Interstellar میان ستارگان
@Interstellar_page
#سفر_در_فضا
جهان بسیار گسترده و وسیع است به قدری که لفظا میتوانیم بگوییم که غیر ممکن است وسعت آن را اندازه بگیریم. اگر بخواهیم سفرمان را ادامه دهیم باید از خانه زیبا و مطبوعمان دل بکنیم و پا در دنیایی بزرگتر بگذاریم و به دنیای میان سیاره ای در منظومه شمسی برویم. حال با چشمان دوربین وویجر ۱ نگاهی به عقب می اندازیم و سیستم زمین-ماه را مشاهده میکنیم، بیایید نگاهی دقیق تر به این عکس بیاندازیم، چقدر کوچک هستیم؟ به راستی چقدر کوچک هستیم در مقیاس کیهانی حتی منظومه شمسی ما کوچک است. وقت آن فرا رسیده که از زمین و ماه خداحافظی کنیم و به سفرمان ادامه دهیم.
@Interstellar_page
جهان بسیار گسترده و وسیع است به قدری که لفظا میتوانیم بگوییم که غیر ممکن است وسعت آن را اندازه بگیریم. اگر بخواهیم سفرمان را ادامه دهیم باید از خانه زیبا و مطبوعمان دل بکنیم و پا در دنیایی بزرگتر بگذاریم و به دنیای میان سیاره ای در منظومه شمسی برویم. حال با چشمان دوربین وویجر ۱ نگاهی به عقب می اندازیم و سیستم زمین-ماه را مشاهده میکنیم، بیایید نگاهی دقیق تر به این عکس بیاندازیم، چقدر کوچک هستیم؟ به راستی چقدر کوچک هستیم در مقیاس کیهانی حتی منظومه شمسی ما کوچک است. وقت آن فرا رسیده که از زمین و ماه خداحافظی کنیم و به سفرمان ادامه دهیم.
@Interstellar_page
اثرات هنری با مضمون انسان و آسمان شب 👆👆
چنانچه اعضای محترم اثراتی از این دست از خود دارید جهت نمایش در کانال برای ما ارسال کنید. ممنون از همراهیتان 🌺
@Interstellar_page 💫
چنانچه اعضای محترم اثراتی از این دست از خود دارید جهت نمایش در کانال برای ما ارسال کنید. ممنون از همراهیتان 🌺
@Interstellar_page 💫
Maranjab inn. exposure : 20sec
ISO : 1000 F: 2.8 Lens : nikon 24mm
Camera : Nikon D610
Place : Maranjab desert
©Mahdi Alinejad
@Interstellar_page
ISO : 1000 F: 2.8 Lens : nikon 24mm
Camera : Nikon D610
Place : Maranjab desert
©Mahdi Alinejad
@Interstellar_page
Interstellar میان ستارگان
© NASA / SDO @Interstellar_page
#سفر_در_فضا
در فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری از زمین پرجرم ترین شی در منظومه شمسی یعنی خورشید حضور دارد. در حقیقت ۹۹% جرم منظموه شمسی را خورشید تشکیل داده است. وسعت خورشید به ۱،۳۹۱،۰۰۰ کیلومتر میرسد بطوری که جرمش ۳۳۰۰۰۰ برابر جرم زمین است و به قدری بزرگ است که در آن یک میلیون زمین جا میگیرد!
خورشید بیشتر از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. در عمق خورشید دما و حرارت به قدریست که برای سوخت هسته ای هیدروژن و تبدیل آن به هلیوم کافی است. این سوختن با انرژی بسیاری همراه است که به خورشید قدرت میبخشد بطوری که این ستاره از ۴/۵ میلیارد سال پیش به زندگی خود ادامه میدهد. خورشید در ۴/۵ میلیارد سال پیش با جمع شدن توده ای از ابر و فروریزش آن بخاطر گرانش بوجود آمد، در حالی که فشار بطور مدام افزایش می یافت در نهایت موجب سوخت هسته ای شد و ستاره متولد شد. بقیه مواد به جا مانده از دیسک تشکیلی خورشید تبدیل به سیارات و اقمار شدند.
خورشید به شدت فعال است بطوری که شعله خورشیدی؛ انرژی مهیبی که برابر با انرژی میلیونها بمب هیدروژنیست از خود رها میکند. منشا این فوران های خورشیدی از اختلافات خطوط مغناطیسی میباشد.
خودشید نیز همواره در حال چرخش است هرچند این چرخش سرعتش در مناطق مختلف متفاوت است. این سرعت در نواحی استوایی بسیار بیشتر از نواحی قطبیست. سرعت زیاد چرخش مواد در مناطق استوایی باعث برهم زدن و کشیده شدن میدان های مغناطیسی میشود اگرچه اکثر آنها از سطح غیرقابل مشاهده هستند. اگر خطوط مغناطیسی به قدر کافی انرژی داشته باشند میتوانند سطح خورشید را سوراخ کنند و لکه خورشیدی را در محل برخورد سطح و خطوط مغناطیسی تشکیل دهد. لکه های خورشیدی معمولا جفت هستند و شبیه به یک آهنربا هستند و دارای قطب های مخالف مثبت و منفی هستند. خطوط مغناطیس ممکن است با هم برخورد کرده و گرفتار هم شده و با دیگری اتصال دوباره یابد. این اتصال مجدد باعث رهاسازی مقدار عظیمی از انرژی شده که موجب فوران شعله های خورشید میشود. یک روند مشابه فوران تاج خورشیدی یا CME را قوت میبخشد.
