در فاصله حدود ۴۵ میلیون سال نوری در صورت فلکی تنوره ngc 1097 یک کهکشان مارپیچ میله ای با دو بازوی گشوده پیچان حضور دارد. یک همراه کوچک نیز در سمت راست بالای تصویر وجود دارد که اثر گرانشی قابل توجهی را بر روی کهکشان بزرگتر گذاشته است بطوری که انگار دو بازویش به دور آن پیچیده شده است.
یکی دیگر از ویژگی های این کهکشان جت ضعیفیست که از هسته کهکشان برآمده است. دانشمندان معتقدند این جت حاصل از بقایای فسیل های ستارگان است. این کهکشان که در دسته کهکشان های سیفرت قرار میگیرد یک ابرسیاهچاله عظیم در مرکز خود دارد.
@Interstellar_page

Nikon D5500
Focal Length:30mm
F:3.5
ISO:3200
Exposure: 30s
Sirjan_korran
Credit: Mohsen fadaei
@Interstellar_page

Wandering

Nikon D5500
200×30sec
F/6.3
ISO 2000
© Reza Hakimi
@interstellar_page

©SST,NASA / JPL
@Interstellar_page

زتا مارافسای یک ستاره در حال گریز در فضای میان ستاره ایست که سرعتی حدود 24 کیلومتر در ثانیه دارد.بادهای قدرتمند میان ستاره ای که از ستاره های فشرده شده و حرارت ابرهای میان ستاره ای به بیرون می وزند، اثری را ایحاد میکنندکه به نام " پیش لرزه " شناخته میشود. این پیش لرزه نشان از جهت حرکت ستاره ها دارد.
با دم منحنی روبرویی پشت ستاره در این تصویر، زتا مارافسای ( ستاره زتای صورت فلکی مارافسای) از سمت راست به سمت چپ حرکت میکند.
بیشتر ستارگان در حال فرار به دلیل از بین رفتن روابط ستارگان جفت بوجود می آیند، هنگامی که یکی از ستارگان جفت به صورت یک ابرنواختر منفجر میشود: ستاره دیگر به دلیل شوک عظیم ستاره منفجر شده با سرعت زیادی به بیرون پرتاب میشود و یک ستاره در حال گریز را بوجود می آورد.
@Interstellar_page

Fellowship

M81&M82
Quattro 10CF
Nikon D7200
NEQ6-Pro
10×7min @ ISO 800
© REZA HAKIMI
@interstellar_page

Credit : Hubble, NASA / ESA
@Interstellar_page

نام کهکشان 2XMM J143450.5+033843 فقط حروف و اعداد خرچنگ قورباغه شانسی نیست. تصویر این کهکشان که توسط تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده است؛ توسط پیمایش آسمان xmm نیوتون کشف و رصد شد. مختصات کیهانی آن در ادامه حرف J در نامش طویلش آورده شده و J مقدار ارتفاع از راست (میل) که ۱۴ ساعت و ۳۴ دقیقه و ۵۰.۵ ثانیه است، دقیقا مانند مختصات زمینی.

همینطور کهکشان دارای ارتفاع (بعد) +۳ درجه و ۳۸ دقیقه و ۴۳ ثانیه است.

کهکشان حدود 400 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. این کهکشان از نوع سیفرت است که تحت سیطره هسته فعال کیهانی قرار دارد. بدین معنی که در هسته کهکشان یک سیاهچاله ابرپرجرم در حال نشر مقادیر عظیم پرتو ایکس در فضاست.
@Interstellar_page

©SSRO / UNC / PROMPT / CTIO
@Interstellar_page

دو کهکشان عظیم بیضوی که در قفل گرانشی با یکدیگر قرار دارند. NGC 1317 و NGC 1316 در خوشه کهکشانی تنوره پیدا شده اند و دانشمندان بر این باورند که مدتها پیش با هم برخورد داشته اند. ستاره های حاشیه کهکشان ها به نظر میرسد که پس از مدتها کشمکش جاذبه ای به خارج از کهکشان مادر خویش پرتاب شده اند. این دو کهکشان در فاصله 100 هزار سال نوری از یکدیگ قرار دارند. گاهی در بهت توانایی ما در ثبت چنین تصاویری با این زیبایی و عظمت فرو میروم.
@Interstellar_page

The World Around Us
Nikon D5500 @18mm, f/8, ISO 2000, 200*25s
Place: Darabad, Tehran
© Akbar Mohebbi
@Interstellar_page

Credit : HST, NASA / ESA
@Interstellar_page

این ستون متلاطم از گاز و گرد و غبار سحابی عقاب نام دارد که پرورشگاه ستاره ای به شمار میرود. ابر تیره هیدروژن در بالای ستون به وسیله نور ستاره نزدیک روشن شده و به وسیله پرتو های فرابنفش ستارگان جوان و پرقدرت به سویی رانده میشود. در تصویر رنگ آبی در بالا به وسیله اتمهای اکسیژن و رنگ قرمز در پایین توسط اتمهای هیدروژن ساطع میگردند. این قطعه از سحابی عقاب حدود 4 سال نوری بلندا دارد.
@Interstellar_page

Credit: NASA
@Interstellar_page

فضاپیمای جونو اخیرا به نزدیک ترین فاصله از بزرگترین طوفان منظومه شمسی رسید: لکه بزرگ سرخ مشتری. این طوفان که از کل سیاره زمین نیز بزرگتر است حداقل سیصد سال است که در حال طغیان است و کماکان اصرار به ماندن دارد. در طی این ماموریت جونو این تصویر فوق العاده از این طوفان غول آسا را ثبت کرد.
@Interstellar_page

طلوع ماه
عکس از محسن فدایی
@interstellar_page