviy poklanishdek tuyuldi. Go‘yo ular ichidagi og‘riq va bosimni shu tarzda chiqarib yuborishayotgandek edi.

Ularning yuzidagi tabassum ham boshqalarga o’tadi. Insoniy tomondan qaraganda, bu yigitlar uchun bu haqiqatan ham juda go‘zal lahza edi.