#سفر_در_فضا
در ادامه سفر خود سیاره های خاکی را ترک میکنیم و به غول های گازی منظومه شمسی میرسیم اولین سیاره ای که با آن روبرو میشویم بزرگترین و پرجرم ترین سیاره منظومه شمسی یعنی مشتری است. این غول گازی در فاصله ۷۷۸.۵ میلیون کیلومتری خورشید در حال گردش است. مشتری به قدری بزرگ است که شما هر سیاره ای را در آن میتوانید جا دهید. اتمسفر این سیاره اکثرا از المان های سبک هیدروژن و هلیوم و مقادیر کمتر از سولفور و آب تشکیل شده است. مشتری به دلیل نوارهای گازی اتمسفرش قابل شناسایی ترین سیاره است. این نوارها نتیجه چرخش سریع مشتریست.
مشتری هر ده ساعت یکبار میچرخد و این چرخش سریع گازهای خود را در جو پخش کرده است. طوفان ها به شدت در جو مشتری جریان دارند و بعضی از آنها بزرگترین و مهیب ترین طوفان های مشاهده شده در منظومه شمسی است.
بزرگترین طوفان مشتری لکه معروف قرمز مشتریست که سه برابر زمین است. اگرچه در اتمسفر این غول گازی هیدروژن به وفور یافت میشود اما زیر سطح این اتمسفر در زیر فشار سهمگین این جو، هیدروژن به صورت مایع است و مانند فلز عمل میکند که هیدروژن مایع فلزی نامیده میشود که در لایه ای به ضخامت حدود ۴۸۰۰۰ کیلومتری تشکیل میشود. این هیدروژن مانند فلز عمل کرده و بسیاری از ویژگی های فلزها را در خود دارد. از ویژگی های قابل توجه آن میتوان به رسانا بودن اشاره کرد که باعث تشکیل میدان مغناطیسی میشود. میدان مغناطیسی مشتری پس از خورشید قوی ترین میدان مغناطیسی در منظومه شمسی است.
در زیر این لایه فلز مایع هیدروژن، هسته مشتری قرار دارد. این که چه چیزی در هسته مشتری قرار دارد یک راز باقی مانده است. مشتری میتواند هسته ای جامد داشته باشد یا بالعکس، احتمالا در لحظه تشکیل هسته ای جامد داشته است و ممکن است بعدها این هسته دچار تغییر شده باشد اما این گمان ها فقط حدس باقی مانده اند و هسته مشتری یکی دیگر از رازهای باقی مانده منظومه شمسی است.
@Interstellar_page

The Road Goes On

Nikon D7200
Nikkor 18-140
F/7.1
ISO2000
100×60sec

© Reza Hakimi
@interstellar_page

سحابی اسپاگتی
canon 200mm f/2.8 @ f/3.5
canon 450D Mod
نوردهی: 4.5 ساعت RGB
18 ساعت H-alpha
12 ساعت OIII
© Scott Rosen
@interstellar_page

پانوراما از سحابی اسپاگتی و سحابی ستاره سوزان
Samyang 135 f/2
ZWO ASI 1600mm
فیلترهای اچ الفا و lrgb بادر
نوردهی 7 ساعت
DENNIS SPRINKLE
@interstellar_page

Stare and Wonder
کهکشان NGC 5371 همراه با گروه HCG 68
Quattro 10CF
Nikon D7200
NEQ6-Pro
28 × 4min (112min)
© Reza Hakimi
@interstellar_page

Credit: Iman Atafar
عکس ارسالی از هلال ماه شوال در باغ پرندگان اصفهان
@Interstellar_page

Credit : Ebrahim Alikhani
هلال ماه شوال ثبت شده در شهر قم
@Interstellar_page

کشف منشاء فوران‌های خورشیدی
@interstellar_page

به نقل از همشهری، محققان با استفاده از شبیه‌سازی هنرمندانه‌رایانه‌ای توانستند مدلی با جزئیاتی دقیق از این فوران‌های پلاسمایی که اسپیکول‌ نامیده می‌شوند ارائه دهند. به گفته ناسا، هر پنج‌دقیقه یکبار اسپیکول‌ها جریانی از پلاسمای داغ و سرخ‌رنگی را با سرعتی برابر ۱۵۰ کیلومتر بر ثانیه به لایه کرونا یا تاج خورشیدی می‌فرستد. نکته عجیب درباره لایه کرونای خورشید این است که درجه حرارت آن با مابقی بخش‌های خورشید کاملا متضاد است.

با وجود اینکه کرونا فاصله بسیاری تا مرکز خورشید دارد،‌ اما میلیون‌ها درجه داغتر از سطح خورشید است و این دمای بالا را مدیون پلاسمای داغی است که توسط اسپیکول‌ها دریافت می‌کند. این اثر مانند تجربه‌ای است که در کنار آتش دارید، از آتش فاصله دارید اما دمای بسیار شدید‌تری از دمای درونی آتش احساس می‌کنید. اکنون دانشمندان لاکهید‌مارتین مدل رایانه‌ای ایجاد کرده‌اند که می‌تواند با شبیه‌سازی این فوران‌های پلاسمایی قدرتمند امکان ردیابی تفاوت‌های دمایی و ویژگی‌های فیزیکی‌ در آنها را فراهم می‌آورد. این مدل عددی نشان داد شکل‌گیری اسپیکول‌ها در سه مرحله مجزا رخ می‌دهند.
@interstellar_page

