Interstellar میان ستارگان
@Interstellar_page
این تصویر خارق العاده قلب سحابی مرداب را نشان میدهد که در فاصله ۴۱۰۰ سال نوری در صورت فلکی قوس قرار دارد.
در قلب این سحابی ستاره های جدید با فشرده شدن هیدروژن در حال تشکیل هستند. همچنین ستاره های دیگری در اثر ستاره های مرده بوجود می آید. هنگامی که یک ستاره عظیم به عنوان یک ابرنواختر منفجر میشود؛ شوک های این انفجار موجب گرم کردن و فشردن گازهای اطراف میشود و درنهایت موجب تولد ستاره های جدید میشود. بدین ترتیب با مرگ ستاره های قدیم ستاره های جدید به دنیا می آیند و این چرخه کماکان ادامه دارد.
@Interstellar_page
در قلب این سحابی ستاره های جدید با فشرده شدن هیدروژن در حال تشکیل هستند. همچنین ستاره های دیگری در اثر ستاره های مرده بوجود می آید. هنگامی که یک ستاره عظیم به عنوان یک ابرنواختر منفجر میشود؛ شوک های این انفجار موجب گرم کردن و فشردن گازهای اطراف میشود و درنهایت موجب تولد ستاره های جدید میشود. بدین ترتیب با مرگ ستاره های قدیم ستاره های جدید به دنیا می آیند و این چرخه کماکان ادامه دارد.
@Interstellar_page
بارش شهابی برساوشی یکی از مهمترین بارشهای شهابی سالیانه است (Major Meteor Showers) که بیشینهی نرخ ساعتی سرسویی آن حدود ۱۰۰ است. این بارش شهابی از تودهی ذرات برجایمانده از دنبالهدار «سوئیفتتاتل – پی۱۰۹/Swift-Tuttle» حاصل میشود و معمولاً از ۲۶ تیر تا ۲شهریور فعّال است. اوج بارش در تاریخ ۲۱ و ۲۲ مرداد و بهترین زمان مشاهدهی آن پس از نیمهشب است.
در ادامه نظر شما را به ۱۰ واقعیت جالب در خصوص بارششهابی برساوشی جلب میکنیم.
۱) بازگشت شکوهمند
دنبالهدار «سوئیفتتاتل» در تاریخ ۱۵۰۵/۲۱۲۶ به نزدیکی خورشید بازمیگردد. و اگر محاسبات درست باشد در آن هنگام به دنبالهداری باشکوه، درخشان و جذاب مانند دنبالهدار «هیلباپ» تبدیل خواهد شد.
۲) همراه قدیمی
پیشینهی این دنبالهدار به حدود ۲۰۰۰سال پیش بازمیگردد. بنابر گمانهزنیها دنبالهدار «سوئیفتتاتل» همان دنبالهداری است که چینیها در سال ۱۸۸ پس از میلاد و قبلتر در سال ۶۹ پیش از میلاد رصد و کشف کرده بودند.
۳) آخرین دیدار
دنبالهدار «سوئیفتتاتل» آخرین بار در سال ۱۳۷۱/۱۹۹۲ از نزدیک دیده شد؛ یعنی به نزدیکترین فاصلهاش از خورشید رسید. این دنبالهدار سپس دوباره دور شده و از چشمها پنهان شد. از آن به بعد در سراسر منظومهی شمسی تنها در دوچشمیها و تلسکوپها دیده میشد.
۴) بارش پیش از سپیدهدم
همه میدانیم که زمین در مدار خود نوار ذرات بهجایمانده از دنبالهدارها را قطع میکند (همین امر پدیدآورندهی بارشهای شهابی است). پس بدیهی است که هنگام حرکت زمین در مدار آن طرفی از جو که جلو یا به عبارتی در لبهی حمله قرار دارد با سرعت و شدت بیشتری با نوار ذرات برجایمانده از دنبالهدارها برخورد میکند و به دنبال آن شهابهای بیشتر و درخشانتری را در آسمان ناظر زیرپای خود خلق میکند. از سویی با در نظر گرفتن زاویهی تابش خورشید به زمین بخشی از همان جوّی که در لبهی حمله گرفته در نیمسایه قرار دارد و وضعیت سپیدهدم را در آسمان ناظر زیر پای خود تصویر میکند. به این ترتیب درست حدود ساعتی پیش از آن (پیش از سپیدهدم) بهترین زمان برای دیدن بارشهای شهابی است. زیرا ناظر نیز در لبهی حملهی کرهی زمین قرار میگیرد و در تاریکی نسبتاً مناسبی قرار دارد.
