تصاویری فوق العاده از تاریکی سیاره زمین👇🏻:

ناسا نقشه سراسری جدیدی از زمین در شب را منتشر کرد که واضح ترین نمای ترکیبی را از الگوهای سکونت انسان در سراسر زمین ارائه می کند.(این نقشه ها نشان می دهند که چگونه انسان در سراسر زمین به تاریکی مطلق شب،روشنی بخشیده است.✨)

© NASA Earth Observatory image by Joshua Stevens, using Suomi NPP VIIRS data from Miguel Román, NASA's Goddard Space Flight Center
@Interstellar_page ✨

آسیا @Interstellar_page ✨

آمریکای شمالی و جنوبی @Interstellar_page ✨

اروپا و آفریقا @Interstellar_page ✨

سحابی قلب ( IC1805)


Telescope: Skywatcher 80ED
Camera: ATIK 460EX Mono
Mount: Skywatcher AZ-EQ6
Software: PixInsight
Filter: Baader Narrowband Ha, SII, OIII 1.25"
©Graem Lourens
@interstellar_page

Night Glows
تصویر نجومی روز ناسا
عکاس: محمدطاها قوچکانلو، از عکاسان خوب کشورمان
apod.nasa.gov
@interstellar_page

نورهایی که در این عکس دیده می‌شوند از کجا آمده اند؟
در واقع چیزهای نورانی خیلی زیادی در این عکس وجود دارد که بعضی از آن‌ها دور و بعضی دیگر خیلی نزدیک هستند. در پایین عکس، ساحلی قرار دارد که موج‌های دریا به آن برخورد می‌کنند. موج‌ها به دلیل وجود نوع خاصی از پلانکتون‌هایی که از خود نور ساطع می‌کنند به رنگ آبی می‌درخشند. کمی بالاتر ، اتمسفر زمین ، نزدیکِ افق با لایه‌ای از ابر کاملا پوشانده شده. بالاتر از ابرها و در مرکز عکس سیاره‌ی درخشان زهره دیده می‌شود. اگر کمی دقت کنید، حوالی زهره یک نوار محو نورانی می‌بینید که به صورت قطری به سمت بالا و چپ ادامه پیدا کرده است. این نوار پهن نورانی چیزی نیست جز نور دایره‌البروجی. این پدیده زمانی مشاهده می‌شود که نور خورشید به گرد و غبار موجود در صفحه‌ی منظومه‌ی شمسی می‌خورد و بازتاب می‌شود. بیشتر دیگر چیزهایی که در آسمان دیده می‌شوند ، ستارگان پرنوری هستند که معمولا کمتر از 100 سال نوری با ما فاصله دارند. در این تصویر، راه شیری با نوار نور دایره‌البروجی یک حالت V شکل تشکیل داده است. بیشتر ستاره‌ها و سحابی‌هایی که در نوار راه‌شیری دیده می‌شوند هزاران سال نوری از ما دور هستند. این عکس نوامبر گذشته از ساحل ایرانی دریای عمان گرفته شده است.
apod.nasa.gov
@interstellar_page ✨

©HST, NASA / ESA, Domingo Pestana @Interstellar_page

NGC 1275 نمایشی منحصر به فرد از تصادم دو کهکشان را نشان میدهد. یک خوشه کهکشانی مرکزی که شامل نوارهای بلند گازی که با دمای چندین میلیون درجه که تا مرز کهکشان کشیده شده است. مقدار بسیار زیاد مواد گازی مشمول این نوع از نوار است. در عرض 200 میلیون سال نوری این رشته های پیچ خورده تا بیست هزار سال نوری در فضا گسترده شده اند که کماکان برای ما نامشخص است که چرا این رشته ها به این مدت طولانی هنوز وجود دارند و چگونه آنها از هم نپاشیده اند و یا برای تشکیل ستارگان فروریزش نکرده اند. یک فرضیه بیان میکند که آنها به دلیل وجود منطقه ضعیف مغناطیسی که نیروی کافی را برای نگه داشتن یون ها بصورت رشته ای اعمال میکند، کماکان حضور دارند. همچنین در مرکز این کهکشان سیاهچاله ای با جرم 340 میلیون برابر خورشید وجود دارد که تمامی مواد کهکشان را حول خود نگه داشته است و بصورت مداوم ار آنها تغذیه میکند. @Interstellar_page

