#سفر_در_فضا
در ادامه سفر خود پس از عبور از سیاره سرخ، با دو قمر کوچک این سیاره روبرو میشویم که به نام های فوبوس‌ (در تصویر اول) و دیموس (تصویر دوم) شناخته شده هستند. این دو قمر نسبتا کوچک هستند بطوریکه فوبوس قطری حدود ۱۸ کیلومتر دارد و سطح ضخیمی از گردوغبار را فرا گرفته است که به نظر می آید بدلیل برخوردهای زیادی که داشته است بوجود آمده اند بطوریکه حفره ای به طول۶ مایل بر روی سطحش دارد.
فوبوس بسیار نزدیک تر از دیموس به دور مریخ می چرخد بطوری که یک دور گردشش ۶ساعت طول میکشد در حالی که یک دور دیموس ۳۰ ساعت به طول می انجامد. فوبوس با گذشت زمان به مریخ نزدیک تر میشود بطوریکه پیش بینی شده است طی ۱۰۰ میلیون سال آینده این قمر تحت جاذبه مریخ پودر شود، رخدادی که میتواند حلقه ای به دور مریخ ایجاد کند!
دیموس بسیار کوچکتر از فوبوس است. قطر دیموس ۶.۲ کیلومتر است. دیموس در فاصله سه برابری نسبت به فوبوس در حال گردش به دور مریخ است بنابراین این قمر به عمر خود ادامه خواهد داد.
درباره منشا حضور قمرهای مریخ بحث شده است و نظریه محبوب در این باره میگوید که این دو قمر از کمربند اجرام میانی بین مریخ و مشتری فرار کرده اند و اسیر جاذبه مریخ شده اند بطوریکه این دو قمر شباهت هایی به اجرام این کمربند دارند. اما در برخی نظریه های دیگر بیان شده است که ممکن است این دو قمر مانند ماه از برخورد سیاره ای پدید آمده باشند بطوریکه شاید سالها پیش جرمی مانند دنباله دار یا سیارک به مریخ برخورد کرده است و باقی مانده های این برخورد با برخورد به یکدیگر فوبوس و دیموس را پدید آورده اند. به هر حال منجمین هنوز به صراحت درباره تئوری صحیح به اجماع نرسیده اند.
@Interstellar_page

Credit: Greg Boratyn
@Interstellar_page

کهکشان سوزن ( NGC 4565 )

تلسکوپ: Quattro 10CF
دوربین: Nikon D7200
مقر: NEQ6
نوردهی: 19×3 دقیقه (57 دقیقه)

©رضا حکیمی
@interstellar_page

سحابی قو (M17)

تلسکوپ: Quattro 10CF
دوربین: Nikon D7200
مقر: NEQ6
نوردهی: 15×3 دقیقه (45 دقیقه)

©رضا حکیمی
@interstellar_page

NGC 660
© Tim Gillespie
@interstellar_page

NGC 660
© ADBjester
@interstellar_page

Credit: G. Bacon, HST, NASA / ESA
@Interstellar_page

فروریزش سریع و انفجاری مهیب در پایان عمر بعضی از ستارگان غول آسا که به ابرنواختر نوع دو شناخته میشوند، رخ میدهد. انرژی ستارگان از سوخت هسته ای تامین میشود. ستارگان غول آسا برخلاف خورشید ما قادر هستند مواد سنگین تر از هلیوم و هیدروژن را بسوزانند. تعادل یک ستاره عظیم تا وقتی که سوخت آن به آهن نرسد حفظ میشود. هنگامی که هسته ستاره شروع به سوخت آهن میکند انرژی چندانی بدست نمی آورد در نتیجه تعادل بین نیروی جاذبه و دافعه هسته به هم میریزد و ناگهان هسته ستاره فرومیریزد. دما و فشار در کسری از ثانیه به حدی میرسد که موجب یک انفجار مهیب میشود و مواد ستاره ای را مانند تصویر بالا با سرعت بسیار زیاد در فضا پخش میکند. تصویر بالا یک تصویر هنری از بقایای یک ابرنواختر به نام SN 1993J است که درکهکشان M81 در فاصله یازده میلیون سال نوری از ما قراردارد.
@Interstellar_page

۱۴ تصویر از مشتری
از بالا به پایین، قطب شمال، استوا و قطب جنوب، طی عبور ۲ ساعته فضاپیمای جونو در مدار این سیاره.