۵) فراوانیِ نوار ذرات
فاصلهی بین هرکدام از ذرات (شهابوارههای) برجایمانده از این دنبالهدار در چگالترین نقاط پیش از برخورد با زمین حدود ۹۰ الی ۱۶۰کیلومتر است. در حقیقت نوار ذرات دنبالهدار«سوئیفتتاتل» خود از نوارهای زیادی شکلگرفته است که هرکدام بیانگر یک عبور دنبالهدار در دورهی تناوب مداریاش (هر ۱۳۰سال) است. این نوار ذرات در همان مسیر پیشینِ دنبالهدار به دور خورشید در حرکت هستند و درگذر زمان کمکم پراکنده میشوند. اما در هر عبور مجدد، دنبالهدار ذرات جدیدی را در راستای مدارش پخش میکند و نوار دوباره پُر میشود.
@interstellar_page
در ادامه نظر شما را به ۱۰ واقعیت جالب در خصوص بارششهابی برساوشی جلب میکنیم.
۱) بازگشت شکوهمند
دنبالهدار «سوئیفتتاتل» در تاریخ ۱۵۰۵/۲۱۲۶ به نزدیکی خورشید بازمیگردد. و اگر محاسبات درست باشد در آن هنگام به دنبالهداری باشکوه، درخشان و جذاب مانند دنبالهدار «هیلباپ» تبدیل خواهد شد.
۲) همراه قدیمی
پیشینهی این دنبالهدار به حدود ۲۰۰۰سال پیش بازمیگردد. بنابر گمانهزنیها دنبالهدار «سوئیفتتاتل» همان دنبالهداری است که چینیها در سال ۱۸۸ پس از میلاد و قبلتر در سال ۶۹ پیش از میلاد رصد و کشف کرده بودند.
۳) آخرین دیدار
دنبالهدار «سوئیفتتاتل» آخرین بار در سال ۱۳۷۱/۱۹۹۲ از نزدیک دیده شد؛ یعنی به نزدیکترین فاصلهاش از خورشید رسید. این دنبالهدار سپس دوباره دور شده و از چشمها پنهان شد. از آن به بعد در سراسر منظومهی شمسی تنها در دوچشمیها و تلسکوپها دیده میشد.
۴) بارش پیش از سپیدهدم
همه میدانیم که زمین در مدار خود نوار ذرات بهجایمانده از دنبالهدارها را قطع میکند (همین امر پدیدآورندهی بارشهای شهابی است). پس بدیهی است که هنگام حرکت زمین در مدار آن طرفی از جو که جلو یا به عبارتی در لبهی حمله قرار دارد با سرعت و شدت بیشتری با نوار ذرات برجایمانده از دنبالهدارها برخورد میکند و به دنبال آن شهابهای بیشتر و درخشانتری را در آسمان ناظر زیرپای خود خلق میکند. از سویی با در نظر گرفتن زاویهی تابش خورشید به زمین بخشی از همان جوّی که در لبهی حمله گرفته در نیمسایه قرار دارد و وضعیت سپیدهدم را در آسمان ناظر زیر پای خود تصویر میکند. به این ترتیب درست حدود ساعتی پیش از آن (پیش از سپیدهدم) بهترین زمان برای دیدن بارشهای شهابی است. زیرا ناظر نیز در لبهی حملهی کرهی زمین قرار میگیرد و در تاریکی نسبتاً مناسبی قرار دارد.
۵) فراوانیِ نوار ذرات
فاصلهی بین هرکدام از ذرات (شهابوارههای) برجایمانده از این دنبالهدار در چگالترین نقاط پیش از برخورد با زمین حدود ۹۰ الی ۱۶۰کیلومتر است. در حقیقت نوار ذرات دنبالهدار«سوئیفتتاتل» خود از نوارهای زیادی شکلگرفته است که هرکدام بیانگر یک عبور دنبالهدار در دورهی تناوب مداریاش (هر ۱۳۰سال) است. این نوار ذرات در همان مسیر پیشینِ دنبالهدار به دور خورشید در حرکت هستند و درگذر زمان کمکم پراکنده میشوند. اما در هر عبور مجدد، دنبالهدار ذرات جدیدی را در راستای مدارش پخش میکند و نوار دوباره پُر میشود.
