آدرستئا (به انگلیسی: Adrastea)، یکی از ماههای مشتری است ابعاد آن ۲۰×۱۶×۱۴ کیلومتر، جرم آن ~۰٫۲ ×۱۰۱۶ کیلوگرم و نیمقطر بزرگ آن ۱۲۸ ۶۹۰ کیلومتر است.این ماه در سال ۱۹۷۹ کشف شد. @Interstellar_page
آدرستئا دومین قمر گروه داخلی و دومین قمر از نظر نزدیکی به مشتریست. این قمر در سال 1979 توسط عکس گرفته از وویجر 2 کشف شد. آدرستئا جزء اندک اقماریست که کمتر از یک روز به دور سیاره مادرش میگردد. آدراستئا بر روی لبه حلقه اصلی مشتری به دور مشتری میگردد و نقش اصلی را در تولید حلقه اصلی مشتری دارد. این قمر بخاطر قفل شدگش گرانشی همیشه یک سمتش رو به مشتریست. @Interstellar_page
آدرستئا توسط دیوید جویت و ادوارد دنیلسون بوسیله عکاسی با وویجر 2 کشف شد . اگر چه این قمر بصورت یک نقطه دیده میشد اما اولین قمریست که توسط یک فضاپیمای بین سیاره ایی کشف شد سپس چندین ماه بعد اقمار تبه و متیس توسط وویجر 1 کشف شد . در سال 1998 فضاپیمای گالیله توانست از شکا و شمایل آدرستئا عکس بگیرد اما عکس خیلی کیفیت مناسبی نداشت. نام آدرستئا بر اساس افسانه یونانی دختر زئوس و معشوق او آنانکه بر روی این قمر گذاشته شد. @Interstellar_page
آدرستئا شکل و ابعاد نامنظمی دارد و ابعاد آن 20×16x14 کیلومتر است که کوچکترین ماه گروه داخلی اقمار مشتریست. جرم و ترکیبات آدراستئا هنوز نامعلوم است ولی بر اساس فرضیات چگالی آن شبیه به چگالی آمالتئاست که حدود 0.86 g/cm³ است. @Interstellar_page
آدرستئا با شعاع حدود 129000 کیلومتر در خارجی ترین قسمت حلقه اصلی مشتری به دور این سیاره میگردد. آدرستئا همچنین جزء سه قمریست که کمتر از یک روز سیاره مادرش به دور آن میگردد دو قمر دیگر عبارتند از متیس قمر مشتری و فوبوس قمر مریخ. آدرستئا نیز دومین قمر سریع مشتری با سرعتی حدود 31.378 کیلومتر بر ثانیه است . @Interstellar_page
عکس گرفته شده توسط وویجر 2 در سال 1979 که آدرستئا به اندازه یک نقطه بر روی حلقه اصلی مشتری نمایان است. @Interstellar_page
صورت فلکی کمان
مرکز راه شیری
M8, M20, M23, M24, M25, M17, M21, ...
125 دقیقه نوردهی
محمد نوروزی©
@interstellar_page
مرکز راه شیری
M8, M20, M23, M24, M25, M17, M21, ...
125 دقیقه نوردهی
محمد نوروزی©
@interstellar_page
کشف گرد و غبار ستاره ای در زمین که از خورشید هم قدیمیتر است!
© بیگ بنگ
© بیگ بنگ
دانشمندان در مطالعات اخیر خود متوجه شدند که گرد و غبار ستارهای پیدا شده در زمین از خورشید هم باستانیتر بوده و قدمتی پنج میلیارد ساله دارند. ممکن است ذرات گرد و غبار میکروسکوپی یافت شده از یک شهابسنگ حاصل انفجار بین ستارهای باشد که مدتها قبل از تولد خورشید رخ داده باشد.
دانشمندان گمان میکنند این ذرات، که به عنوان دانه ی پیش خورشیدی شناخته میشوند، از یک انفجار در سطح ستارهای کوچک آمده باشد که تقریبا پنج میلیارد سال پیش روی داده و در واقع بخشی از سیستم دو ستاره ای در حال چرخش به دور یکدیگر هستند. این انفجار میتوانست مواد ستارهای را به صورت گاز و گرد و غبار به فضای بین ستارهای در کهکشان پرتاب کند، برخی از این مواد در ایجاد سامانه ی خورشیدی ما نیز نقش داشته است.
کریستوفر رد، پروفسور فیزیک در دانشگاه میشیگان، در اینباره میگوید: «در اینجا شاهد یک فرآیند بازیافت کهکشانی هستیم. وقتی که ستارهها میمیرند، مواد را در قالب گاز و گرد و غبار با فشار زیاد از خود خارج میکنند که این مواد در تولد نسلهای آینده ستارهها و سیارات بازیافت میشوند». برای بررسی این ایده، دانشمندان به ایجاد و مطالعه هستههای پرتوزای بیگانه پرداختند که در تولید ایزوتوپهای سیلیکون در چنین انفجارهایی، که با عنوان «نواختر» شناخته میشوند، بیشترین اثر ممکن را دارند.
کریستوفر رد، پروفسور فیزیک در دانشگاه میشیگان، در اینباره میگوید: «در اینجا شاهد یک فرآیند بازیافت کهکشانی هستیم. وقتی که ستارهها میمیرند، مواد را در قالب گاز و گرد و غبار با فشار زیاد از خود خارج میکنند که این مواد در تولد نسلهای آینده ستارهها و سیارات بازیافت میشوند». برای بررسی این ایده، دانشمندان به ایجاد و مطالعه هستههای پرتوزای بیگانه پرداختند که در تولید ایزوتوپهای سیلیکون در چنین انفجارهایی، که با عنوان «نواختر» شناخته میشوند، بیشترین اثر ممکن را دارند.