گم شدن در تعقیب رشته های این تصویر پرجزییات از باقیمانده کم نور ابرنواختری Simeis 147 امری آسان است. سحابی معروف اسپاگتی، تحت نام Sharpless 2-240 نیز شناخته میشود. این سحابی که در مرز بین صورت های فلکی گاو و ارابه ران قرار دارد، ابعاد ظاهری 3 درجه؛ یا 6 ماه کامل، را در آسمان می پوشاند. با فاصله 3000 سال نوری از زمین؛ ابعاد واقعی این ابرِ باقیمانده کیهانی، حدود 150 سال نوری تخمین زده می شود. این تصویر ترکیبی؛ داده های فیلتر باند باریک را در خود جای داده است که آثار نشرهای سرخ فام هیدروژن های یونیزه شده را در ابر به نمایش میگذارد. این بقایای ایرنواختری عمری حدود 40 هزار سال دارد که به معنای رسیدن نور ابرنواختری در حدود 40 هزار سال پیش به زمین است. اما باقیمانده در حال گسترش تنها عواقب ناشی از انفجار نیست، این فاجعه کیهانی ستاره نوترونی چرخان یا تپ اختر را به جا گذاشته است که هسته ستاره خدابیامرز محسوب میشود.
@Interstellar_page

#سفر_در_فضا
پس از پشت سر گذاشتن سیاره تیر به دومین سیاره نزدیکِ خورشید و نزدیک ترین سیاره به زمین یعنی سیاره زهره میرسیم.
نام ونوس الهه عشق رومی بر روی این سیاره گذاشته شده است و خیلی تعجب برانگیز نیست که چرا چنین نامی بر روی آن نهاده اند. این سیاره قابل مشاهده در صبح و عصر یادآور زیبایی و عشق است در حالی که در گذشته مردم هیچ ایده ای از این که آن چیست نداشتند. درخشش زیاد سیاره زهره به دلیل بازتاب نور خورشید به همراه ابرهای ضخیم و سرتاسری پوشیده بر آن است. به دلیل این ابرها سطح این سیاره از ما پنهان است و فقط با رادار ها و فرود فضاپیما بر روی آن قابل مشاهده است.
سیاره زهره جهانی بسیار متفاوت از زمین دارد در حالی که این دو سیاره نزدیک، جرم و اندازه ای مشابه به هم دارند. ۹۷% جو زهره را گاز کربن دی اکسید تشکیل داده است که با دمای ۴۵۰ درجه سانتیگراد گرم ترین سیاره منظومه شمسی به شمار می آید. اگرچه هیچ فعالیت ژئولوژی در سطح زهره دیده نشده است اما مقدار عظیم سطح این سیاره منشا آتشفشانی دارند و همینطور این منشاء آتشفشانی میتواند این مقدار از کربن دی اکسید در جو را توضیح دهد؛ دانشمندان معتقدند این رخداد در ۵۰۰ میلیون سال گذشته رخ داده است.
@Interstellar_page

Perseus,
Astronomy in Iran from ancient time until now, p 65.

انتشار مقاله
Astronomy in Iran from ancient time until now
از خانم مریم نصیری، ستاره شناس آماتور در صفحه ۶۵ مجله Perseus

چرا همه چیز در هستی میچرخد ؟
از سایت گمانه
@persiancosmology

©James Studarus
"Listen to the colors of your dreams"🍃🙃
@Interstellar_page ✨

The Worlds We Behold

Nikon D7200
Nikkor 18-140 kit @ 18
f/7.1
ISO 2000
200×25sec
Darabad, Tehran
© Reza Hakimi
@interstellar_page

محققان میگویند نور ستاره مرموز KIC 8462852, دچار گرفتگی مجدد شده است . این دومین بار از سال 2015 میباشد و هنوز توضیحی برای ان وجود ندارد .
@persiancosmology