@interstellar_page
۶) فراوانی دنبالهدارها
دنبالهدار «سوئیفتتاتل» خویشاوندان بسیاری در «ابر اورت» دارد که تا نزدیکی نیمهی راه تا ستارهی بعدی (آلفا قنطورس) گسترش یافتهاند. بسیاری از آنها هرگز به بخش درونی منظومهی شمسی راه نمییابند اما برخی از آنها مانند «سوئیفتتاتل» احتمالاً در نتیجهی اختلال گرانشی حاصل از عبور یک ستاره مدتها پیش از مدار خود خارج شده و به درون منظومهی شمسی راه مییابند.
۷) حرارت
هنگامی که یکی از ذرات _شهابوارههای_ دنبالهدار «سوئیفتتاتل» وارد جوّ زمین میشود فشردگی تودهی هوای رویبهرو آن را داغ میکند تا جایی که دمای آن تا ۱۶۵۰درجهی سانتیگراد بالا میرود. این دمای بالا موجب ازبین رفتن شهابوارهها میشود. اما چنانچه دوام آورده و بتوانند تا ارتفاع حدود ۹۷ کیلومتری سطح زمین پایین بیایند دیده خواهند شد.
۸) بزرگترین جرم
هستهی دنبالهدار «سوئیفتتاتل» در گستردهترین وجه حدود ۹/۷ (نه و هفتدهم) کیلومتر است. این دنبالهدار بزرگترین جرمی است که به دلیل نزدیکیِ مدارش نسبت به زمین بیشترین گذر از نزدیکی زمین را تجربه کرده و احتمالاً خواهد کرد. بررسیها نشان میدهد اندازهی «سوئیفتتاتل» با دنبالهداری که میلیونها پیش موجب انقراض نسل دایناسورها شد برابر است.
۹) برخورد دنبالهدار باز زمین
هنگامی که دنبالهدار «سوئیفتتاتل» در ابتدای سال ۱۳۶۹/۱۹۹۰ به نزدیکترین فاصلهاش به خورشید رسید، ستارهشناس معروف انگلیسی «برایان مرسدن» حرکت مداری آن را زیر نظر گرفت و پس از انجام محاسباتی اعلام کرد که «سوئیفتتاتل» در گذر بعدیاش با زمین برخورد خواهد کرد. اما در نهایت با انجام بررسی و مشاهدات بیشتر این فرضیه از سوی جامعهی علمی رد شد.
۱۰) اندازه و سرعت شهابهای برساوشی
شهابهای برساوشی بسیار سریع هستند. آنها با سرعت ۵۹ الی ۶۰کیلومتر در ثانیه وارد جو میشوند. اندازهی بسیاری از آنها با دانههای شن برابر است و تعداد کمتری نیز تقریباً به اندازهی یک نخود هستند. در چنین اندازههایی بیشتر آنها در جو خواهند سوخت و با زمین برخورد نمیکنند اما اگر اندازه و جرم کافی وجود داشته باشد به سطح زمین میرسند.
منبع: کانوت
@interstellar_page
دنبالهدار «سوئیفتتاتل» خویشاوندان بسیاری در «ابر اورت» دارد که تا نزدیکی نیمهی راه تا ستارهی بعدی (آلفا قنطورس) گسترش یافتهاند. بسیاری از آنها هرگز به بخش درونی منظومهی شمسی راه نمییابند اما برخی از آنها مانند «سوئیفتتاتل» احتمالاً در نتیجهی اختلال گرانشی حاصل از عبور یک ستاره مدتها پیش از مدار خود خارج شده و به درون منظومهی شمسی راه مییابند.
۷) حرارت
هنگامی که یکی از ذرات _شهابوارههای_ دنبالهدار «سوئیفتتاتل» وارد جوّ زمین میشود فشردگی تودهی هوای رویبهرو آن را داغ میکند تا جایی که دمای آن تا ۱۶۵۰درجهی سانتیگراد بالا میرود. این دمای بالا موجب ازبین رفتن شهابوارهها میشود. اما چنانچه دوام آورده و بتوانند تا ارتفاع حدود ۹۷ کیلومتری سطح زمین پایین بیایند دیده خواهند شد.
۸) بزرگترین جرم
هستهی دنبالهدار «سوئیفتتاتل» در گستردهترین وجه حدود ۹/۷ (نه و هفتدهم) کیلومتر است. این دنبالهدار بزرگترین جرمی است که به دلیل نزدیکیِ مدارش نسبت به زمین بیشترین گذر از نزدیکی زمین را تجربه کرده و احتمالاً خواهد کرد. بررسیها نشان میدهد اندازهی «سوئیفتتاتل» با دنبالهداری که میلیونها پیش موجب انقراض نسل دایناسورها شد برابر است.