© Dumian Mccuden @Interstellar_page

© Daniel Greenwood @Interstellar_page

@Interstellar_page عکس بسیار زیبا از دریای خزر از فضا

🎥 راهنمایی بر انرژی موجود در زمین🌎

👇لینک ویدئو | ثبت نظر👇
http://vido.al/d/t5124

@vidoal | مغزتو شارژ کن

بارش شهابی شلیاقی

اوج بارش، صبح شنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۶
از ساعت ۲ بامداد تا سپیده‌دم، سمت شمال شرقی آسمان.
شدت بارش (zhr) بین ۱۰ تا ۲۰ شهاب در ساعت که ممکن است در برخی نواحی به ۹۰ نیز برسد.
S&T

رنگ شهاب ها نشان از ساختار شیمیایی آنها دارند.
@Interstellar_page

©HST, NASA / ESA @Interstellar_page

درخشش دیسک کهکشانی : این عکس هابل قسمتی از یک کهشان مارپیچ را نشان می دهد که در فاصله ی ۵۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد. ما معمولا کهکشان های مارپیچ را به عنوان یک کهکشان بزرگ و شی سماوی مدور زمختگونه میپنداریم، اما این شکل بیضی گونه درخشان با دیدگاه ما متفاوت است پس چگونه اینطور است؟
یک کهکشان مارپیچ بعنوان یک بشقاب مدور که به آرامی میچرخد را درنظر بگیرید. هنگامی که ما با آن مواجه میشویم، مشاهدات ما جزئیات و ساختار فوق العاده ای را نشان میدهد. اگرچه دیسک کهکشان نسبت به زمین بسیار نزدیک به اریب است، یک نمایی از خود نشان میدهد که به نظر‌ بیشتر‌ بیضیوار به نظر میرسد تا مدور. بازوهای مارپیچ که از هسته پرچگال کهکشان به سمت بیرون خمیده شده است قابل مشاهده است.
هرچند کهکشان های مارپیچ ممکن است مانند تصاویر فریز شده در فضا ساکن به نظر برسد اما درحقیقت این چنین نیست.
ستاره ها در این کهکشان های مارپیچ زیبا پیوسته در حال حرکت و چرخش به دور هسته کهکشان هستند در حالی که هر چقدر به هسته نزدیک تر میشویم این چرخش سریع تر است. این موضوع فرم و وجود دائمی بازوهای کهکشان های مارپیچی را تبدیل به نوعی پازل کیهانی می کند، به دلیل اینکه با گذر زمان بازوهای گسترده حول مرکز باید مدام به هم نزدیکتر و نزدیکتر شوند؛ در حالی که این با مشاهدات ما تناقض دارد. این موضوع را به عنوان مساله پیچیده کننده می شناسیم.
@Interstellar_page

Credit: ESA/Hubble and NASA @Interstellar_page

این تصویر زیبا از تلسکوپ فضایی هابل، ابرخوشه ستاره مشهور به westerlund 1 را نشان میدهد که در فاصله ۱۵ هزار سال نوری از زمین قرار دارد و یکی از میزبان های بزرگترین ستارگان کشف شده است.
ستارگان بر اساس نوع طیف، حرارت سطحی و درخشش آنها طبقه بندی میشوند. هنگام مطالعه و طبقه بندی ساختار ستاره های خوشه ستارگان، این خوشه کشف شد که خانه ای برای ستارگان غول پیکر است. ستاره westerlund 1-26 ( اگرچه گاهی اوقات در دسته فرا ابرغول ها قرار میگیرد) با شعاع ۱۵۰۰ برابر خورشید یک ابرغول قرمز به شمار می آید. اگر این هیولای قرمز در منظومه ما حضور داشت سطح آن تا مدار مشتری میرسید!
اکثر ستارگان شماره یک این خوشه از یک نوع فعالیت تشکیل شده اند یعنی سن و ترکیبات آنها شبیه به هم است. این خوشه در واژه نجومی با سن سه میلیون سال در مقابل خورشید ما سن یک بچه را دارد در حالی که خورشید ما ۴.۶ میلیارد سال سن دارد.
@Interstellar_page