Interstellar میان ستارگان
Credit: NASA @Interstellar_page
فضاپیمای جونو اخیرا به نزدیک ترین فاصله از بزرگترین طوفان منظومه شمسی رسید: لکه بزرگ سرخ مشتری. این طوفان که از کل سیاره زمین نیز بزرگتر است حداقل سیصد سال است که در حال طغیان است و کماکان اصرار به ماندن دارد. در طی این ماموریت جونو این تصویر فوق العاده از این طوفان غول آسا را ثبت کرد.
@Interstellar_page
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
@Interstellar_page
#سفر_در_فضا
پس از ترک مدار مشتری و قمرهای منحصر به فردش به ارباب حلقه ها، سیاره زحل میرسیم.
در فاصله 1.4 میلیارد کیلومتری از خورشید، ششمین سیاره منظومه شمسی و دومین سیاره بزرگ از نظر اندازه و مواد حضور دارد. احتمال بسیار زیاد سیاره زحل به دلیل قمرهای متعددش از نظر شناسایی حتی از فاصله های دور قابل تشخیص ترین سیاره باشد.اگرچه هر 4 سیاره گازی منظومه شمسی سیستم حلقه ای دارند اما هیچ کدام از آنها با سیستم حلقه های زحل قابل قیاس نیستند. زحل با حلقه های فراوانی متشکل از یخ و سنگ احاطه شده است. سن و منشا دقیق این حلقه ها کماکان ناشناخته باقی مانده است. احتمال میرود این حلقه ها فقط چندمیلیون سال سن داشته باشند و یا حتی پیرتر از خود زحل باشند!
همچنین ممکن است که آنها در طول تشکیل دیسک سیاره ای حول زحل در حین تشکیل زحل بوجود آمده باشند و یا اینکه این حلقه ها به دلیل برخورد و یا نزدیکی یک قمر یا یک دنباله دار به این سیاره بر اثر نیروی جادبه زحل از هم پاشیده شده باشند و این حلقه ها ایجاد شده باشند. مدل های پیش بینی شده از اطلاعات بدست آمده از حلقه ها نتایج بالا را اظهار میکند.
زحل از نظر بسیاری از فاکتورها شبیه مشتری است. هردو سیاره در دسته غول های گازی که دارای اتمسفری از هیدروژن و هلیوم هستند طبقه بندی میشوند. اتمسفر زحل هرچند که نوع ضعیفی از اتمسفر مشتریست اما هردو باندهای ضخیم از جو بر روی خود دارند. اتمسفر زحل 97% از هیدروژن است و 3% بقیه تماما از هلیوم است در حالیکه مقادیر بسیار کمی از متان، آب، آمونیاک و سولفید هیدروژن در آن یافت شده است.
سیستم قمرهای زحل شاید متنوع ترین سیستم در منظومه شمسی باشد. این سیاره 62 قمر دارد که بعضی از آنها به اندازه خود زحل بسیار جداب هستند. مانند تایتان بزرگترین قمر زحل که اتمسفری بسیار ضخیم و غیرعادی از نیتروژن دارد در حالیکه دریاچه، اقیانوس و رودهایی از نیتروژن مایع بر سطح خود دارد. انسلادوس نیز ششمین قمر این سیاره خانه ای برای چشمه های آب گرم و اقیانوسی از آب مایع زیر سطح یخی خود در منظومه شمسیست.
@Interstellar_page
پس از ترک مدار مشتری و قمرهای منحصر به فردش به ارباب حلقه ها، سیاره زحل میرسیم.
در فاصله 1.4 میلیارد کیلومتری از خورشید، ششمین سیاره منظومه شمسی و دومین سیاره بزرگ از نظر اندازه و مواد حضور دارد. احتمال بسیار زیاد سیاره زحل به دلیل قمرهای متعددش از نظر شناسایی حتی از فاصله های دور قابل تشخیص ترین سیاره باشد.اگرچه هر 4 سیاره گازی منظومه شمسی سیستم حلقه ای دارند اما هیچ کدام از آنها با سیستم حلقه های زحل قابل قیاس نیستند. زحل با حلقه های فراوانی متشکل از یخ و سنگ احاطه شده است. سن و منشا دقیق این حلقه ها کماکان ناشناخته باقی مانده است. احتمال میرود این حلقه ها فقط چندمیلیون سال سن داشته باشند و یا حتی پیرتر از خود زحل باشند!
