Interstellar میان ستارگان
Credit: NASA @Interstellar_page
#سفر_در_فضا
قبل از ترک زحل ابتدا نگاهی به حلقه های بی نظیر آن می اندازیم. مشخص است که به سادگی نمیتوان از این حلقه ها عبور کرد. با نگاه به تصاویر آن حقیقتا نام ارباب حلقه ها برازنده سیاره زحل است.
این سیاره با قمرهای متعدد و پیچیده خودش به راحتی قابل شناساییست اگرچه غول های گازی دیگر منظومه شمسی دارای سیستم حلقه ای هستند اما هیچکدام از آنها با سیاره زحل قابل قیاس نیستند. اولین بار ستاره شناس گالیله قمرهای زحل را در سال ۱۶۰۰ کشف کرد در حالیکه کماکان منشا این قمرها ناشناخته باقی مانده است. ابتدا او گمان کرد که دو قمر بزرگ را حول زحل دیده است اما در سال ۱۶۵۵ منجم کریستین هیگنز مشاهدات گالیله را تصحیح کرد و قمرهای زحل را شناسایی کرد که بر این باور بود آنها یکپارچه هستند اما این ایده تا همیشه پابرجا نماند و در سال ۱۸۰۰ جیمز مکسول متوجه شد که آنها یکپارچه نیستند و از تکه های فراوانی تشکیل شده اند. او بر اساس قانون جاذبه نیوتون به این نتیجه رسید که اگر حلقه های زحل یکپارچه باشند نیروی جاذبه قوی زحل آن را به طرف خود خواهد کشید و آنها را درهم خواهد شکست. هرچند پیش بینی مکسول سالها پیش گفته شده بود اما به صورت رسمی تا ماموریت پایونیر و وویجر پذیرفته نشد. پس از ارسال فضاپیماهای پایونیر و وویجر پیش بینی مکسول درست از آب درامد و حلقه هایی که از دانه های بزرگ و کوچک و قطعاتی که حتی به اندازه یک خانه هستند مشاهده شد. همچنین فضاپیماها حقایق بیشتری از این حلقه ها را آشکار کردند و نشان دادند حلقه های زحل بیشتر از آنچه که گمان میرفت هستند. در سال ۱۶۷۰ منجم جیوانی کاسینی فاصله ی بین حلقه ها را کشف کرد و حلقه ها را به نام A و B نامگذاری کرد اما اکنون میدانیم که این فواصل تعداد زیادی دارد و نام های آن مثل حروف الفبا ادامه یافته است.
@Interstellar_page
قبل از ترک زحل ابتدا نگاهی به حلقه های بی نظیر آن می اندازیم. مشخص است که به سادگی نمیتوان از این حلقه ها عبور کرد. با نگاه به تصاویر آن حقیقتا نام ارباب حلقه ها برازنده سیاره زحل است.
این سیاره با قمرهای متعدد و پیچیده خودش به راحتی قابل شناساییست اگرچه غول های گازی دیگر منظومه شمسی دارای سیستم حلقه ای هستند اما هیچکدام از آنها با سیاره زحل قابل قیاس نیستند. اولین بار ستاره شناس گالیله قمرهای زحل را در سال ۱۶۰۰ کشف کرد در حالیکه کماکان منشا این قمرها ناشناخته باقی مانده است. ابتدا او گمان کرد که دو قمر بزرگ را حول زحل دیده است اما در سال ۱۶۵۵ منجم کریستین هیگنز مشاهدات گالیله را تصحیح کرد و قمرهای زحل را شناسایی کرد که بر این باور بود آنها یکپارچه هستند اما این ایده تا همیشه پابرجا نماند و در سال ۱۸۰۰ جیمز مکسول متوجه شد که آنها یکپارچه نیستند و از تکه های فراوانی تشکیل شده اند. او بر اساس قانون جاذبه نیوتون به این نتیجه رسید که اگر حلقه های زحل یکپارچه باشند نیروی جاذبه قوی زحل آن را به طرف خود خواهد کشید و آنها را درهم خواهد شکست. هرچند پیش بینی مکسول سالها پیش گفته شده بود اما به صورت رسمی تا ماموریت پایونیر و وویجر پذیرفته نشد. پس از ارسال فضاپیماهای پایونیر و وویجر پیش بینی مکسول درست از آب درامد و حلقه هایی که از دانه های بزرگ و کوچک و قطعاتی که حتی به اندازه یک خانه هستند مشاهده شد. همچنین فضاپیماها حقایق بیشتری از این حلقه ها را آشکار کردند و نشان دادند حلقه های زحل بیشتر از آنچه که گمان میرفت هستند. در سال ۱۶۷۰ منجم جیوانی کاسینی فاصله ی بین حلقه ها را کشف کرد و حلقه ها را به نام A و B نامگذاری کرد اما اکنون میدانیم که این فواصل تعداد زیادی دارد و نام های آن مثل حروف الفبا ادامه یافته است.
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
Credit: NASA, HST / ESA @Interstellar_page
چند صد میلیون سال پیش NGC 2936 کهکشان بزرگتر در سمت راست احتمالا یک کهکشان مارپیچ معمول بوده است.