۹) برخورد دنبالهدار باز زمین
هنگامی که دنبالهدار «سوئیفتتاتل» در ابتدای سال ۱۳۶۹/۱۹۹۰ به نزدیکترین فاصلهاش به خورشید رسید، ستارهشناس معروف انگلیسی «برایان مرسدن» حرکت مداری آن را زیر نظر گرفت و پس از انجام محاسباتی اعلام کرد که «سوئیفتتاتل» در گذر بعدیاش با زمین برخورد خواهد کرد. اما در نهایت با انجام بررسی و مشاهدات بیشتر این فرضیه از سوی جامعهی علمی رد شد.
۱۰) اندازه و سرعت شهابهای برساوشی
شهابهای برساوشی بسیار سریع هستند. آنها با سرعت ۵۹ الی ۶۰کیلومتر در ثانیه وارد جو میشوند. اندازهی بسیاری از آنها با دانههای شن برابر است و تعداد کمتری نیز تقریباً به اندازهی یک نخود هستند. در چنین اندازههایی بیشتر آنها در جو خواهند سوخت و با زمین برخورد نمیکنند اما اگر اندازه و جرم کافی وجود داشته باشد به سطح زمین میرسند.
منبع: کانوت
@interstellar_page
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Time lapse by Akbar Mohebbi.
@Interstellar_page
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
Credit: NASA @Interstellar_page
#سفر_در_فضا
قبل از ترک زحل ابتدا نگاهی به حلقه های بی نظیر آن می اندازیم. مشخص است که به سادگی نمیتوان از این حلقه ها عبور کرد. با نگاه به تصاویر آن حقیقتا نام ارباب حلقه ها برازنده سیاره زحل است.
این سیاره با قمرهای متعدد و پیچیده خودش به راحتی قابل شناساییست اگرچه غول های گازی دیگر منظومه شمسی دارای سیستم حلقه ای هستند اما هیچکدام از آنها با سیاره زحل قابل قیاس نیستند. اولین بار ستاره شناس گالیله قمرهای زحل را در سال ۱۶۰۰ کشف کرد در حالیکه کماکان منشا این قمرها ناشناخته باقی مانده است. ابتدا او گمان کرد که دو قمر بزرگ را حول زحل دیده است اما در سال ۱۶۵۵ منجم کریستین هیگنز مشاهدات گالیله را تصحیح کرد و قمرهای زحل را شناسایی کرد که بر این باور بود آنها یکپارچه هستند اما این ایده تا همیشه پابرجا نماند و در سال ۱۸۰۰ جیمز مکسول متوجه شد که آنها یکپارچه نیستند و از تکه های فراوانی تشکیل شده اند. او بر اساس قانون جاذبه نیوتون به این نتیجه رسید که اگر حلقه های زحل یکپارچه باشند نیروی جاذبه قوی زحل آن را به طرف خود خواهد کشید و آنها را درهم خواهد شکست. هرچند پیش بینی مکسول سالها پیش گفته شده بود اما به صورت رسمی تا ماموریت پایونیر و وویجر پذیرفته نشد. پس از ارسال فضاپیماهای پایونیر و وویجر پیش بینی مکسول درست از آب درامد و حلقه هایی که از دانه های بزرگ و کوچک و قطعاتی که حتی به اندازه یک خانه هستند مشاهده شد. همچنین فضاپیماها حقایق بیشتری از این حلقه ها را آشکار کردند و نشان دادند حلقه های زحل بیشتر از آنچه که گمان میرفت هستند. در سال ۱۶۷۰ منجم جیوانی کاسینی فاصله ی بین حلقه ها را کشف کرد و حلقه ها را به نام A و B نامگذاری کرد اما اکنون میدانیم که این فواصل تعداد زیادی دارد و نام های آن مثل حروف الفبا ادامه یافته است.
@Interstellar_page
قبل از ترک زحل ابتدا نگاهی به حلقه های بی نظیر آن می اندازیم. مشخص است که به سادگی نمیتوان از این حلقه ها عبور کرد. با نگاه به تصاویر آن حقیقتا نام ارباب حلقه ها برازنده سیاره زحل است.
