زاده آتش؛ تولد یک ستاره، کماکان یکی از وقایع قابل توجه و مهیب در کیهان است که همگی از یک منطقه وسیع ستاره زا به نام سحابی آغاز می شود.
تصویر فوق سحابی جبار را نشان میدهد؛ منطقه عظیم ستاره زایی که حدود 1600 سال نوری با ما فاصله دارد. در این بخش خارق العاده فضا توده های هیدروژن گرد هم می آیند تا ستاره ها را تشکیل دهند. به دلایل وارد شدن نیروهای خارجی توده ای ابر گرد هم می آیند. هرچقدر که توده ها به هم نزدیک شوند؛ گرانش بینشان هم شدیدتر می شود. هرچه که هیدروژن فشرده تر شود دما بیشتر افزایش می یابد تا به جایی می رسد که انرژی جنبشی به انرژی دافعه بین پروتون ها در هسته غلبه کرده و باعث همجوشی هسته های اتمهای هیدروژن می شود. هر هسته هیدروژن (بک پروتون) تحت واپاشی که به واپاشی بتا+ معروف است قرار می گیرد. یکی از پروتون ها به نوترون واپاشی شده و در طی آن یک پوزیترون و یک نوترینو رها می سازد. اکنون اتم دوتریوم داریم که شامل یک نوترون و یک پروتون است. این هسته دوتریوم با هسته هیدروژن دیگری همجوشی کرده و یک هلیوم-3 را می سازد که یک فوتون گاما رها می سازد. این هلیوم-3 بعدا با یک هسته هلیوم-3 دیگری ترکیب می شود. در این فرآیند دو هسته هیدروژن رها می شود و یک هلیوم-4 را به جا میگذارد. نتیجه این زنجیره پروتون - پروتون تبدیل هیدروژن به هلیوم است که مقدار بسیار عظیمی از انرژی را رها می سازد که نور و گرمای ستاره ها را ناشی میشود.
@Interstellar_page

Credit: ESO
@Interstellar_page

مشاهده جرم های سماوی در طول موج های متفاوت نوری میتواند نوع نگاه شما را بطور کلی نسبت به یک جرم عوض کند. این تصویر که سحابی مشهور شکارچی را نشان میدهد این بار در طول موج مادون قرمز گرفته شده است که در این تصویر ستاره های کم جرمی آشکار شده است که در تصاویر دیگر از دیده ما پنهان بود. همچنین میتوانیم با دقت و جزئیات بیشتری، گردو غبار و گازهای تیره را در این تصویر مشاهده کنیم.
@Interstellar_page

خوشه ستاره های کروی یکی دیگر از ساختارهای فوق العاده کیهان هستند که شامل بسیار زیادی از ستارگان پیر کم جرم قرمز رنگ هستند. این خوشه ستاره ها میتوانند میزبان صدها هزار میلیون ستاره باشند آن هم در مناطقی از فضا که کمتر از صد سال نوری وسعت دارند.
در یک خوشه ستاره اکثر ستاره ها فاصله ای کمتر از سال نوری دارند و فاصله آنها به روز نوری میرسد و حتی در بعضی موارد به ساعت نوری میرسد! بعلاوه، خوشه های کروی قدیمی هستند. در کهکشان راه شیری سن بسیاری از خوشه ها به سن خود کهکشان راه شیری میرسد. به دلیل عمر طولانی ستارگان کم جرم و نیروی گرانش آنها یک خوشه کروی میتواند برای میلیاردها سال بدون تغییر بماند.
تعداد ستارگان خوشه در تصویر به راستی هوش از سر میپراند.
@Interstellar_page

نیکون دی 750
لنز 24-120
ایزو 1600
دیاف 4
شاتر 20 ثانیه
محمد خلیلی
@interstellar_page

Credit: MESSENGER, NASA, JHU APL, CIW
@Interstellar_page

عطارد هرگز مانند این دیده نشده است. در سال 2008 فضاپیمای ربوتیک مسنجر از کنار عطارد گذر کرد و این تصویر از نقشه سطح عطارد که قبلا تنها به وسیله رادار قابل ثبت بود را به ثبت رساند. مسنجر این تصویر را 90 دقیقه پس از گذر و در ارتفاع 27 هزار کیلومتری سطح ذخیره کرد. رگه های بلند نامعمولی که در راستای نصف النهارها از درون بخش شمالی محل برخوردی خارج شده اند در تصویر مشخصند. مسنجر در 2011 وارد مدار عطارد شد و ماموریت اصلی اش را در 2012 تمام کرد؛ اما تا سال 2015 به جمع آوری اندازه گیری های بسیار دقیق مشغول بود؛ تا سوختش به پایان رسید و دستور برخورد با سطح عطارد را دریافت کرد.
@Interstellar_page

