هیچ چیز در این جهان همیشه باقی نمی ماند. زندگی یک انسان، یک سیاره، یک ستاره، حتی کهکشان ها جاودان نیستند. ستارگان خودشان نیز میمیرند؛ اجرامی که بسیار قدرتمند و حیات بخش هستند نیز فقط وهمی از جاودانگی هستند و ستارگان هم جاودانه نیستند. حتی بزرگترین بین آنها سریع تر از بقیه در انفجار کیهانی عظیمی به پایان می رسند و مواد سنگین تر را که میتواند تشکیل دهنده سیارات، مواد بنیادی و حتی حیات باشد را از خود باقی میگذارد.
از زمان تولد، ستاره ها همواره در یک جنگ بی پایان هستند. جنگ بین نیروهای گرانشی و نیروهای دافعه که از هسته نشات میگرد. این جنگ در طول عمر ستاره همواره تعادلی را برپا میکند که باعث میشود ستاره برای میلیاردها سال و حتی تریلیون سال زندگی کند. برای ستاره این تعادل تنها زمانی اتفاق می افتد که سوخت هیدروژن در هسته رخ دهد, هرچند که یک روزی این هیدروژن هسته به پایان خواهد رسید. برای ستارگان غول آسا این سوخت حدودچند میلیون و یا چند صد میلیون سال بیشتر طول نمیکشد و پس از آن هسته شروع به سوخت هلیوم و مواد سنگین تر میکند. در اواخر عمر این ستاره، هسته ستاره از مواد سنگین تر مانند کربن، نیتروژن و اکسیژن پر میشود. در حقیقت هسته ستاره از هلیوم به آهن میرسد اما سوخت آهن برای ستاره بسیار سخت است چون انرژی بسیاری را از دست میدهد و انرژی کمی میگیرد.
در واقع با تشکیل آهن در هسته، ستاره آخرین ترانه زندگی خود را می سراید، جاذبه غالب گشته و ستاره فرو میریزد و لایه های بیرونی به هسته برخورد میکند که باعث تشکیل ستاره نوترونی میشود. لایه های بیرون مرتجع میشوند و در یک انفجار ابرنواختری به بیرون پرتاب میشوند و انرژی لازم برای هسته ستاره برای تبدیل به مواد سنگین تر را فراهم میکند.
زمانی که ستاره سرانجام میمیرد مواد سنگین در فضای محیطی پخش میشوند که درنهایت میتواند اجرام جدید مانند سیاره ها قمرها و شاید حتی خود حیات را تشکیل دهند.
@Interstellar_page

Credit: NASA, ESA, NAOJ
@Interstellar_page

مسیه ۱۰۶ یک کهکشان زیبای مارپیچ است که بازوهای رنگی و دیگر مشخصات آن در تصویر نمایان است. بازوهای عظیم و وسیع این کهکشان مملو از میلیاردها ستاره است که تا کناره های نوارهای قرمز رنگ گرد و غبار را شامل میشود که ستاره های آن نسبت به هسته پایدار هستند.
هسته این کهکشان مقدار زیادی از اشعه ایکس و موج های رادیویی را ساطع میکند. نور غیرمعمول هسته کهکشان ناشی از منطقه وسیعی از تمجع گازهاست که در حال فرور رفتن در سیاهچاله مرکزی این کهکشان هستند. این کهکشان در دسته بندی کهکشان های سیفرت قرار میگیرد.
@Interstellar_page

Credit: Akbar Mohebbi
📸 nikon d5500 with nikkor 18mm, 25s, ISO 3200,f/3.5
Place: Mumej village ⛺️
@Interstellar_page

Credit: NASA, HST / ESA
@Interstellar_page

این تصویر فوق العاده از جفت کهکشان مارپیچ است که در فاصله ۵۵ میلیون سال نوری از ما قرار دارد.
سمت چپ به نام NGC 4302 و کهکشان سمت راست به نام NGC 4298 شناخته می شوند که هردو شامل بازوهایی متشکل از ستارگان جوان، مناطق ستاره زا و گردوغبار هستند. این دو کهکشان که در جهات متفاوت هستند نمایی بسیار زیبا را از نظر ابعادی نیز نشان می دهد. کهکشان سمت چپ قطری حدود ۸۷۰۰۰ سال نوری دارد در حالی که کهکشان دیگر ۴۵۰۰۰ سال نوری وسعت دارد.
@Interstellar_page