شکل غیر عادی این کهکشان حاصل تقابل گرانشی با کهکشان بیضوی غول پیکر، NGC 2937 است.
تصویر فوق العاده بالا از جنگ گرانشی بین این دو کهکشان را نشان میدهد که اثرات زیادی را برو روی کهکشان مارپیچ گذاشته است. مرکز زرد رنگ کهکشان شامل ستاره های قدرتمند سردتر و قدیمی تر است. نوار آبی رنگ نیز گردوغبار میان ستاره ایست که با نور ستارگان درخشان نمایان شده اند.
این کهکشان ها کماکان فعال هستند و به تغییر شکل خود برای میلیاردها سال ادامه میدهند تا اینکه به یک کهکشان بزرگتر و واحد تبدیل شوند.
@Interstellar_page
شکل غیر عادی این کهکشان حاصل تقابل گرانشی با کهکشان بیضوی غول پیکر، NGC 2937 است.
تصویر فوق العاده بالا از جنگ گرانشی بین این دو کهکشان را نشان میدهد که اثرات زیادی را برو روی کهکشان مارپیچ گذاشته است. مرکز زرد رنگ کهکشان شامل ستاره های قدرتمند سردتر و قدیمی تر است. نوار آبی رنگ نیز گردوغبار میان ستاره ایست که با نور ستارگان درخشان نمایان شده اند.
این کهکشان ها کماکان فعال هستند و به تغییر شکل خود برای میلیاردها سال ادامه میدهند تا اینکه به یک کهکشان بزرگتر و واحد تبدیل شوند.
@Interstellar_page
Forwarded from A.Mohebbi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Timelapse by Akbar Mohebbi
@Interstellar_page
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
Credit: Ebarhim Alikhani @Interstellar_page
عکس ارسالی از ابراهیم علیخانی
هلال صبحگاهی بیست و هفتم ذی القعده 1438
بیست و نهم مرداد 1396
دقایقی پس از طلوع ماه. ساعت پنج و پانزده دقیقه
سیاره زهره نیز در تصاویر رویت می شود.
مکان: قم، شهرک پردیسان
دوربین: گوشی سونی z1
هلال صبحگاهی بیست و هفتم ذی القعده 1438
بیست و نهم مرداد 1396
دقایقی پس از طلوع ماه. ساعت پنج و پانزده دقیقه
سیاره زهره نیز در تصاویر رویت می شود.
مکان: قم، شهرک پردیسان
دوربین: گوشی سونی z1
Interstellar میان ستارگان
Credit: Bastien Foucher @Interstellar_page
آشفتگی در سحابی شاه تخته در جایی که ستاره های عظیم متولد میشوند و میمیرند، فروانروایی میکند.
تصویر بسته ی برجسته و پرجزییات را از این سحابی مشهور مشاهده میکنید که ترکیبی از نور منتشر شده هیدروژنی به رنگ قرمز و اکسیژن به رنگ آبی است.
گرد و غبارهای تیره نمایشی ویژه و مشخصاتی پیچیده از این سحابی را نمایان میکند که با وزش باد و درخشش ستارگان این سحابی آنهارا مانند مجسمه ای پیکربندی کرده است.
یکی از نمادهای ویژه این سحابی ابر تاریک v شکل است که در نیمه بالایی تصویر قابل مشاهده است.
سحابی شاه تخته وسعتی به اندازه ۲۰۰ سال نوری دارد که در فاصله ی ۷۵۰۰ سال نوری از ما قرار دارد که با دوربین دوچشمی در قسمت جنوبی صورت فلکی شاه تخته نمایان است. میلیاردها سال پس از پراکنده شدن و از هم پاشیدن گازها و یا تراکم گرانشی فقط و فقط ستارگان در این منطقه باقی می مانند آن هم ستاره های نه چندان درخشان!
@Interstellar_page
تصویر بسته ی برجسته و پرجزییات را از این سحابی مشهور مشاهده میکنید که ترکیبی از نور منتشر شده هیدروژنی به رنگ قرمز و اکسیژن به رنگ آبی است.
گرد و غبارهای تیره نمایشی ویژه و مشخصاتی پیچیده از این سحابی را نمایان میکند که با وزش باد و درخشش ستارگان این سحابی آنهارا مانند مجسمه ای پیکربندی کرده است.
یکی از نمادهای ویژه این سحابی ابر تاریک v شکل است که در نیمه بالایی تصویر قابل مشاهده است.
سحابی شاه تخته وسعتی به اندازه ۲۰۰ سال نوری دارد که در فاصله ی ۷۵۰۰ سال نوری از ما قرار دارد که با دوربین دوچشمی در قسمت جنوبی صورت فلکی شاه تخته نمایان است. میلیاردها سال پس از پراکنده شدن و از هم پاشیدن گازها و یا تراکم گرانشی فقط و فقط ستارگان در این منطقه باقی می مانند آن هم ستاره های نه چندان درخشان!