هیچ چیز در این جهان همیشه باقی نمی ماند. زندگی یک انسان، یک سیاره، یک ستاره، حتی کهکشان ها جاودان نیستند. ستارگان خودشان نیز میمیرند؛ اجرامی که بسیار قدرتمند و حیات بخش هستند نیز فقط وهمی از جاودانگی هستند و ستارگان هم جاودانه نیستند. حتی بزرگترین بین آنها سریع تر از بقیه در انفجار کیهانی عظیمی به پایان می رسند و مواد سنگین تر را که میتواند تشکیل دهنده سیارات، مواد بنیادی و حتی حیات باشد را از خود باقی میگذارد.
از زمان تولد، ستاره ها همواره در یک جنگ بی پایان هستند. جنگ بین نیروهای گرانشی و نیروهای دافعه که از هسته نشات میگرد. این جنگ در طول عمر ستاره همواره تعادلی را برپا میکند که باعث میشود ستاره برای میلیاردها سال و حتی تریلیون سال زندگی کند. برای ستاره این تعادل تنها زمانی اتفاق می افتد که سوخت هیدروژن در هسته رخ دهد, هرچند که یک روزی این هیدروژن هسته به پایان خواهد رسید. برای ستارگان غول آسا این سوخت حدودچند میلیون و یا چند صد میلیون سال بیشتر طول نمیکشد و پس از آن هسته شروع به سوخت هلیوم و مواد سنگین تر میکند. در اواخر عمر این ستاره، هسته ستاره از مواد سنگین تر مانند کربن، نیتروژن و اکسیژن پر میشود. در حقیقت هسته ستاره از هلیوم به آهن میرسد اما سوخت آهن برای ستاره بسیار سخت است چون انرژی بسیاری را از دست میدهد و انرژی کمی میگیرد.
در واقع با تشکیل آهن در هسته، ستاره آخرین ترانه زندگی خود را می سراید، جاذبه غالب گشته و ستاره فرو میریزد و لایه های بیرونی به هسته برخورد میکند که باعث تشکیل ستاره نوترونی میشود. لایه های بیرون مرتجع میشوند و در یک انفجار ابرنواختری به بیرون پرتاب میشوند و انرژی لازم برای هسته ستاره برای تبدیل به مواد سنگین تر را فراهم میکند.
زمانی که ستاره سرانجام میمیرد مواد سنگین در فضای محیطی پخش میشوند که درنهایت میتواند اجرام جدید مانند سیاره ها قمرها و شاید حتی خود حیات را تشکیل دهند.
@Interstellar_page

Credit: NASA, ESA, NAOJ
@Interstellar_page

مسیه ۱۰۶ یک کهکشان زیبای مارپیچ است که بازوهای رنگی و دیگر مشخصات آن در تصویر نمایان است. بازوهای عظیم و وسیع این کهکشان مملو از میلیاردها ستاره است که تا کناره های نوارهای قرمز رنگ گرد و غبار را شامل میشود که ستاره های آن نسبت به هسته پایدار هستند.
هسته این کهکشان مقدار زیادی از اشعه ایکس و موج های رادیویی را ساطع میکند. نور غیرمعمول هسته کهکشان ناشی از منطقه وسیعی از تمجع گازهاست که در حال فرور رفتن در سیاهچاله مرکزی این کهکشان هستند. این کهکشان در دسته بندی کهکشان های سیفرت قرار میگیرد.
@Interstellar_page

Credit: Akbar Mohebbi
📸 nikon d5500 with nikkor 18mm, 25s, ISO 3200,f/3.5
Place: Mumej village ⛺️
@Interstellar_page

Credit: NASA, HST / ESA
@Interstellar_page

این تصویر فوق العاده از جفت کهکشان مارپیچ است که در فاصله ۵۵ میلیون سال نوری از ما قرار دارد.
سمت چپ به نام NGC 4302 و کهکشان سمت راست به نام NGC 4298 شناخته می شوند که هردو شامل بازوهایی متشکل از ستارگان جوان، مناطق ستاره زا و گردوغبار هستند. این دو کهکشان که در جهات متفاوت هستند نمایی بسیار زیبا را از نظر ابعادی نیز نشان می دهد. کهکشان سمت چپ قطری حدود ۸۷۰۰۰ سال نوری دارد در حالی که کهکشان دیگر ۴۵۰۰۰ سال نوری وسعت دارد.
@Interstellar_page

فضانورد ناسا؛ جک فیشر این تصویر خارق العاده را در صفحه مجازی خود قرار داده است؛ او میگوید : یکی از کارهای مورد علاقه من هنگام اوقات فراغت تماشای شفق های قطبیست. به نظر زنده می آید و همانند سسی در اسمان پخش می شود.
ایستگاه فضایی بین المللی حدود 380 کیلومتری سطح زمین و با سرعت 28000 کیلومتر بر ساعت به دور زمین میگردد. در حال حاضر 3 نفر در ایستگاه سکونت و فعالیت دارند و آزمایشات و تحقیقاتی در راستای بهبود کیفیت زندگی و همینطور بررسی و کاوش منظومه شمسی انجام میدهند.
@Interstellar_page