این فرایند از سطح خورشید آغاز می‌شود،‌ جایی که ذرات باردار با میدان مغناطیسی درگیر می‌شوند و این تعامل درگیری مغناطیسی شدیدی را در نزدیکی سطح خورشید خلق می‌کند. پس از آن ذرات خنثی و باردار در بالای سطح خورشید در فرایندی به نام گداخت امبی‌پولار با یکدیگر ترکیب شده و مسیری را برای فرار تنش‌های مغناطیسی ایجاد می‌کنند. در نهایت تنش‌های مغناطیسی مانند تیر از کمان جهیده و با سرعتی باورنکردنی در فضا رها می‌شود. سرعت این فوران‌ها به اندازه‌ای است که می‌توانند طول ایالت کالیفرنیا را در چند دقیقه طی کنند. فوران‌ها می‌توانند در عرض پنج تا ده دقیقه ارتفاع ۱۰۰۰۰ کیلومتری را که هم‌اندازه شعاع زمین است، بپیمایند.
@interstellar_page

محققان برای شبیه‌سازی از داده‌های طیف‌سنج تصویربرداری ناحیه رابط یا IRIS و تلسکوپ خورشیدی سوئد استفاده کردند. تیم علمی با استفاده از داده‌های بدست‌آمده، شبیه‌سازی رایانه‌ای دقیقی خلق کرد که فرآیند تولید آن یک سال طول کشید. این شبیه‌سازی نشان داد ذرات خنثی نقش مهمی در شکل‌گیری این جت‌های خورشیدی ایفا می‌کنند؛ زیرا به میدان مغناطیسی امکان حرکت آزادانه از میان پلاسمای داغ خورشید را می‌دهند تا این میادین در نهایت بتوانند به کروموسفر برسند و در آنجا به جت‌های خورشیدی ملحق شوند و انرژی لازم آن‌ها را برای فوران‌ تامین کنند.
جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Science منتشر شده است.
http://science.sciencemag.org/content/356/6344/1269

منبع: بیگ بنگ / Science Alert
@interstellar_page

©Jimmy Walker
@Interstellar_page

اتم های یونیزه شده نوری قرمز رنگ از خود در فضا منتشر کرده اند که دیواری زیبا و درخشان را تشکیل داده اند. این دیوار به دیوار ماکیان مشهور است که با نور قوی ستارگان جوان شکل داده شده است. در نواحی تاریک سحابی، احتمالا ستارگان بیشتری در حال تشکیل هستند. این دیوار که بخشی از سحابی بسیار زیبای آمریکای شمالیست در فاصله 1500 سال نوری از ما قرار دارد.
@Interstellar_page

#سفر_در_فضا
پس از رسیدن به سیاره مشتری هنوز آماده ترک این سیستم نیستیم و به اولین قمر قمرهای گالیله ای میرسیم این قمر یکی از 63 قمر مشتریست. آیو در بین 4 قمر مشهور گالیله ای نزدیک ترین قمر به مشتریست. در واقع آیو یکی از منحصر به فردترین ها در منظومه شمسی است به گونه ای که این قمر به قدری عجیب است که حتی تخیل علمی نیز قادر به درک آن نیست. این قمر قوی ترین سیستم آتشفشانی را در خود دارد که اصلا قابل قیاس با زمین نیست. این قمر صدها آتشفشان بر روی سطح خود دارد که منشا آن نیروهای جاذبه و دافعه سیاره مشتری است.
تصویر دوم عکس اروپا را نشان میدهد. قمری کوچکتر از ماه و جهانی معروف به دلیل امکان حیات در منظومه شمسی است. شواهدی دال بر حضور اقیانوسی مایع در زیر سطح خود دارد که دلیل آن نیز دوباره نیروهای کششی مشتریست که باعث ذوب شدن یخهای درونی این قمر شده است.
عکس سوم نیز قمر گانیمد است، بزرگترین قمر در منظومه شمسی بطوریکه حتی بزرگتر از سیاره تیر است و اگر به جای گردش به دور مشتری، به دور خورشید میگشت میتوانست در رده سیارات طبقه بندی شود. مانند اروپا گمان میشود زیر سطح این قمر اقیانوسی مایع وجود دارد. این قمر حفره های زیادی روی سطح خود دارد که بعضی از آنها مربوط به زمان تشکیل منظومه شمسی هستند. این قمر نیز تنها قمر در منظومه شمسیست که میدان مغناطیسی مربوط به خود را دارد.
چهارمین تصویر نیز قمر کالیستو در اندازه ای نزدیک به سیاره تیر است که سومین قمر از نظر بزرگی در منظومه شمسی است. این قمر برخلاف دیگر اقمار گالیله ای مشتری هیچ تجربه ای از اثرات کششی مشتری ندارد و با پدیده قفل شدگی گرانشی مواجه است. این قمر شدیدترین حفره ها را سطح خود دارد و همچنین یکی از قدیمی ترین سطوح در منظومه شمسی را داراست که برای 4.5 میلیارد سال هیچ تغییری بر روی آن انجام نگرفته است.
@Interstellar_page

When The Moonlight Kisses The Road
Place: Polour
Camera: Nikon D5500, F18mm, f/4, 8s, ISO 800
© Akbar Mohebbi
@Interstellar_page

Credit: HST, NASA / ESA
@Interstellar_page