نیکون دی 750
لنز 24-120
ایزو 1600
دیاف 4
شاتر 20 ثانیه
محمد خلیلی
@interstellar_page

Credit: MESSENGER, NASA, JHU APL, CIW
@Interstellar_page

عطارد هرگز مانند این دیده نشده است. در سال 2008 فضاپیمای ربوتیک مسنجر از کنار عطارد گذر کرد و این تصویر از نقشه سطح عطارد که قبلا تنها به وسیله رادار قابل ثبت بود را به ثبت رساند. مسنجر این تصویر را 90 دقیقه پس از گذر و در ارتفاع 27 هزار کیلومتری سطح ذخیره کرد. رگه های بلند نامعمولی که در راستای نصف النهارها از درون بخش شمالی محل برخوردی خارج شده اند در تصویر مشخصند. مسنجر در 2011 وارد مدار عطارد شد و ماموریت اصلی اش را در 2012 تمام کرد؛ اما تا سال 2015 به جمع آوری اندازه گیری های بسیار دقیق مشغول بود؛ تا سوختش به پایان رسید و دستور برخورد با سطح عطارد را دریافت کرد.
@Interstellar_page

هیچ چیز در این جهان همیشه باقی نمی ماند. زندگی یک انسان، یک سیاره، یک ستاره، حتی کهکشان ها جاودان نیستند. ستارگان خودشان نیز میمیرند؛ اجرامی که بسیار قدرتمند و حیات بخش هستند نیز فقط وهمی از جاودانگی هستند و ستارگان هم جاودانه نیستند. حتی بزرگترین بین آنها سریع تر از بقیه در انفجار کیهانی عظیمی به پایان می رسند و مواد سنگین تر را که میتواند تشکیل دهنده سیارات، مواد بنیادی و حتی حیات باشد را از خود باقی میگذارد.
از زمان تولد، ستاره ها همواره در یک جنگ بی پایان هستند. جنگ بین نیروهای گرانشی و نیروهای دافعه که از هسته نشات میگرد. این جنگ در طول عمر ستاره همواره تعادلی را برپا میکند که باعث میشود ستاره برای میلیاردها سال و حتی تریلیون سال زندگی کند. برای ستاره این تعادل تنها زمانی اتفاق می افتد که سوخت هیدروژن در هسته رخ دهد, هرچند که یک روزی این هیدروژن هسته به پایان خواهد رسید. برای ستارگان غول آسا این سوخت حدودچند میلیون و یا چند صد میلیون سال بیشتر طول نمیکشد و پس از آن هسته شروع به سوخت هلیوم و مواد سنگین تر میکند. در اواخر عمر این ستاره، هسته ستاره از مواد سنگین تر مانند کربن، نیتروژن و اکسیژن پر میشود. در حقیقت هسته ستاره از هلیوم به آهن میرسد اما سوخت آهن برای ستاره بسیار سخت است چون انرژی بسیاری را از دست میدهد و انرژی کمی میگیرد.
در واقع با تشکیل آهن در هسته، ستاره آخرین ترانه زندگی خود را می سراید، جاذبه غالب گشته و ستاره فرو میریزد و لایه های بیرونی به هسته برخورد میکند که باعث تشکیل ستاره نوترونی میشود. لایه های بیرون مرتجع میشوند و در یک انفجار ابرنواختری به بیرون پرتاب میشوند و انرژی لازم برای هسته ستاره برای تبدیل به مواد سنگین تر را فراهم میکند.
زمانی که ستاره سرانجام میمیرد مواد سنگین در فضای محیطی پخش میشوند که درنهایت میتواند اجرام جدید مانند سیاره ها قمرها و شاید حتی خود حیات را تشکیل دهند.
@Interstellar_page

Credit: NASA, ESA, NAOJ
@Interstellar_page

مسیه ۱۰۶ یک کهکشان زیبای مارپیچ است که بازوهای رنگی و دیگر مشخصات آن در تصویر نمایان است. بازوهای عظیم و وسیع این کهکشان مملو از میلیاردها ستاره است که تا کناره های نوارهای قرمز رنگ گرد و غبار را شامل میشود که ستاره های آن نسبت به هسته پایدار هستند.
هسته این کهکشان مقدار زیادی از اشعه ایکس و موج های رادیویی را ساطع میکند. نور غیرمعمول هسته کهکشان ناشی از منطقه وسیعی از تمجع گازهاست که در حال فرور رفتن در سیاهچاله مرکزی این کهکشان هستند. این کهکشان در دسته بندی کهکشان های سیفرت قرار میگیرد.
@Interstellar_page