Perijove Passage
https://apod.nasa.gov/apod/ap170603.html

Thorondor

سحابی عقاب (M16)
تلسکوپ: Quattro 10CF
دوربین: Nikon D7200
مقر: NEQ6
نوردهی: 20 ×3 دقیقه (60 دقیقه)
© رضا حکیمی
@interstellar_page

Shallow waters💙
©mikko lagerstedt
@Interstellar_page ✨

©Derek Culver
@Interstellar_page ✨

#سفر_در_فضا
در ادامه سفر خود در منظومه شمسی به مرز داخلی و خارجی منظومه شمسی میرسیم؛ مرز داخلی که سیارات خاکی ساکن هستند و در طرف دیگر که خانه غول های گازیست.
این مرز بین مدار مشتری و مریخ قرار دارد که خالی نیست. این مرز شامل بقایای بجا مانده از تشکیل منظومه شمسیست. قبل ها تصور میشد در این مرز باید سیاره ای حضور داشته باشد اما یک راز باقی مانده بود که چرا فاصله بین مریخ و مشتری خالیست. اگرچه در یکم ژانویه ۱۸۰۱ دانشمندان اولین سیارک را که سرس نام داشت را در این فاصله کشف کردند اما باور داشتند که آن یک سیاره جدید است. تا وقتی که اثبات شد کوچکتر از آن است که انتظار میرفت. بعد از مدتی دانشمندان بارها اجرام کوچک زیادی بین مشتری و مریخ یافتند که متوجه شدند این منطقه یک کمربند سیارکی است.
منشا این کمربند، ناشناخته باقی مانده است. بعضی دانشمندان گمان میکنند که شاید این کمربند بقایای یک سیاره خرد شده است در حالی که اصلا به نظر نمیرسد که روزی یک سیاره بوده باشد. حتی اگر یک سیاره بخواهد شکل بگیرد جاذبه قوی مشتری از تشکیل آن جلوگیری خواهد کرد. در حقیقت مواد موجود در این کمربند نهایتا بتوانند جرمی به اندازه ماه را تشکیل بدهند. اگرچه در بسیاری از فیلم های تخیلی علمی، در یک کمربند سیارکی یا منطقه این اجرام کوچک، صدها جرم سیارک گونه را نشان میدهد که به هم برخورد میکنند و حالتی خطرناک را برای مسافران ایجاد میکنند اما در حقیقت این تصوری نادرست است چون این سیارک ها بسیار بسیار از هم فاصله دارند بطوری که اگر شما آنجا حضور داشته باشید به سختی میتوانید سیارک نزدیک خود را بیابید. تا کنون چندین فضاپیمای رباتیک از میان این کمربند بدون هیچ برخوردی عبور کرده اند.
@Interstellar_page

زحل در کهکشان راه شیری
عکس از محمد نوروزی

Saturn in the Milky Way
https://apod.nasa.gov/apod/ap170610.html

Credit: Jacky Tian
@Interstellar_page

بی اعتنایی {نادانی } واقعی در نبود دانش نیست بلکه در بی رغبتی به پذیرش آن است.
کارل پوپر -فیلسوف
@persiancosmology

© CXO / ROSAT / SST, NASA / ESA
@Interstellar_page

ستاره های جوان، داغ و پر انرژی گازهای سرد را در سحابی نشری NGC 6357 احاطه کرده اند.
این سحابی که به نام سحابی خرچنگ دریایی مشهور است در منطقه ایست که منجمین آن را منطقه HII مینامند. این مناطق مناطقی هستند که در آن ستاره های جوان و پرانرژی الکترون های خود را از هسته هیدروژنی در ابرهای محیطی گازی رها میکنند و هیدروژن های یونیزه شده را تشکیل میدهند.
در این سحابی حفره هایی بخاطر درخشش و وزش مواد به سمت بیرون توسط ستارگان نزدیک مانند انفجارهای ابرنواختری بوجود آورده است.
این تصویر زیبا ترکیبی از عکس های پرتو ایکس، مادون قرمز و داده های چندین تلسکوپ از این سحابی است.
@Interstellar_page