گاهی در بعضی نقاط به قدری خطوط مغناطیسی با هم درهم میپیچد که در واقع گسیخته میشود. یک نوار پلاستیکی را درنظر بگیرید که از یک نقطه به قدری کشیده میشود که موجب پارگی آن میشود. مناطق مغناطیسی دوباره به هم متصل میشوند اما در نقاط متفاوت و در این بین فاصله ای ایجاد میشود که به مقدار زیاد پلاسما خورشیدی این اجازه را میدهد که از سطح به بیرون منفجر شود که این اتفاق موجب تشکیل تاج خورشیدی یا CME میشود.
خورشید همیشه جریانی پیوسته از ذرات باردار را منتشر میکند که به آن بادهای خورشیدی میگویند. این ذرات باردار بسیار کشنده اند و میتوانند بطور کلی جو یک سیاره را نابود کنند، همانطور که جو سیاره مریخ را میلیونها سال پیش از بین بردند. خوشبختانه سیاره زمین از این بادهای خورشیدی در امان است. در واقع میدان مغناطیسی زمین در برابر این بادها مانند یک محافظ عمل کرده و با آنها برخورد کرده و موجب تشکیل شفق های قطبی میشود.
خورشید یکی از میلیاردها ستاره کهکشان راه شیریست اما در مقایسه با دیگر ستاره های غول پیکر اندازه ای کوچک دارد که باعث شده است عمری طولانی تر داشته باشد.خورشید با گذشت زمان در آینده متورم شده و پس از اتمام سوخت هسته ای خود منفجر خواهد شد.
@Interstellar_page
در فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتری از زمین پرجرم ترین شی در منظومه شمسی یعنی خورشید حضور دارد. در حقیقت ۹۹% جرم منظموه شمسی را خورشید تشکیل داده است. وسعت خورشید به ۱،۳۹۱،۰۰۰ کیلومتر میرسد بطوری که جرمش ۳۳۰۰۰۰ برابر جرم زمین است و به قدری بزرگ است که در آن یک میلیون زمین جا میگیرد!
خورشید بیشتر از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. در عمق خورشید دما و حرارت به قدریست که برای سوخت هسته ای هیدروژن و تبدیل آن به هلیوم کافی است. این سوختن با انرژی بسیاری همراه است که به خورشید قدرت میبخشد بطوری که این ستاره از ۴/۵ میلیارد سال پیش به زندگی خود ادامه میدهد. خورشید در ۴/۵ میلیارد سال پیش با جمع شدن توده ای از ابر و فروریزش آن بخاطر گرانش بوجود آمد، در حالی که فشار بطور مدام افزایش می یافت در نهایت موجب سوخت هسته ای شد و ستاره متولد شد. بقیه مواد به جا مانده از دیسک تشکیلی خورشید تبدیل به سیارات و اقمار شدند.
خورشید به شدت فعال است بطوری که شعله خورشیدی؛ انرژی مهیبی که برابر با انرژی میلیونها بمب هیدروژنیست از خود رها میکند. منشا این فوران های خورشیدی از اختلافات خطوط مغناطیسی میباشد.
خودشید نیز همواره در حال چرخش است هرچند این چرخش سرعتش در مناطق مختلف متفاوت است. این سرعت در نواحی استوایی بسیار بیشتر از نواحی قطبیست. سرعت زیاد چرخش مواد در مناطق استوایی باعث برهم زدن و کشیده شدن میدان های مغناطیسی میشود اگرچه اکثر آنها از سطح غیرقابل مشاهده هستند. اگر خطوط مغناطیسی به قدر کافی انرژی داشته باشند میتوانند سطح خورشید را سوراخ کنند و لکه خورشیدی را در محل برخورد سطح و خطوط مغناطیسی تشکیل دهد. لکه های خورشیدی معمولا جفت هستند و شبیه به یک آهنربا هستند و دارای قطب های مخالف مثبت و منفی هستند. خطوط مغناطیس ممکن است با هم برخورد کرده و گرفتار هم شده و با دیگری اتصال دوباره یابد. این اتصال مجدد باعث رهاسازی مقدار عظیمی از انرژی شده که موجب فوران شعله های خورشید میشود. یک روند مشابه فوران تاج خورشیدی یا CME را قوت میبخشد.
گاهی در بعضی نقاط به قدری خطوط مغناطیسی با هم درهم میپیچد که در واقع گسیخته میشود. یک نوار پلاستیکی را درنظر بگیرید که از یک نقطه به قدری کشیده میشود که موجب پارگی آن میشود. مناطق مغناطیسی دوباره به هم متصل میشوند اما در نقاط متفاوت و در این بین فاصله ای ایجاد میشود که به مقدار زیاد پلاسما خورشیدی این اجازه را میدهد که از سطح به بیرون منفجر شود که این اتفاق موجب تشکیل تاج خورشیدی یا CME میشود.
خورشید همیشه جریانی پیوسته از ذرات باردار را منتشر میکند که به آن بادهای خورشیدی میگویند. این ذرات باردار بسیار کشنده اند و میتوانند بطور کلی جو یک سیاره را نابود کنند، همانطور که جو سیاره مریخ را میلیونها سال پیش از بین بردند. خوشبختانه سیاره زمین از این بادهای خورشیدی در امان است. در واقع میدان مغناطیسی زمین در برابر این بادها مانند یک محافظ عمل کرده و با آنها برخورد کرده و موجب تشکیل شفق های قطبی میشود.
خورشید یکی از میلیاردها ستاره کهکشان راه شیریست اما در مقایسه با دیگر ستاره های غول پیکر اندازه ای کوچک دارد که باعث شده است عمری طولانی تر داشته باشد.خورشید با گذشت زمان در آینده متورم شده و پس از اتمام سوخت هسته ای خود منفجر خواهد شد.
@Interstellar_page