همچنین ممکن است که آنها در طول تشکیل دیسک سیاره ای حول زحل در حین تشکیل زحل بوجود آمده باشند و یا اینکه این حلقه ها به دلیل برخورد و یا نزدیکی یک قمر یا یک دنباله دار به این سیاره بر اثر نیروی جادبه زحل از هم پاشیده شده باشند و این حلقه ها ایجاد شده باشند. مدل های پیش بینی شده از اطلاعات بدست آمده از حلقه ها نتایج بالا را اظهار میکند.
زحل از نظر بسیاری از فاکتورها شبیه مشتری است. هردو سیاره در دسته غول های گازی که دارای اتمسفری از هیدروژن و هلیوم هستند طبقه بندی میشوند. اتمسفر زحل هرچند که نوع ضعیفی از اتمسفر مشتریست اما هردو باندهای ضخیم از جو بر روی خود دارند. اتمسفر زحل 97% از هیدروژن است و 3% بقیه تماما از هلیوم است در حالیکه مقادیر بسیار کمی از متان، آب، آمونیاک و سولفید هیدروژن در آن یافت شده است.
سیستم قمرهای زحل شاید متنوع ترین سیستم در منظومه شمسی باشد. این سیاره 62 قمر دارد که بعضی از آنها به اندازه خود زحل بسیار جداب هستند. مانند تایتان بزرگترین قمر زحل که اتمسفری بسیار ضخیم و غیرعادی از نیتروژن دارد در حالیکه دریاچه، اقیانوس و رودهایی از نیتروژن مایع بر سطح خود دارد. انسلادوس نیز ششمین قمر این سیاره خانه ای برای چشمه های آب گرم و اقیانوسی از آب مایع زیر سطح یخی خود در منظومه شمسیست.
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
@Interstellar_page
زاده آتش؛ تولد یک ستاره، کماکان یکی از وقایع قابل توجه و مهیب در کیهان است که همگی از یک منطقه وسیع ستاره زا به نام سحابی آغاز می شود.
تصویر فوق سحابی جبار را نشان میدهد؛ منطقه عظیم ستاره زایی که حدود 1600 سال نوری با ما فاصله دارد. در این بخش خارق العاده فضا توده های هیدروژن گرد هم می آیند تا ستاره ها را تشکیل دهند. به دلایل وارد شدن نیروهای خارجی توده ای ابر گرد هم می آیند. هرچقدر که توده ها به هم نزدیک شوند؛ گرانش بینشان هم شدیدتر می شود. هرچه که هیدروژن فشرده تر شود دما بیشتر افزایش می یابد تا به جایی می رسد که انرژی جنبشی به انرژی دافعه بین پروتون ها در هسته غلبه کرده و باعث همجوشی هسته های اتمهای هیدروژن می شود. هر هسته هیدروژن (بک پروتون) تحت واپاشی که به واپاشی بتا+ معروف است قرار می گیرد. یکی از پروتون ها به نوترون واپاشی شده و در طی آن یک پوزیترون و یک نوترینو رها می سازد. اکنون اتم دوتریوم داریم که شامل یک نوترون و یک پروتون است. این هسته دوتریوم با هسته هیدروژن دیگری همجوشی کرده و یک هلیوم-3 را می سازد که یک فوتون گاما رها می سازد. این هلیوم-3 بعدا با یک هسته هلیوم-3 دیگری ترکیب می شود. در این فرآیند دو هسته هیدروژن رها می شود و یک هلیوم-4 را به جا میگذارد. نتیجه این زنجیره پروتون - پروتون تبدیل هیدروژن به هلیوم است که مقدار بسیار عظیمی از انرژی را رها می سازد که نور و گرمای ستاره ها را ناشی میشود.