فضانورد ناسا؛ جک فیشر این تصویر خارق العاده را در صفحه مجازی خود قرار داده است؛ او میگوید : یکی از کارهای مورد علاقه من هنگام اوقات فراغت تماشای شفق های قطبیست. به نظر زنده می آید و همانند سسی در اسمان پخش می شود.
ایستگاه فضایی بین المللی حدود 380 کیلومتری سطح زمین و با سرعت 28000 کیلومتر بر ساعت به دور زمین میگردد. در حال حاضر 3 نفر در ایستگاه سکونت و فعالیت دارند و آزمایشات و تحقیقاتی در راستای بهبود کیفیت زندگی و همینطور بررسی و کاوش منظومه شمسی انجام میدهند.
@Interstellar_page

با فاصله حدود 2.8 میلیون سال نوری، کهکشان آندرومدا نزدیکترین کهکشان بزرگ به ما و دورترین جرمی که با چشم غیرمسلح قابل رویت است قرار دارد.
کهکشان آندرومدا یا زن بر زنجیر بسیار به کهکشان ما شبیه است. هردو کهکشان بازوان مارپیچی دارند که شامل صدها میلیارد ستاره هستند هرچند که اندازه کهکشان آندرومدا دو برابر کهکشان ماست بنابراین تعداد بیشتری ستاره نسبت به راه شیری دارد. قطر کهکشان آندرومدا نزدیک دویست هزار سال نوری می باشد که بزرگترین کهکشان در همسایگی کیهانیمان را میسازد.
با چشم غیرمسلح این کهکشان مانند یک ستاره کم نور و ضعیف دیده میشود، در حقیقت بدون هیچ تجهیزاتی سخت است که بتوانیم ستاره ای را تشخیص دهیم که خانه میلیاردها ستاره است اما با تلسکوپی کوچک نیز این کهکشان کاملا خود را نه تنها یک ستاره بلکه خیلی بیشتر از آن نشان میدهد. در حقیقت در گذشته قبل از کشف ادوین هابل گمان میرفت که آن یک سحابی است. اما اکنون این کهکشان به شدت مورد مطالعه است و به دلیل شباهتش به کهکشان راه شیری گزینه خوبی بسیار خوبی برای مطالعه و تحقیق است.
@Interstellar_page

ماه گرفتگی جزئی امشب را از دست ندهید.
تصویر از جناب ابراهیمی سراجی گرانقدر
@interstellar_page

🔶ماه گرفتگی
🔸شهرستان سیرجان، روستای کُران

Telescope:Dabsonian 8inch
Camera:Nikon D5500
Positive projection
ISO:400
exposure:1/500
©Mohsen Fadaei
@interstellar_page

ماه گرفتگی جزئی 16 مرداد 1396
بقعه شیخ زاهد لاهیجی

مهیار مرادی چافی

@interstellar_page

90 frames
Sky-Watcher Dob 6"
ISO 100, 1/320" Canon60D
21:20 - 00:20, August 7, 2017
Shiraz, Iran
©Ashkan Arefi

این تصویر خارق العاده قلب سحابی مرداب را نشان میدهد که در فاصله ۴۱۰۰ سال نوری در صورت فلکی قوس قرار دارد.
در قلب این سحابی ستاره های جدید با فشرده شدن هیدروژن در حال تشکیل هستند. همچنین ستاره های دیگری در اثر ستاره های مرده بوجود می آید. هنگامی که یک ستاره عظیم به عنوان یک ابرنواختر منفجر میشود؛ شوک های این انفجار موجب گرم کردن و فشردن گازهای اطراف میشود و درنهایت موجب تولد ستاره های جدید میشود. بدین ترتیب با مرگ ستاره های قدیم ستاره های جدید به دنیا می آیند و این چرخه کماکان ادامه دارد.
@Interstellar_page

بارش برساوشی امسال را از دست ندهید
@interstellar_page

بارش شهابی برساوشی یکی از مهم‌ترین بارش‌های شهابی سالیانه است (Major Meteor Showers) که بیشینه‌ی نرخ ساعتی سرسویی آن حدود ۱۰۰ است. این بارش شهابی از تود‌ه‌ی ذرات برجای‌مانده از دنباله‌دار «سوئیفت‌تاتل – پی۱۰۹/Swift-Tuttle» حاصل می‌شود و معمولاً از ۲۶ تیر تا ۲شهریور فعّال است. اوج بارش در تاریخ ۲۱ و ۲۲ مرداد و بهترین زمان مشاهده‌ی آن پس از نیمه‌شب است.

