Interstellar میان ستارگان
@Interstellar_page
#سفر_در_فضا
در ادامه سفر خود در منظومه شمسی به مرز داخلی و خارجی منظومه شمسی میرسیم؛ مرز داخلی که سیارات خاکی ساکن هستند و در طرف دیگر که خانه غول های گازیست.
این مرز بین مدار مشتری و مریخ قرار دارد که خالی نیست. این مرز شامل بقایای بجا مانده از تشکیل منظومه شمسیست. قبل ها تصور میشد در این مرز باید سیاره ای حضور داشته باشد اما یک راز باقی مانده بود که چرا فاصله بین مریخ و مشتری خالیست. اگرچه در یکم ژانویه ۱۸۰۱ دانشمندان اولین سیارک را که سرس نام داشت را در این فاصله کشف کردند اما باور داشتند که آن یک سیاره جدید است. تا وقتی که اثبات شد کوچکتر از آن است که انتظار میرفت. بعد از مدتی دانشمندان بارها اجرام کوچک زیادی بین مشتری و مریخ یافتند که متوجه شدند این منطقه یک کمربند سیارکی است.
منشا این کمربند، ناشناخته باقی مانده است. بعضی دانشمندان گمان میکنند که شاید این کمربند بقایای یک سیاره خرد شده است در حالی که اصلا به نظر نمیرسد که روزی یک سیاره بوده باشد. حتی اگر یک سیاره بخواهد شکل بگیرد جاذبه قوی مشتری از تشکیل آن جلوگیری خواهد کرد. در حقیقت مواد موجود در این کمربند نهایتا بتوانند جرمی به اندازه ماه را تشکیل بدهند. اگرچه در بسیاری از فیلم های تخیلی علمی، در یک کمربند سیارکی یا منطقه این اجرام کوچک، صدها جرم سیارک گونه را نشان میدهد که به هم برخورد میکنند و حالتی خطرناک را برای مسافران ایجاد میکنند اما در حقیقت این تصوری نادرست است چون این سیارک ها بسیار بسیار از هم فاصله دارند بطوری که اگر شما آنجا حضور داشته باشید به سختی میتوانید سیارک نزدیک خود را بیابید. تا کنون چندین فضاپیمای رباتیک از میان این کمربند بدون هیچ برخوردی عبور کرده اند.
@Interstellar_page
در ادامه سفر خود در منظومه شمسی به مرز داخلی و خارجی منظومه شمسی میرسیم؛ مرز داخلی که سیارات خاکی ساکن هستند و در طرف دیگر که خانه غول های گازیست.
این مرز بین مدار مشتری و مریخ قرار دارد که خالی نیست. این مرز شامل بقایای بجا مانده از تشکیل منظومه شمسیست. قبل ها تصور میشد در این مرز باید سیاره ای حضور داشته باشد اما یک راز باقی مانده بود که چرا فاصله بین مریخ و مشتری خالیست. اگرچه در یکم ژانویه ۱۸۰۱ دانشمندان اولین سیارک را که سرس نام داشت را در این فاصله کشف کردند اما باور داشتند که آن یک سیاره جدید است. تا وقتی که اثبات شد کوچکتر از آن است که انتظار میرفت. بعد از مدتی دانشمندان بارها اجرام کوچک زیادی بین مشتری و مریخ یافتند که متوجه شدند این منطقه یک کمربند سیارکی است.