@Interstellar_page
تصویر فوق سحابی جبار را نشان میدهد؛ منطقه عظیم ستاره زایی که حدود 1600 سال نوری با ما فاصله دارد. در این بخش خارق العاده فضا توده های هیدروژن گرد هم می آیند تا ستاره ها را تشکیل دهند. به دلایل وارد شدن نیروهای خارجی توده ای ابر گرد هم می آیند. هرچقدر که توده ها به هم نزدیک شوند؛ گرانش بینشان هم شدیدتر می شود. هرچه که هیدروژن فشرده تر شود دما بیشتر افزایش می یابد تا به جایی می رسد که انرژی جنبشی به انرژی دافعه بین پروتون ها در هسته غلبه کرده و باعث همجوشی هسته های اتمهای هیدروژن می شود. هر هسته هیدروژن (بک پروتون) تحت واپاشی که به واپاشی بتا+ معروف است قرار می گیرد. یکی از پروتون ها به نوترون واپاشی شده و در طی آن یک پوزیترون و یک نوترینو رها می سازد. اکنون اتم دوتریوم داریم که شامل یک نوترون و یک پروتون است. این هسته دوتریوم با هسته هیدروژن دیگری همجوشی کرده و یک هلیوم-3 را می سازد که یک فوتون گاما رها می سازد. این هلیوم-3 بعدا با یک هسته هلیوم-3 دیگری ترکیب می شود. در این فرآیند دو هسته هیدروژن رها می شود و یک هلیوم-4 را به جا میگذارد. نتیجه این زنجیره پروتون - پروتون تبدیل هیدروژن به هلیوم است که مقدار بسیار عظیمی از انرژی را رها می سازد که نور و گرمای ستاره ها را ناشی میشود.
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
Credit: ESO @Interstellar_page
مشاهده جرم های سماوی در طول موج های متفاوت نوری میتواند نوع نگاه شما را بطور کلی نسبت به یک جرم عوض کند. این تصویر که سحابی مشهور شکارچی را نشان میدهد این بار در طول موج مادون قرمز گرفته شده است که در این تصویر ستاره های کم جرمی آشکار شده است که در تصاویر دیگر از دیده ما پنهان بود. همچنین میتوانیم با دقت و جزئیات بیشتری، گردو غبار و گازهای تیره را در این تصویر مشاهده کنیم.
@Interstellar_page
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
@interstellar_page
خوشه ستاره های کروی یکی دیگر از ساختارهای فوق العاده کیهان هستند که شامل بسیار زیادی از ستارگان پیر کم جرم قرمز رنگ هستند. این خوشه ستاره ها میتوانند میزبان صدها هزار میلیون ستاره باشند آن هم در مناطقی از فضا که کمتر از صد سال نوری وسعت دارند.
در یک خوشه ستاره اکثر ستاره ها فاصله ای کمتر از سال نوری دارند و فاصله آنها به روز نوری میرسد و حتی در بعضی موارد به ساعت نوری میرسد! بعلاوه، خوشه های کروی قدیمی هستند. در کهکشان راه شیری سن بسیاری از خوشه ها به سن خود کهکشان راه شیری میرسد. به دلیل عمر طولانی ستارگان کم جرم و نیروی گرانش آنها یک خوشه کروی میتواند برای میلیاردها سال بدون تغییر بماند.
تعداد ستارگان خوشه در تصویر به راستی هوش از سر میپراند.
@Interstellar_page
در یک خوشه ستاره اکثر ستاره ها فاصله ای کمتر از سال نوری دارند و فاصله آنها به روز نوری میرسد و حتی در بعضی موارد به ساعت نوری میرسد! بعلاوه، خوشه های کروی قدیمی هستند. در کهکشان راه شیری سن بسیاری از خوشه ها به سن خود کهکشان راه شیری میرسد. به دلیل عمر طولانی ستارگان کم جرم و نیروی گرانش آنها یک خوشه کروی میتواند برای میلیاردها سال بدون تغییر بماند.
تعداد ستارگان خوشه در تصویر به راستی هوش از سر میپراند.
@Interstellar_page