در ادامه نظر شما را به ۱۰ واقعیت جالب در خصوص بارش‌شهابی برساوشی جلب می‌کنیم.

۱) بازگشت شکوه‌مند

دنباله‌دار «سوئیفت‌تاتل» در تاریخ ۱۵۰۵/۲۱۲۶ به نزدیکی خورشید باز‌می‌گردد. و اگر محاسبات درست باشد در آن هنگام به دنباله‌داری باشکوه، درخشان و جذاب مانند دنباله‌دار «هیل‌باپ» تبدیل خواهد شد.

۲) همراه قدیمی

پیشینه‌ی این دنباله‌دار به حدود ۲۰۰۰سال پیش بازمی‌گردد. بنابر گمانه‌زنی‌ها دنباله‌دار «سوئیفت‌تاتل» همان دنباله‌داری است که چینی‌ها در سال ۱۸۸ پس از میلاد و قبل‌تر در سال ۶۹ پیش از میلاد رصد و کشف کرده بودند.

۳) آخرین دیدار

دنباله‌دار «سوئیفت‌تاتل» آخرین بار در سال ۱۳۷۱/۱۹۹۲ از نزدیک دیده شد؛ یعنی به نزدیک‌ترین فاصله‌اش از خورشید رسید. این دنباله‌دار سپس دوباره دور شده و از چشم‌ها پنهان شد. از آن به بعد در سراسر منظومه‌ی شمسی تنها در دوچشمی‌ها و تلسکوپ‌ها دیده می‌شد.

۴) بارش‌ پیش ‌از سپیده‌دم

همه می‌دانیم که زمین در مدار خود نوار ذرات به‌جای‌مانده از دنباله‌دارها را قطع می‌کند (همین امر پدیدآورنده‌ی بارش‌های شهابی است). پس بدیهی است که هنگام حرکت زمین در مدار آن‌ طرفی از جو که جلو یا به عبارتی در لبه‌ی حمله قرار دارد با سرعت و شدت بیشتری با نوار ذرات برجای‌مانده از دنباله‌دارها برخورد می‌کند و به دنبال آن شهاب‌های بیشتر و درخشان‌تری را در آسمان ناظر زیرپای خود خلق می‌کند. از سویی با در نظر گرفتن زاویه‌ی تابش خورشید به زمین بخشی از همان جوّی که در لبه‌ی حمله گرفته در نیم‌سایه قرار دارد و وضعیت سپیده‌دم را در آسمان ناظر زیر پای خود تصویر می‌کند. به این ترتیب درست حدود ساعتی پیش از آن (پیش از سپیده‌دم) بهترین زمان برای دیدن بارش‌های شهابی است. زیرا ناظر نیز در لبه‌ی حمله‌ی کره‌ی زمین قرار می‌گیرد و در تاریکی نسبتاً مناسبی قرار دارد.

۵) فراوانیِ نوار ذرات

فاصله‌ی بین هرکدام از ذرات (شهاب‌واره‌های) برجای‌مانده از این دنباله‌دار در چگال‌ترین نقاط پیش از برخورد با زمین حدود ۹۰ الی ۱۶۰کیلومتر است. در حقیقت نوار ذرات دنباله‌دار«سوئیفت‌تاتل» خود از نوار‌های زیادی شکل‌گرفته است که هرکدام بیانگر یک عبور دنباله‌دار در دوره‌ی تناوب مداری‌اش (هر ۱۳۰‌سال) است. این نوار ذرات در همان مسیر پیشینِ دنباله‌دار به دور خورشید در حرکت هستند و درگذر زمان کم‌کم پراکنده می‌شوند. اما در هر عبور مجدد، دنباله‌دار ذرات جدیدی را در راستای مدارش پخش می‌کند و نوار دوباره پُر می‌شود.
@interstellar_page