زتا مارافسای یک ستاره در حال گریز در فضای میان ستاره ایست که سرعتی حدود 24 کیلومتر در ثانیه دارد.بادهای قدرتمند میان ستاره ای که از ستاره های فشرده شده و حرارت ابرهای میان ستاره ای به بیرون می وزند، اثری را ایحاد میکنندکه به نام " پیش لرزه " شناخته میشود. این پیش لرزه نشان از جهت حرکت ستاره ها دارد.
با دم منحنی روبرویی پشت ستاره در این تصویر، زتا مارافسای ( ستاره زتای صورت فلکی مارافسای) از سمت راست به سمت چپ حرکت میکند.
بیشتر ستارگان در حال فرار به دلیل از بین رفتن روابط ستارگان جفت بوجود می آیند، هنگامی که یکی از ستارگان جفت به صورت یک ابرنواختر منفجر میشود: ستاره دیگر به دلیل شوک عظیم ستاره منفجر شده با سرعت زیادی به بیرون پرتاب میشود و یک ستاره در حال گریز را بوجود می آورد.
@Interstellar_page

Fellowship

M81&M82
Quattro 10CF
Nikon D7200
NEQ6-Pro
10×7min @ ISO 800
© REZA HAKIMI
@interstellar_page

Credit : Hubble, NASA / ESA
@Interstellar_page

نام کهکشان 2XMM J143450.5+033843 فقط حروف و اعداد خرچنگ قورباغه شانسی نیست. تصویر این کهکشان که توسط تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده است؛ توسط پیمایش آسمان xmm نیوتون کشف و رصد شد. مختصات کیهانی آن در ادامه حرف J در نامش طویلش آورده شده و J مقدار ارتفاع از راست (میل) که ۱۴ ساعت و ۳۴ دقیقه و ۵۰.۵ ثانیه است، دقیقا مانند مختصات زمینی.

همینطور کهکشان دارای ارتفاع (بعد) +۳ درجه و ۳۸ دقیقه و ۴۳ ثانیه است.

کهکشان حدود 400 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. این کهکشان از نوع سیفرت است که تحت سیطره هسته فعال کیهانی قرار دارد. بدین معنی که در هسته کهکشان یک سیاهچاله ابرپرجرم در حال نشر مقادیر عظیم پرتو ایکس در فضاست.
@Interstellar_page

©SSRO / UNC / PROMPT / CTIO
@Interstellar_page

دو کهکشان عظیم بیضوی که در قفل گرانشی با یکدیگر قرار دارند. NGC 1317 و NGC 1316 در خوشه کهکشانی تنوره پیدا شده اند و دانشمندان بر این باورند که مدتها پیش با هم برخورد داشته اند. ستاره های حاشیه کهکشان ها به نظر میرسد که پس از مدتها کشمکش جاذبه ای به خارج از کهکشان مادر خویش پرتاب شده اند. این دو کهکشان در فاصله 100 هزار سال نوری از یکدیگ قرار دارند. گاهی در بهت توانایی ما در ثبت چنین تصاویری با این زیبایی و عظمت فرو میروم.
@Interstellar_page

The World Around Us
Nikon D5500 @18mm, f/8, ISO 2000, 200*25s
Place: Darabad, Tehran
© Akbar Mohebbi
@Interstellar_page

Credit : HST, NASA / ESA
@Interstellar_page

این ستون متلاطم از گاز و گرد و غبار سحابی عقاب نام دارد که پرورشگاه ستاره ای به شمار میرود. ابر تیره هیدروژن در بالای ستون به وسیله نور ستاره نزدیک روشن شده و به وسیله پرتو های فرابنفش ستارگان جوان و پرقدرت به سویی رانده میشود. در تصویر رنگ آبی در بالا به وسیله اتمهای اکسیژن و رنگ قرمز در پایین توسط اتمهای هیدروژن ساطع میگردند. این قطعه از سحابی عقاب حدود 4 سال نوری بلندا دارد.
@Interstellar_page

Credit: NASA
@Interstellar_page

فضاپیمای جونو اخیرا به نزدیک ترین فاصله از بزرگترین طوفان منظومه شمسی رسید: لکه بزرگ سرخ مشتری. این طوفان که از کل سیاره زمین نیز بزرگتر است حداقل سیصد سال است که در حال طغیان است و کماکان اصرار به ماندن دارد. در طی این ماموریت جونو این تصویر فوق العاده از این طوفان غول آسا را ثبت کرد.
@Interstellar_page

طلوع ماه
عکس از محسن فدایی
@interstellar_page

#سفر_در_فضا
پس از ترک مدار مشتری و قمرهای منحصر به فردش به ارباب حلقه ها، سیاره زحل میرسیم.
در فاصله 1.4 میلیارد کیلومتری از خورشید، ششمین سیاره منظومه شمسی و دومین سیاره بزرگ از نظر اندازه و مواد حضور دارد. احتمال بسیار زیاد سیاره زحل به دلیل قمرهای متعددش از نظر شناسایی حتی از فاصله های دور قابل تشخیص ترین سیاره باشد.اگرچه هر 4 سیاره گازی منظومه شمسی سیستم حلقه ای دارند اما هیچ کدام از آنها با سیستم حلقه های زحل قابل قیاس نیستند. زحل با حلقه های فراوانی متشکل از یخ و سنگ احاطه شده است. سن و منشا دقیق این حلقه ها کماکان ناشناخته باقی مانده است. احتمال میرود این حلقه ها فقط چندمیلیون سال سن داشته باشند و یا حتی پیرتر از خود زحل باشند!
همچنین ممکن است که آنها در طول تشکیل دیسک سیاره ای حول زحل در حین تشکیل زحل بوجود آمده باشند و یا اینکه این حلقه ها به دلیل برخورد و یا نزدیکی یک قمر یا یک دنباله دار به این سیاره بر اثر نیروی جادبه زحل از هم پاشیده شده باشند و این حلقه ها ایجاد شده باشند. مدل های پیش بینی شده از اطلاعات بدست آمده از حلقه ها نتایج بالا را اظهار میکند.
زحل از نظر بسیاری از فاکتورها شبیه مشتری است. هردو سیاره در دسته غول های گازی که دارای اتمسفری از هیدروژن و هلیوم هستند طبقه بندی میشوند. اتمسفر زحل هرچند که نوع ضعیفی از اتمسفر مشتریست اما هردو باندهای ضخیم از جو بر روی خود دارند. اتمسفر زحل 97% از هیدروژن است و 3% بقیه تماما از هلیوم است در حالیکه مقادیر بسیار کمی از متان، آب، آمونیاک و سولفید هیدروژن در آن یافت شده است.
سیستم قمرهای زحل شاید متنوع ترین سیستم در منظومه شمسی باشد. این سیاره 62 قمر دارد که بعضی از آنها به اندازه خود زحل بسیار جداب هستند. مانند تایتان بزرگترین قمر زحل که اتمسفری بسیار ضخیم و غیرعادی از نیتروژن دارد در حالیکه دریاچه، اقیانوس و رودهایی از نیتروژن مایع بر سطح خود دارد. انسلادوس نیز ششمین قمر این سیاره خانه ای برای چشمه های آب گرم و اقیانوسی از آب مایع زیر سطح یخی خود در منظومه شمسیست.
@Interstellar_page

©Matt Snell
@Interstellar_page

© Daniel Greenwood
@Interstellar_page

©Keun Hyung Park
@Interstellar_page