Albatta, italiyalik jamoadoshlarim hafsalasi pir bo‘lgan. Turkiya esa 24 yildan beri bu bosqichga chiqa olmayotgandi, shu sabab bu tuyg‘uni italiyaliklardan ham yaxshi bilamiz. Italiya uchun afsusdaman, ular Jahon chempionatida bo‘lishi kerak edi. Lekin jamoadoshlarimni yaxshi holatda ko‘rdim, endi faqat skudetto haqida o‘ylashimiz kerak, chunki ortdan ta’qibchilar yaqinlashib kelmoqda. Endi tezlikni oshirishimiz kerak, birga mashg‘ulot qilish uchun vaqtimiz bo‘ldi. Ular bizning qo‘llab-quvvatlashimizni his qilishadi. Bugungi o‘yin juda-juda muhim va biz tayyormiz. Bizga g‘alaba yetishmayapti, uni xohlaymiz va muxlislarga tuhfa etishimizga majburmiz.

Skudetto uchun hal qiluvchi nuqtami? Oldinda yana 8 ta o‘yin bor, demak, 24 ochko hali o‘yinda. Albatta, g‘alaba bizga yanada ko‘proq ishonch va turtki berardi. To‘liq natija olish muhim. Ammo hozirgi bosqich hali ham noaniq, har bir maydonda qiyinchilikni boshdan kechirishga to‘g‘ri kelmoqda, hatto jon saqlab qolish uchun kurashayotgan jamoalarga qarshi ham.

Bastoni’ga qarshi bo‘layotgan ishlar sharmandali holat, go‘yo u allaqanday og‘ir aybning aybdoridek. Italiya terma jamoasining turnirdan chiqib ketishining sabablari ancha oldinroq boshlangan. Bastoni bunaqa munosabatga loyiq emas. Hayotda hamma xato qiladi, ammo Italiyada esa hamma o‘zini psixolog va futbol mutaxassisi deb hisoblaydi, insonning qanday odam ekanini esa inobatga olmaydi. U xato qildi, bu insoniy holat va yosh yigitning xato qilishi tabiiy. O‘qiyapmanki, emish Bastoni Italiyani tark etishi kerak ekan: Bastoni — “Inter” va Italiya uchun katta boylik. Hozircha buning uchun hech qanday asos ham, sharoit ham yo‘q, qolaversa bu kabi masalalar keyinroq ko‘rib chiqiladi.

Hamma futbol haqida gapiradi va hamma o‘zini mutaxassis deb biladi. Futbol ijtimoiy hodisaga aylangan: bir tomonda siyosat, ikkinchi tomonda esa futbol ekspertlari. Biz Yevropa chempionatida g‘olib bo‘lganimizga qaramay, endi raqobatbardosh emasmiz. Bu mavzuda juda uzoq bahs qilish mumkin, ammo asl muammo — iste’dodlar yetishmasligi. Bir savol: nega bir paytlar Zoff, Kapello, Kollovati kabi futbolchilarni yetishtirgan Friuli bugun endi bunday futbolchilarni chiqarmayapti? Buning ortida nima borligini tushunish kerak. Nega yoshlarda bunday bo‘shliq paydo bo‘ldi? Bu masalada tortishuvsiz, xolis muhokama kerak. Muhokama bo‘lishi kerak, ammo undan keyin hamma uchun yagona yo‘l tanlanishi lozim.

Agar jamoadoshimdan bir sifatni tanlash imkonim bo‘lganida, Hakan Chalhanoglu’ning zarbalarini tanlardim — ular juda kuchli va aniq. “Inter” esa men uchun oila degani, jamoa bilan o‘tgan besh yildan keyin aynan shunday his qilyapman. Bu yerda bir-biri uchun fidokorlik qilishga tayyor bo‘lgan ajoyib insonlar jam bo‘lgan — faqat futbolchilar emas, balki murabbiylar shtabi va klubda ishlaydigan barcha insonlar ham. Bu yerdagi rishta juda kuchli, men bu yerda unutilmas lahzalarni boshdan kechirdim va shuni angladimki, g‘alaba qozonish uchun doim oxirigacha bor kuchingni berishing kerak.