منشا این کمربند، ناشناخته باقی مانده است. بعضی دانشمندان گمان میکنند که شاید این کمربند بقایای یک سیاره خرد شده است در حالی که اصلا به نظر نمیرسد که روزی یک سیاره بوده باشد. حتی اگر یک سیاره بخواهد شکل بگیرد جاذبه قوی مشتری از تشکیل آن جلوگیری خواهد کرد. در حقیقت مواد موجود در این کمربند نهایتا بتوانند جرمی به اندازه ماه را تشکیل بدهند. اگرچه در بسیاری از فیلم های تخیلی علمی، در یک کمربند سیارکی یا منطقه این اجرام کوچک، صدها جرم سیارک گونه را نشان میدهد که به هم برخورد میکنند و حالتی خطرناک را برای مسافران ایجاد میکنند اما در حقیقت این تصوری نادرست است چون این سیارک ها بسیار بسیار از هم فاصله دارند بطوری که اگر شما آنجا حضور داشته باشید به سختی میتوانید سیارک نزدیک خود را بیابید. تا کنون چندین فضاپیمای رباتیک از میان این کمربند بدون هیچ برخوردی عبور کرده اند.
@Interstellar_page
Forwarded from AstroTech | استروتک
زحل در کهکشان راه شیری
عکس از محمد نوروزی
Saturn in the Milky Way
https://apod.nasa.gov/apod/ap170610.html
عکس از محمد نوروزی
Saturn in the Milky Way
https://apod.nasa.gov/apod/ap170610.html
Forwarded from کیهانشناسی و کوانتوم
بی اعتنایی {نادانی } واقعی در نبود دانش نیست بلکه در بی رغبتی به پذیرش آن است.
کارل پوپر -فیلسوف
@persiancosmology
کارل پوپر -فیلسوف
@persiancosmology
Interstellar میان ستارگان
© CXO / ROSAT / SST, NASA / ESA @Interstellar_page
ستاره های جوان، داغ و پر انرژی گازهای سرد را در سحابی نشری NGC 6357 احاطه کرده اند.
این سحابی که به نام سحابی خرچنگ دریایی مشهور است در منطقه ایست که منجمین آن را منطقه HII مینامند. این مناطق مناطقی هستند که در آن ستاره های جوان و پرانرژی الکترون های خود را از هسته هیدروژنی در ابرهای محیطی گازی رها میکنند و هیدروژن های یونیزه شده را تشکیل میدهند.
در این سحابی حفره هایی بخاطر درخشش و وزش مواد به سمت بیرون توسط ستارگان نزدیک مانند انفجارهای ابرنواختری بوجود آورده است.
این تصویر زیبا ترکیبی از عکس های پرتو ایکس، مادون قرمز و داده های چندین تلسکوپ از این سحابی است.
@Interstellar_page
این سحابی که به نام سحابی خرچنگ دریایی مشهور است در منطقه ایست که منجمین آن را منطقه HII مینامند. این مناطق مناطقی هستند که در آن ستاره های جوان و پرانرژی الکترون های خود را از هسته هیدروژنی در ابرهای محیطی گازی رها میکنند و هیدروژن های یونیزه شده را تشکیل میدهند.
در این سحابی حفره هایی بخاطر درخشش و وزش مواد به سمت بیرون توسط ستارگان نزدیک مانند انفجارهای ابرنواختری بوجود آورده است.
این تصویر زیبا ترکیبی از عکس های پرتو ایکس، مادون قرمز و داده های چندین تلسکوپ از این سحابی است.
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
@Interstellar_page
#سفر_در_فضا
در ادامه سفر خود سیاره های خاکی را ترک میکنیم و به غول های گازی منظومه شمسی میرسیم اولین سیاره ای که با آن روبرو میشویم بزرگترین و پرجرم ترین سیاره منظومه شمسی یعنی مشتری است. این غول گازی در فاصله ۷۷۸.۵ میلیون کیلومتری خورشید در حال گردش است. مشتری به قدری بزرگ است که شما هر سیاره ای را در آن میتوانید جا دهید. اتمسفر این سیاره اکثرا از المان های سبک هیدروژن و هلیوم و مقادیر کمتر از سولفور و آب تشکیل شده است. مشتری به دلیل نوارهای گازی اتمسفرش قابل شناسایی ترین سیاره است. این نوارها نتیجه چرخش سریع مشتریست.