Credit: Akbar Mohebbi
📸 nikon d5500 with nikkor 18mm, 25s, ISO 3200,f/3.5
Place: Mumej village ⛺️
@Interstellar_page

Credit: NASA, HST / ESA
@Interstellar_page

این تصویر فوق العاده از جفت کهکشان مارپیچ است که در فاصله ۵۵ میلیون سال نوری از ما قرار دارد.
سمت چپ به نام NGC 4302 و کهکشان سمت راست به نام NGC 4298 شناخته می شوند که هردو شامل بازوهایی متشکل از ستارگان جوان، مناطق ستاره زا و گردوغبار هستند. این دو کهکشان که در جهات متفاوت هستند نمایی بسیار زیبا را از نظر ابعادی نیز نشان می دهد. کهکشان سمت چپ قطری حدود ۸۷۰۰۰ سال نوری دارد در حالی که کهکشان دیگر ۴۵۰۰۰ سال نوری وسعت دارد.
@Interstellar_page

فضانورد ناسا؛ جک فیشر این تصویر خارق العاده را در صفحه مجازی خود قرار داده است؛ او میگوید : یکی از کارهای مورد علاقه من هنگام اوقات فراغت تماشای شفق های قطبیست. به نظر زنده می آید و همانند سسی در اسمان پخش می شود.
ایستگاه فضایی بین المللی حدود 380 کیلومتری سطح زمین و با سرعت 28000 کیلومتر بر ساعت به دور زمین میگردد. در حال حاضر 3 نفر در ایستگاه سکونت و فعالیت دارند و آزمایشات و تحقیقاتی در راستای بهبود کیفیت زندگی و همینطور بررسی و کاوش منظومه شمسی انجام میدهند.
@Interstellar_page

با فاصله حدود 2.8 میلیون سال نوری، کهکشان آندرومدا نزدیکترین کهکشان بزرگ به ما و دورترین جرمی که با چشم غیرمسلح قابل رویت است قرار دارد.
کهکشان آندرومدا یا زن بر زنجیر بسیار به کهکشان ما شبیه است. هردو کهکشان بازوان مارپیچی دارند که شامل صدها میلیارد ستاره هستند هرچند که اندازه کهکشان آندرومدا دو برابر کهکشان ماست بنابراین تعداد بیشتری ستاره نسبت به راه شیری دارد. قطر کهکشان آندرومدا نزدیک دویست هزار سال نوری می باشد که بزرگترین کهکشان در همسایگی کیهانیمان را میسازد.
با چشم غیرمسلح این کهکشان مانند یک ستاره کم نور و ضعیف دیده میشود، در حقیقت بدون هیچ تجهیزاتی سخت است که بتوانیم ستاره ای را تشخیص دهیم که خانه میلیاردها ستاره است اما با تلسکوپی کوچک نیز این کهکشان کاملا خود را نه تنها یک ستاره بلکه خیلی بیشتر از آن نشان میدهد. در حقیقت در گذشته قبل از کشف ادوین هابل گمان میرفت که آن یک سحابی است. اما اکنون این کهکشان به شدت مورد مطالعه است و به دلیل شباهتش به کهکشان راه شیری گزینه خوبی بسیار خوبی برای مطالعه و تحقیق است.
@Interstellar_page

ماه گرفتگی جزئی امشب را از دست ندهید.
تصویر از جناب ابراهیمی سراجی گرانقدر
@interstellar_page

🔶ماه گرفتگی
🔸شهرستان سیرجان، روستای کُران

Telescope:Dabsonian 8inch
Camera:Nikon D5500
Positive projection
ISO:400
exposure:1/500
©Mohsen Fadaei
@interstellar_page

ماه گرفتگی جزئی 16 مرداد 1396
بقعه شیخ زاهد لاهیجی

مهیار مرادی چافی

@interstellar_page

90 frames
Sky-Watcher Dob 6"
ISO 100, 1/320" Canon60D
21:20 - 00:20, August 7, 2017
Shiraz, Iran
©Ashkan Arefi