#سفر_در_فضا
در ادامه سفرمان به مرز داخلی منظومه شمسی میرسیم جایی که در آن سیاره مریخ قرار دارد. نام مارس که خدای جنگ رومیان بود بر این سیاره نامیده شد. شاید سیاره مریخ شبیه ترین سیاره به زمین باشد. مریخ مانند زمین ۲۴ ساعت یک روزش طول میکشد، از نظر دره ها، کلاهک یخی،تنگه ها، آتشفشان ها، فصل ها و دیگر مشخصات سطحی دیگر به زمین شبیه است. به عبارتی مختلف این دو سیاره بسیار اختلافات جزئی دارند.
کلاهک یخی مریخ بیشتر از منوکسید و دی اکسید کربن تشکیل شده است. کوه های آتفشانی کوچک که تنگه ها را پدید آورده، و‌ بزرگترین قله مریخ یعنی کوه الیمپوس که ارتفاع آن سه برابر کوه اورست در زمین است. بزرگترین دره در مریخ که بزرگتر از بزرگترین دره های زمین است.
برخلاف زمین که اتمسفرش مملو از نیتروژن و اکسیژن است، جو سیاره مریخ از کربن دی اکسید پر شده است و همچنین تغییرات دمایی پر سرعتی در آنجا حاکم است. اگرچه مریخ اتمسفر بسیار باریکی دارد اما برای تشکیل آب و هوا کافیست. طوفان های گردوغبار در مریخ بسیار رایج است، در حقیقت آسمان سرخ مریخ برگرفته از همین طوفان های گرد و غبار است که رنگ آسمان را قرمز‌ میکند و هرچند ما این سیاره را سیاره سرخ مینامیم اما در اصل باید آن را سیاره زنگ زده بنامیم چون آهن موجود در مریخ زنگ زده است به همین دلیل سرخ رنگ است.
امروز مریخ مرده است. هیچ نوع فعالیت ژئولوژی امروزه در آن دیده نمیشود اما حدود ۳ یا ۴ میلیارد سال قبل موضوع بسیار متفاوت بود.
مریخ اتمسفری ضخیم از اکسیژن داشت و آب مایع در سطح آن جریان داشت که شواهد آن اخیرا یافت شده است. با این تفاسیر شاید روزی در مریخ حیات جریان داشته قبل از اینکه حیات در زمین جریان داشته باشد اما متاسفانه چیزی درباره آن نمیدانیم.
@Interstellar_page

ابرنواختر SN 2017 eaw در کهکشان NGC 6946
تلسکوپ: Quattro 10CF
دوربین: Nikon D7200
مقر: NEQ6
نوردهی: 12×4 دقیقه
©رضا حکیمی
@interstellar_page

ابرنواختر AT 2017 eaw در کهکشان NGC6946

کهکشان زیبای NGC6946 میزبان خوبی برای ابرنواخترهای پرنور است. در راه شیری به طور متوسط هر 100 سال یک ابرنواختر مشاهده می شود، اما در کهکشان فوق در 100 سال اخیر شاهد 10 ابرنواختر بوده ایم. این بار ابرنواختر AT 2017 eaw در این کهکشان پدیدار شده است و این نشان از آخرین مرحله عمر یک ستاره بزرگ که همان انفجار ابرنواختری است.

برای دیدن این ابرنواختر که هم اکنون از قدر 12.8 است به ابزار رصدی متوسط نیاز دارید. قدر خود کهکشان NGC6946 برابر با +9 است و با ابزار متوسط رصدی مانند تلسکوپ‌های 6 اینچی نیز دیده می شود.
بر اساس تخمین های زده شده قدر ابرنواختر AT 2017 eaw به حدود 12.6 خواهد رسید و در صورت وجود آسمان بسیار تاریک با تلسکوپ‌های 6 و 8 اینچی هم دیده می شود.
نوشته آقای خسرو جعفری زاده

@interstellar_page

دانشمندان دوران اشکانیان در بابل از تکنیک‌ مدرن ستاره شناسی استفاده می کردند
@persiancosmology

❇️تاکنون گمان می شد تکنیک های هندسی پیشرفته دستاورد اندیشمندان اروپایی قرون وسطی است اما نتایج یک مطالعه جدید نشان می دهد ستاره‌شناسان بابل باستان از زمان خود بسیار جلوتر بودند و از این تکنیک استفاده می کردند.
❇️به گزارش رویترز، پژوهشگران چهار لوح سفالی مانده از ۳۵۰ تا ۵۰ پیش از میلاد، یعنی زمان روی کار بودن سلسله اشکانیان در ایران باستان، با نوشته هایی به خط میخی را تجزیه و تحلیل کردند که شرح می دهد چگونه مسیر حرکت سیاره ژوپیتر در آسمان دنبال شود.
❇️یک استاد تاریخ علوم باستان در دانشگاه هامبولت در برلن گفت "کسی انتظار چنین کشفی را نداشت. متدهای حک شده بر لوح ها، چنان پیشرفته بود که تحولات بعدی در ریاضیات را تحت الشعاع قرار می داد.