مشتری هر ده ساعت یکبار میچرخد و این چرخش سریع گازهای خود را در جو پخش کرده است. طوفان ها به شدت در جو مشتری جریان دارند و بعضی از آنها بزرگترین و مهیب ترین طوفان های مشاهده شده در منظومه شمسی است.
بزرگترین طوفان مشتری لکه معروف قرمز مشتریست که سه برابر زمین است. اگرچه در اتمسفر این غول گازی هیدروژن به وفور یافت میشود اما زیر سطح این اتمسفر در زیر فشار سهمگین این جو، هیدروژن به صورت مایع است و مانند فلز عمل میکند که هیدروژن مایع فلزی نامیده میشود که در لایه ای به ضخامت حدود ۴۸۰۰۰ کیلومتری تشکیل میشود. این هیدروژن مانند فلز عمل کرده و بسیاری از ویژگی های فلزها را در خود دارد. از ویژگی های قابل توجه آن میتوان به رسانا بودن اشاره کرد که باعث تشکیل میدان مغناطیسی میشود. میدان مغناطیسی مشتری پس از خورشید قوی ترین میدان مغناطیسی در منظومه شمسی است.
در زیر این لایه فلز مایع هیدروژن، هسته مشتری قرار دارد. این که چه چیزی در هسته مشتری قرار دارد یک راز باقی مانده است. مشتری میتواند هسته ای جامد داشته باشد یا بالعکس، احتمالا در لحظه تشکیل هسته ای جامد داشته است و ممکن است بعدها این هسته دچار تغییر شده باشد اما این گمان ها فقط حدس باقی مانده اند و هسته مشتری یکی دیگر از رازهای باقی مانده منظومه شمسی است.
@Interstellar_page
در ادامه سفر خود سیاره های خاکی را ترک میکنیم و به غول های گازی منظومه شمسی میرسیم اولین سیاره ای که با آن روبرو میشویم بزرگترین و پرجرم ترین سیاره منظومه شمسی یعنی مشتری است. این غول گازی در فاصله ۷۷۸.۵ میلیون کیلومتری خورشید در حال گردش است. مشتری به قدری بزرگ است که شما هر سیاره ای را در آن میتوانید جا دهید. اتمسفر این سیاره اکثرا از المان های سبک هیدروژن و هلیوم و مقادیر کمتر از سولفور و آب تشکیل شده است. مشتری به دلیل نوارهای گازی اتمسفرش قابل شناسایی ترین سیاره است. این نوارها نتیجه چرخش سریع مشتریست.
مشتری هر ده ساعت یکبار میچرخد و این چرخش سریع گازهای خود را در جو پخش کرده است. طوفان ها به شدت در جو مشتری جریان دارند و بعضی از آنها بزرگترین و مهیب ترین طوفان های مشاهده شده در منظومه شمسی است.
بزرگترین طوفان مشتری لکه معروف قرمز مشتریست که سه برابر زمین است. اگرچه در اتمسفر این غول گازی هیدروژن به وفور یافت میشود اما زیر سطح این اتمسفر در زیر فشار سهمگین این جو، هیدروژن به صورت مایع است و مانند فلز عمل میکند که هیدروژن مایع فلزی نامیده میشود که در لایه ای به ضخامت حدود ۴۸۰۰۰ کیلومتری تشکیل میشود. این هیدروژن مانند فلز عمل کرده و بسیاری از ویژگی های فلزها را در خود دارد. از ویژگی های قابل توجه آن میتوان به رسانا بودن اشاره کرد که باعث تشکیل میدان مغناطیسی میشود. میدان مغناطیسی مشتری پس از خورشید قوی ترین میدان مغناطیسی در منظومه شمسی است.
در زیر این لایه فلز مایع هیدروژن، هسته مشتری قرار دارد. این که چه چیزی در هسته مشتری قرار دارد یک راز باقی مانده است. مشتری میتواند هسته ای جامد داشته باشد یا بالعکس، احتمالا در لحظه تشکیل هسته ای جامد داشته است و ممکن است بعدها این هسته دچار تغییر شده باشد اما این گمان ها فقط حدس باقی مانده اند و هسته مشتری یکی دیگر از رازهای باقی مانده منظومه شمسی است.