✅به دنبال برسی های انجام شده بر روی دو افت نور شدید در ستاره ی KIC 8462852 یکی لز آن ها ما بین روزهای 788 و 795 از ماموریت کپلر و دیگری ما بین روزهای 1510 تا 1570 اتفاق افتاد. محققان این دو پدیده را به نام های D800 و D1500 ثبت کرده اند.
✅پدیده ی D800 به نظر میرسد یک گذر سیگنالی بوده باشد که باعث کاهش نور ستاره به میزان 15 درصد شده است در حالی که D1500 مجموعه ای از افت های زیاد بوده است و احتمالا نشان دهنده ی عبور اجرام مختلفی از مقابل ستاره است که باعث شد نور ستاره به میزان 22 درصد کاهش پیدا کند ، برای ایجاد همچین افتی در نور ستاره این گذرنده ها میبایست بسیار بزرگ بوده باشند.
✅محققان هر احتمال ممکنی را بررسی کردند اما هر راه حلی یک مشکل جدید داشت به عنوان مثال آن ها احتمال وجود دیسک های میان ستاره ای از گرد و غبار را در نظر گرفتند و به دنبال سیگنال های فروسرخ حاصل از دیسک ها بودند اما هیچ سیگنالی مشاهده نشد.
همچنین این ستاره در رده ی ستارگان f قرار دارد و تقریبا هم اندازه با خورشید است در حالی که دیسک های غباری معمولا در اطراف ستارگان جوان قرار دارند.
تحلیل : آیا ساختار بیگانه در اطلاعات فراخورشیدی قابل تشخیص است ؟
✅محققان همچنین احتمال برخورد سیارات را بررسی کردند اینکه آیا دیسکی از ذرات بزرگ و ریز حاصل برخوردی از سیارات و عامل به وجود آورنده ی این سیگنال عجیب است ؟
احتمال اینکه ما شاهد برخورد های سیاره ای باشیم خیلی کم است چون در اطلاعات ثبت شده توسط کاوشگر مدار گسترده ی فرو سرخ ناسا (WISE ) هیچ نشانه ای از برخورد سیارات ثبت نشده است.
تنها توضیح طبیعی که برای محققان میماند مداخله ی انبوهی از دنبال دارها میباشد.
@persiancosmology

نام صور فلکی

شاید هیچ چیزی بهتر از این تصویر دور دست از جهان کوچکمان ، نتواند غرور ابلهانه انسان را اثبات کند.

- کارل سیگن -

#سفر_در_فضا
در ادامه سفرمان به مرز داخلی منظومه شمسی میرسیم جایی که در آن سیاره مریخ قرار دارد. نام مارس که خدای جنگ رومیان بود بر این سیاره نامیده شد. شاید سیاره مریخ شبیه ترین سیاره به زمین باشد. مریخ مانند زمین ۲۴ ساعت یک روزش طول میکشد، از نظر دره ها، کلاهک یخی،تنگه ها، آتشفشان ها، فصل ها و دیگر مشخصات سطحی دیگر به زمین شبیه است. به عبارتی مختلف این دو سیاره بسیار اختلافات جزئی دارند.
کلاهک یخی مریخ بیشتر از منوکسید و دی اکسید کربن تشکیل شده است. کوه های آتفشانی کوچک که تنگه ها را پدید آورده، و‌ بزرگترین قله مریخ یعنی کوه الیمپوس که ارتفاع آن سه برابر کوه اورست در زمین است. بزرگترین دره در مریخ که بزرگتر از بزرگترین دره های زمین است.
برخلاف زمین که اتمسفرش مملو از نیتروژن و اکسیژن است، جو سیاره مریخ از کربن دی اکسید پر شده است و همچنین تغییرات دمایی پر سرعتی در آنجا حاکم است. اگرچه مریخ اتمسفر بسیار باریکی دارد اما برای تشکیل آب و هوا کافیست. طوفان های گردوغبار در مریخ بسیار رایج است، در حقیقت آسمان سرخ مریخ برگرفته از همین طوفان های گرد و غبار است که رنگ آسمان را قرمز‌ میکند و هرچند ما این سیاره را سیاره سرخ مینامیم اما در اصل باید آن را سیاره زنگ زده بنامیم چون آهن موجود در مریخ زنگ زده است به همین دلیل سرخ رنگ است.
امروز مریخ مرده است. هیچ نوع فعالیت ژئولوژی امروزه در آن دیده نمیشود اما حدود ۳ یا ۴ میلیارد سال قبل موضوع بسیار متفاوت بود.
مریخ اتمسفری ضخیم از اکسیژن داشت و آب مایع در سطح آن جریان داشت که شواهد آن اخیرا یافت شده است. با این تفاسیر شاید روزی در مریخ حیات جریان داشته قبل از اینکه حیات در زمین جریان داشته باشد اما متاسفانه چیزی درباره آن نمیدانیم.
@Interstellar_page