سه دهه پیش؛ ستاره شناسان یکی از بزرگترین انفجارهای ستاره ای در 400 سال گذشته را کشف کردند. ابرنواختر عظیمی که 100 میلیون برابر خورشید انرژی رها کرد، SN 1978A نام گرفت؛ و برای ماه ها پس از کشفش در فوریه 1978 در حال درخشش در آسمان بود. پس از اولین رصد؛ این ابرنواختر با نمایش نور زیبایش تا مدتها اخترشناسان را شیفته خود کرده بود. این ابرنواختر که نزدیک ابرماژلانی بزرگ واقع شده است، نزدیکترین ابرنواختریست که از صدها سال پیش رصد گردیده و بهترین امکان را به اخترشناسان برای بررسی مراحل قبل؛ هنگام و بعد از مرگ یک ستاره را می دهد

تلسکوپ فضایی هابل تصویر ابرنواختر 1978A در ابرماژلانی بزرگ؛ یکی از کهکشان های همسایه راه شیری را نشان میدهد. @Interstellar_page

©Sergio Tapiro @Interstellar_page

© Derek Culver @Interstellar_page

© Jason Shepherd @Interstellar_page

©Daniel Brauer @Interstellar_page

©Niaz Uddin @Interstellar_page

برای نمایش عکس ها و اثرات نجومی خود آنهارا به آدرس @Interstellar_manager ارسال کنید. ممنون از همراهیتان 🌺🌺❤️ ⭐️کانال نجوم میان ستارگان ⭐️

©Mostafa Jokar, Camera: Canon EOS 60D
Telescope:80Ed Skywatcher
Mount: HEQ5 Pro
Light Frame:18*90s+8*120s+8*60s
Dark Frame:7*90s+3*120s+3*60s
Bias Frame:20
Stack with DSS, @Interstellar_page

عکس ارسالی از آقای مصطفی جوکار از کهکشان M106 @Interstellar_page

© Mahdi A . Alinejad
12 shot , Exposure : 20,25s
ISO : 6400,4000 , F:3,5
Place : around maragheh
📷 : D610 nikon @Interstellar_page

عکس ارسالی آقای مهدی علینژاد از راه شیری در مراغه ☝🏼

سحابی تاریک LDN 1622 و حلقه‌ی بارنارد
©Leonardo Julio
apod.nasa.gov
@Interstellar_page ✨

سحابی تاریک LDN 1622 و حلقه‌ی بارنارد

در این منظره‌ی کیهانی جذاب می‌توانید تصویر ضد نور یک سحابی تاریک را ببینید. سحابی تاریک LDN 1622 پایین‌تر از مرکز عکس و در برابر پس‌زمینه‌ای پر از گاز هیدروژن قرار دارد. این سحابی را فقط می‌توان در تصاویر تلسکوپی دید که با نوردهی زیاد گرفته شده‌ است. سحابی LDN 1622 در کنار صفحه‌ی کهکشان راه‌شیری ما قرار دارد. این سحابی به صورت ظاهری در کنار حلقه‌ی بارنارد قرار گرفته است. ابر کیهانی بزرگی که مجموعه‌ی سحابی‌های نشری در کمربند و شمشیر شکارچی را در بر گرفته است. به نظر می‌رسد که سحابی تاریک LDN 1622 نسبت به سحابی مشهور جبار خیلی نزدیک‌تر است و فقط ۵۰۰ سال نوری با ما فاصله دارد. عکسی که در بالا می‌بینید یک درجه وسعت میدان دید دارد و در این فاصله حدود ۱۰ سال نوری را در بر گرفته است.
apod.nasa.gov
@Interstellar_page ✨

©NASA/JPL/University of Arizona
@Interstellar_page ✨

در مرکز این تصویر فوق العاده که توسط مدارگرد شناسایی مریخ ( MRO ) گرفته شده است ، تپه ی بزرگی را می بینید که به نظر مانع تپه های شنی ای که به سمت جنوب حرکت می کردند شده است.(جهت شمال،سمت چپ است)
این دسته از تپه های شنی بسیار نزدیک به گودال مرکزی یک دهانه برخوردی به عرض 35 کیلومتر هستند.
@Interstellar_page ✨

360° Pano
Nikon ,14-24mm, f2.8 , 25s
Location: Mt. Glanderspitze
©Nicholas Roemmelt
@Interstellar_page ✨

خریدار مقر
NEQ6 PRO
یا
AZ-EQ 6
کم کارکرد و سالم
پیام به
@interstellar_admin

Zeta Oph
©NASA, JPL-Caltech, Spitzer Space Telescope
apod.nasa.gov
@Interstellar_page ✨

ستاره Zeta Oph؛ ستاره‌ی فراری

درست مثل یک کشتی فضایی که در دریای کیهانی حرکت می‌کند، ستاره‌ی فراری زتا-مارافسای یک موج کمانی میان‌ستاره‌ای تولید کرده است. موجی که به خوبی در این پرتره‌ی فروسرخ دیده می‌شود.
در این تصویر می‌توانید ستاره‌ی آبی‌رنگ زتا-مارافسای که 20 برابر خورشید ما جرم دارد را ببینید. این ستاره در نزدیکی قسمت مرکزی عکس با سرعت 24 کیلومتر بر ثانیه به سمت چپ در حال حرکت است. بادِ ستاره‌ای قدرتمند این ستاره در پشت آن حرکت و ماده‌ی میان‌ستاره‌ای پر از غبار آن را داغ می‌کند. زتا-مارافسای سرعت حرکت خیلی زیادی دارد. دلیلش این است که قبلا عضو یک سیستم ستاره‌ای دوتایی بوده است. ستاره‌ی کناری آن پرجرم‌تر بوده و بنابراین کمتر عمر کرده است. وقتی این ستاره‌ به صورت یک ابرنواختر منفجر شد و مواد آن در فضا پراکنده شدند، زتا مارافسای از سیستم به بیرون پرتاب شد. این ستاره در فاصله‌ی 460 سال نوری از ما قرار دارد و 65 هزار بار از خورشید پرنورتر است. اگر غبار اطراف این ستاره نبود، زتا-مارافسای تبدیل به یکی از پرنورترین ستاره‌های آسمان شب می‌شد. این عکس میدان دیدی به وسعت 1/5 درجه یا 12 سال نوری را نشان می‌دهد.
apod.nasa.gov
@Interstellar_page ✨

© Siavash Omidi
@Interstellar_page