بابل شهری مهم در بین النهرین باستان، در عراق در حدود ۶۰ کیلومتری جنوب بغداد ، قرار داشت. در مقطعی که رویترز به آن اشاره کرده بعد از سقوط سلسله های هخامنشی و سلوکیان، سلسله اشکانیان بر ایران حکمرانی می کرده است.
❇️استاد تاریخ علوم باستان در دانشگاه هامبولت همچنین گفت ستاره‌شناسان لوح هایی با مواضع حساب شده سیاره ها تهیه می کردند. آنها مواضع مورد نیاز ساختن جدول های نجومی را که مشتریانشان سفارش می دادند ، تعیین می کردند.
❇️همچنین اعتقاد داشتند هر اتفاقی روی زمین به حرکت سیاره ها ارتباط دارد. بنابراین، با پیش بینی مسیر حرکت، امیدوار بودند قادر شوند اتفاقات را پیش بینی کنند.
این مورخ گفت چهار لوح، که حدود ۱۸۸۰ کشف شد، در موزه بریتانیا در لندن نگهداری می شد.
@persiancosmology

The Crescent Nebula
#NGC 6888

Telescope: Skywatcher Quattro 10CF
Camera: Nikon D7200
Mount: NEQ6
Exposure: 20×4min (80 minutes)
© Reza Hakimi
@interstellar_page

#سفر_در_فضا
در ادامه سفر خود پس از عبور از سیاره سرخ، با دو قمر کوچک این سیاره روبرو میشویم که به نام های فوبوس‌ (در تصویر اول) و دیموس (تصویر دوم) شناخته شده هستند. این دو قمر نسبتا کوچک هستند بطوریکه فوبوس قطری حدود ۱۸ کیلومتر دارد و سطح ضخیمی از گردوغبار را فرا گرفته است که به نظر می آید بدلیل برخوردهای زیادی که داشته است بوجود آمده اند بطوریکه حفره ای به طول۶ مایل بر روی سطحش دارد.
فوبوس بسیار نزدیک تر از دیموس به دور مریخ می چرخد بطوری که یک دور گردشش ۶ساعت طول میکشد در حالی که یک دور دیموس ۳۰ ساعت به طول می انجامد. فوبوس با گذشت زمان به مریخ نزدیک تر میشود بطوریکه پیش بینی شده است طی ۱۰۰ میلیون سال آینده این قمر تحت جاذبه مریخ پودر شود، رخدادی که میتواند حلقه ای به دور مریخ ایجاد کند!
دیموس بسیار کوچکتر از فوبوس است. قطر دیموس ۶.۲ کیلومتر است. دیموس در فاصله سه برابری نسبت به فوبوس در حال گردش به دور مریخ است بنابراین این قمر به عمر خود ادامه خواهد داد.
درباره منشا حضور قمرهای مریخ بحث شده است و نظریه محبوب در این باره میگوید که این دو قمر از کمربند اجرام میانی بین مریخ و مشتری فرار کرده اند و اسیر جاذبه مریخ شده اند بطوریکه این دو قمر شباهت هایی به اجرام این کمربند دارند. اما در برخی نظریه های دیگر بیان شده است که ممکن است این دو قمر مانند ماه از برخورد سیاره ای پدید آمده باشند بطوریکه شاید سالها پیش جرمی مانند دنباله دار یا سیارک به مریخ برخورد کرده است و باقی مانده های این برخورد با برخورد به یکدیگر فوبوس و دیموس را پدید آورده اند. به هر حال منجمین هنوز به صراحت درباره تئوری صحیح به اجماع نرسیده اند.
@Interstellar_page

Credit: Greg Boratyn
@Interstellar_page

کهکشان سوزن ( NGC 4565 )

تلسکوپ: Quattro 10CF
دوربین: Nikon D7200
مقر: NEQ6
نوردهی: 19×3 دقیقه (57 دقیقه)

©رضا حکیمی
@interstellar_page

سحابی قو (M17)

تلسکوپ: Quattro 10CF
دوربین: Nikon D7200
مقر: NEQ6
نوردهی: 15×3 دقیقه (45 دقیقه)

©رضا حکیمی
@interstellar_page

NGC 660
© Tim Gillespie
@interstellar_page

NGC 660
© ADBjester
@interstellar_page

Credit: G. Bacon, HST, NASA / ESA
@Interstellar_page

فروریزش سریع و انفجاری مهیب در پایان عمر بعضی از ستارگان غول آسا که به ابرنواختر نوع دو شناخته میشوند، رخ میدهد. انرژی ستارگان از سوخت هسته ای تامین میشود. ستارگان غول آسا برخلاف خورشید ما قادر هستند مواد سنگین تر از هلیوم و هیدروژن را بسوزانند. تعادل یک ستاره عظیم تا وقتی که سوخت آن به آهن نرسد حفظ میشود. هنگامی که هسته ستاره شروع به سوخت آهن میکند انرژی چندانی بدست نمی آورد در نتیجه تعادل بین نیروی جاذبه و دافعه هسته به هم میریزد و ناگهان هسته ستاره فرومیریزد. دما و فشار در کسری از ثانیه به حدی میرسد که موجب یک انفجار مهیب میشود و مواد ستاره ای را مانند تصویر بالا با سرعت بسیار زیاد در فضا پخش میکند. تصویر بالا یک تصویر هنری از بقایای یک ابرنواختر به نام SN 1993J است که درکهکشان M81 در فاصله یازده میلیون سال نوری از ما قراردارد.
@Interstellar_page

۱۴ تصویر از مشتری
از بالا به پایین، قطب شمال، استوا و قطب جنوب، طی عبور ۲ ساعته فضاپیمای جونو در مدار این سیاره.

Perijove Passage
https://apod.nasa.gov/apod/ap170603.html