این سیاره با قمرهای متعدد و پیچیده خودش به راحتی قابل شناساییست اگرچه غول های گازی دیگر منظومه شمسی دارای سیستم حلقه ای هستند اما هیچکدام از آنها با سیاره زحل قابل قیاس نیستند. اولین بار ستاره شناس گالیله قمرهای زحل را در سال ۱۶۰۰ کشف کرد در حالیکه کماکان منشا این قمرها ناشناخته باقی مانده است. ابتدا او گمان کرد که دو قمر بزرگ را حول زحل دیده است اما در سال ۱۶۵۵ منجم کریستین هیگنز مشاهدات گالیله را تصحیح کرد و قمرهای زحل را شناسایی کرد که بر این باور بود آنها یکپارچه هستند اما این ایده تا همیشه پابرجا نماند و در سال ۱۸۰۰ جیمز مکسول متوجه شد که آنها یکپارچه نیستند و از تکه های فراوانی تشکیل شده اند. او بر اساس قانون جاذبه نیوتون به این نتیجه رسید که اگر حلقه های زحل یکپارچه باشند نیروی جاذبه قوی زحل آن را به طرف خود خواهد کشید و آنها را درهم خواهد شکست. هرچند پیش بینی مکسول سالها پیش گفته شده بود اما به صورت رسمی تا ماموریت پایونیر و وویجر پذیرفته نشد. پس از ارسال فضاپیماهای پایونیر و وویجر پیش بینی مکسول درست از آب درامد و حلقه هایی که از دانه های بزرگ و کوچک و قطعاتی که حتی به اندازه یک خانه هستند مشاهده شد. همچنین فضاپیماها حقایق بیشتری از این حلقه ها را آشکار کردند و نشان دادند حلقه های زحل بیشتر از آنچه که گمان میرفت هستند. در سال ۱۶۷۰ منجم جیوانی کاسینی فاصله ی بین حلقه ها را کشف کرد و حلقه ها را به نام A و B نامگذاری کرد اما اکنون میدانیم که این فواصل تعداد زیادی دارد و نام های آن مثل حروف الفبا ادامه یافته است.
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
Credit: NASA, HST / ESA @Interstellar_page
چند صد میلیون سال پیش NGC 2936 کهکشان بزرگتر در سمت راست احتمالا یک کهکشان مارپیچ معمول بوده است.
شکل غیر عادی این کهکشان حاصل تقابل گرانشی با کهکشان بیضوی غول پیکر، NGC 2937 است.
تصویر فوق العاده بالا از جنگ گرانشی بین این دو کهکشان را نشان میدهد که اثرات زیادی را برو روی کهکشان مارپیچ گذاشته است. مرکز زرد رنگ کهکشان شامل ستاره های قدرتمند سردتر و قدیمی تر است. نوار آبی رنگ نیز گردوغبار میان ستاره ایست که با نور ستارگان درخشان نمایان شده اند.
این کهکشان ها کماکان فعال هستند و به تغییر شکل خود برای میلیاردها سال ادامه میدهند تا اینکه به یک کهکشان بزرگتر و واحد تبدیل شوند.
@Interstellar_page
شکل غیر عادی این کهکشان حاصل تقابل گرانشی با کهکشان بیضوی غول پیکر، NGC 2937 است.
تصویر فوق العاده بالا از جنگ گرانشی بین این دو کهکشان را نشان میدهد که اثرات زیادی را برو روی کهکشان مارپیچ گذاشته است. مرکز زرد رنگ کهکشان شامل ستاره های قدرتمند سردتر و قدیمی تر است. نوار آبی رنگ نیز گردوغبار میان ستاره ایست که با نور ستارگان درخشان نمایان شده اند.
این کهکشان ها کماکان فعال هستند و به تغییر شکل خود برای میلیاردها سال ادامه میدهند تا اینکه به یک کهکشان بزرگتر و واحد تبدیل شوند.
@Interstellar_page
Forwarded from A.Mohebbi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Timelapse by Akbar Mohebbi
@Interstellar_page
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
Credit: Ebarhim Alikhani @Interstellar_page
عکس ارسالی از ابراهیم علیخانی
هلال صبحگاهی بیست و هفتم ذی القعده 1438
بیست و نهم مرداد 1396
دقایقی پس از طلوع ماه. ساعت پنج و پانزده دقیقه
سیاره زهره نیز در تصاویر رویت می شود.
مکان: قم، شهرک پردیسان
دوربین: گوشی سونی z1
هلال صبحگاهی بیست و هفتم ذی القعده 1438
بیست و نهم مرداد 1396
دقایقی پس از طلوع ماه. ساعت پنج و پانزده دقیقه
سیاره زهره نیز در تصاویر رویت می شود.
مکان: قم، شهرک پردیسان
دوربین: گوشی سونی z1