@Interstellar_page
کمتر از 12 ساعت تا خورشیدگرفتگی کامل در آمریکای شمالی باقی مانده است. میتوانید از لینک زیر به تماشای این زیبایی بپردازید:
https://eclipse2017.nasa.gov/eclipse-live-stream
@interstellar_page
https://eclipse2017.nasa.gov/eclipse-live-stream
@interstellar_page
پیش بینی نوع تاج هنگام گرفت امشب
آخرین خورشید گرفتگی کامل در آمریکا مربوط به سال 1979 بوده است.
از لینک زیر هم میتوانید استفاده کنید:
https://eclipse.stream.live/
@interstellar_page
آخرین خورشید گرفتگی کامل در آمریکا مربوط به سال 1979 بوده است.
از لینک زیر هم میتوانید استفاده کنید:
https://eclipse.stream.live/
@interstellar_page
Never-ending Dream
The Elephant Trunk Nebula (IC 1396)
Quattro 10CF
NEQ-6 Pro
ZWO ASI 1600mm-c
RGB: (20:20:20) × 4 minutes
©Reza Hakimi
@interstellar_page
The Elephant Trunk Nebula (IC 1396)
Quattro 10CF
NEQ-6 Pro
ZWO ASI 1600mm-c
RGB: (20:20:20) × 4 minutes
©Reza Hakimi
@interstellar_page
"tough my soul may set in darkness, it will rise in perfect light; I have loved the stars too fondly to be fearful of the night."-Sarah Williams
Image Credit: Derek culver
@Interstellar_page
Image Credit: Derek culver
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
credit: Derek Culver @Interstellar_page
تصویری زیبا از ابرماژلانی بزرگ و کوچک.
این دو کهکشان کوتوله نامنظم در همسایگی ما قرار دارند که درحال گردش به دور کهکشانمان هستند. ابرماژلانی بزرگ به وسعت ۱۵۰۰۰ سال نوری در فاصله ۱۷۰۰۰۰ سال نوری از ما قراردارد در حالی که ابرماژلانی کوچک با قطری نصف قطر ابرماژلانی بزرگ در فاصله ۲۰۰۰۰۰ سال نوری از ما قرار دارد.
این دو کهکشان از نیمکره جنوبی زمین با چشم غیر مسلح در شرایط مناسب قابل مشاهده هستند. تشکیل ستاره در ابرماژلانی بزرگ بسیار گسترده است و حتی سرعت تولد ستارگان از کهکشان راه شیری بیشتر است که یکی از دلایل آن نزدیکی به کهکان راه شیریست. یکی از معروف ترین سحابی های ستاره زا در این کهکشان سحابی رطیل است.
ابرماژلانی بزرگ ۵% و ابرماژلانی کوچک ۱% راه شیری جرم دارند. اگرچه هردو کهکشان جزو کهکشان هاب نامنظم طبقه بندی می شوند اما باورها براینست که ابرماژلانی کوچک روزی کهکشان مارپیچ بوده است که براثر تقابل گرانشی با کهکشان راه شیری تغییر شکل داده است زیرا کماکان بازوهایی از آن باقی مانده است.
@Interstellar_page
این دو کهکشان کوتوله نامنظم در همسایگی ما قرار دارند که درحال گردش به دور کهکشانمان هستند. ابرماژلانی بزرگ به وسعت ۱۵۰۰۰ سال نوری در فاصله ۱۷۰۰۰۰ سال نوری از ما قراردارد در حالی که ابرماژلانی کوچک با قطری نصف قطر ابرماژلانی بزرگ در فاصله ۲۰۰۰۰۰ سال نوری از ما قرار دارد.
این دو کهکشان از نیمکره جنوبی زمین با چشم غیر مسلح در شرایط مناسب قابل مشاهده هستند. تشکیل ستاره در ابرماژلانی بزرگ بسیار گسترده است و حتی سرعت تولد ستارگان از کهکشان راه شیری بیشتر است که یکی از دلایل آن نزدیکی به کهکان راه شیریست. یکی از معروف ترین سحابی های ستاره زا در این کهکشان سحابی رطیل است.
ابرماژلانی بزرگ ۵% و ابرماژلانی کوچک ۱% راه شیری جرم دارند. اگرچه هردو کهکشان جزو کهکشان هاب نامنظم طبقه بندی می شوند اما باورها براینست که ابرماژلانی کوچک روزی کهکشان مارپیچ بوده است که براثر تقابل گرانشی با کهکشان راه شیری تغییر شکل داده است زیرا کماکان بازوهایی از آن باقی مانده است.
@Interstellar_page
Broken Shadows
The Iris Nebula (NGC 7023)
Quattro 10CF
NEQ-6 Pro
ZWO ASI 1600mm-c
RGB: (25×25×15) × 4 minutes
Total exposure: 4.3 Hours
© Reza Hakimi
@interstellar_page
The Iris Nebula (NGC 7023)
Quattro 10CF
NEQ-6 Pro
ZWO ASI 1600mm-c
RGB: (25×25×15) × 4 minutes
Total exposure: 4.3 Hours
© Reza Hakimi
@interstellar_page