Chivu bilan alohida munosabatim bor, buni yashirib bo‘lmaydi. U otam bilan ko‘p yillar birga o‘ynagan. Men uchun “Inter” juda o‘ziga xos klub, hatto u haqida gapirish ham qiyin. Har bir interchi meni tushunadi: “Inter” qalbingda bo‘ladi yoki bo‘lmaydi. Bu yagona va betakror muhabbat, buni inkor eta olmayman. Men “Inter” muxlisiman va klubning menga qiziqishi yoqimli.

Ammo hozir men “Brugge” futbolchisiman va bu jamoaga, uning muxlislariga to‘liq hurmat bilan qarayman. Butun e’tiborim faqat shu klubda. “Inter”ga qaytish esa bu mening ichimdagi orzu, balki bir kuni amalga oshar. Kelajakni faqat Xudo biladi. Qayerda bo‘lishimdan qat’i nazar, bosh rol egasi sifatida yashashni xohlayman.

Otamdan qolgan eng muhim nasihat esa shunday: har doim familiyangdan oldin klub gerbini qo‘y.

Hakamlar haqida ko’p nolishadimi? Qachonki biror murabbiy o‘z jamoasi foydasiga qaror chiqqanidan keyin ochiqchasiga chiqib gapirsa, shunda men ham fikr bildiraman. Matbuot anjumanida “bu vaziyat bizning foydamizga bo‘ldi, uzr” deb ayta oladigan murabbiyni ko‘rish chindan ham yaxshi bo‘lardi.

Men muammolarni hal qilish uchun “Inter” rahbariyati tomonidan tanlanganman — matbuot anjumanlari va o’yindan keyingi intervyularda nolish uchun emas.