@Interstellar_page
سحابی اسپاگتی
canon 200mm f/2.8 @ f/3.5
canon 450D Mod
نوردهی: 4.5 ساعت RGB
18 ساعت H-alpha
12 ساعت OIII
© Scott Rosen
@interstellar_page
canon 200mm f/2.8 @ f/3.5
canon 450D Mod
نوردهی: 4.5 ساعت RGB
18 ساعت H-alpha
12 ساعت OIII
© Scott Rosen
@interstellar_page
پانوراما از سحابی اسپاگتی و سحابی ستاره سوزان
Samyang 135 f/2
ZWO ASI 1600mm
فیلترهای اچ الفا و lrgb بادر
نوردهی 7 ساعت
DENNIS SPRINKLE
@interstellar_page
Samyang 135 f/2
ZWO ASI 1600mm
فیلترهای اچ الفا و lrgb بادر
نوردهی 7 ساعت
DENNIS SPRINKLE
@interstellar_page
Stare and Wonder
کهکشان NGC 5371 همراه با گروه HCG 68
Quattro 10CF
Nikon D7200
NEQ6-Pro
28 × 4min (112min)
© Reza Hakimi
@interstellar_page
کهکشان NGC 5371 همراه با گروه HCG 68
Quattro 10CF
Nikon D7200
NEQ6-Pro
28 × 4min (112min)
© Reza Hakimi
@interstellar_page
به نقل از همشهری، محققان با استفاده از شبیهسازی هنرمندانهرایانهای توانستند مدلی با جزئیاتی دقیق از این فورانهای پلاسمایی که اسپیکول نامیده میشوند ارائه دهند. به گفته ناسا، هر پنجدقیقه یکبار اسپیکولها جریانی از پلاسمای داغ و سرخرنگی را با سرعتی برابر ۱۵۰ کیلومتر بر ثانیه به لایه کرونا یا تاج خورشیدی میفرستد. نکته عجیب درباره لایه کرونای خورشید این است که درجه حرارت آن با مابقی بخشهای خورشید کاملا متضاد است.
با وجود اینکه کرونا فاصله بسیاری تا مرکز خورشید دارد، اما میلیونها درجه داغتر از سطح خورشید است و این دمای بالا را مدیون پلاسمای داغی است که توسط اسپیکولها دریافت میکند. این اثر مانند تجربهای است که در کنار آتش دارید، از آتش فاصله دارید اما دمای بسیار شدیدتری از دمای درونی آتش احساس میکنید. اکنون دانشمندان لاکهیدمارتین مدل رایانهای ایجاد کردهاند که میتواند با شبیهسازی این فورانهای پلاسمایی قدرتمند امکان ردیابی تفاوتهای دمایی و ویژگیهای فیزیکی در آنها را فراهم میآورد. این مدل عددی نشان داد شکلگیری اسپیکولها در سه مرحله مجزا رخ میدهند.
@interstellar_page
با وجود اینکه کرونا فاصله بسیاری تا مرکز خورشید دارد، اما میلیونها درجه داغتر از سطح خورشید است و این دمای بالا را مدیون پلاسمای داغی است که توسط اسپیکولها دریافت میکند. این اثر مانند تجربهای است که در کنار آتش دارید، از آتش فاصله دارید اما دمای بسیار شدیدتری از دمای درونی آتش احساس میکنید. اکنون دانشمندان لاکهیدمارتین مدل رایانهای ایجاد کردهاند که میتواند با شبیهسازی این فورانهای پلاسمایی قدرتمند امکان ردیابی تفاوتهای دمایی و ویژگیهای فیزیکی در آنها را فراهم میآورد. این مدل عددی نشان داد شکلگیری اسپیکولها در سه مرحله مجزا رخ میدهند.
@interstellar_page