💫💫 صور فلکی 💫💫 "صورت فلکی نهنگ "

نَهَنگ (برابر عربی: قَیطُس؛ به انگلیسی Whale از Cetus لاتین)

صورت فلکی قیطس یا نهنگ یکی از صورت فلکی های شناخته شده از دیر باز است که از صورت فلکی های وسیع آسمان نیز هست و از نظر وسعت چهارمین صورت فلکی می‌باشد و زمان رسیدن به نصف النهار 9 آذر و مساحت آن 1231 درجه مربع می‌باشد. @Interstellar_page

ستاره مهم این پیکر آسمانی شگفت‌اختر (میرا) نام دارد. شگفت‌اختر ستارهٔ سرخ‌رنگی است که درخشندگی متغیری دارد. شش ماه از سال در یک زمان ثابت با چشم برهنه دیده می‌شود، سپس از نظر ناپدید می‌شود . ضمن اینکه درخشان‌ترین ستاره نهنگ از قدر دوم است. در تمدنهای اولیه بین النهرین ، این ستارگان را تحت نام Tiamat به معنای اژدهای کیهانی که بوسیله مردوک قهرمان کشته شد، می‌شناختند. @Interstellar_page

در این صورت فلکی ستاره اومیکرون (O) به نام میرا (شگفت اختر یا اعجوبه) خوانده می‌شود که ستاره‌ای آغازین از نوع متغیر تپشی درازمدت است که در سال 1596 به عنوان اولین متغیر کشف گردید. این کشف باعث افزودن اعتبار انقلاب کوپرنیکی در نجوم و فروپاشی اعتقادات کهنه‌ای شد که بر اساس آن می‌گفتند آسمان هرگز تغییر پیدا نمی‌کند. طیف و قدر ستاره میرا در طول مدت 330 روز از نوع M5 III و قدر 3.4 (تا قدر 2 هم رسیده) به طیف M9 III و قدر 9.3 می‌رسد و مجددا به حالت اول خود بر می‌گردد. فاصله آن از ما 130 سال نوری است. @Interstellar_page

در افسانه های کلاسیک(یونانی) آمده که آندرومدا (شاهزاده سرزمین حبشه پدرش قیفاووس (کفئوس) و مادرش (کاسیوپیا) ذات الکرسی ) حسادت حوریان دریایی را برانگیخت و آنها شکایت را به خدای دریا (نپتون) کردند و نپتون هم اژدهای دریا (قیطس) را به قصد حبشه روانه ساخت. این اژدها توسط برساوش (پرسئوس) از بین می رود او موفق می شود سر غول مدیوسا را از تنش جدا کند و هر کس آن سر را نگاه می‌کرد مبدل به سنگ می‌شد و با نشان دادن این سر به قیطس اورا تبدیل به سنگ می‌کند و اندرومدا را نجات می‌دهد. @Interstellar_page

@Interstellar_page Cetus Constellation

اجرام عمقی: نهنگ شامل کهکشانهای ضعیف بسیاری است که درخشنده‌ترین آنها M77 به صورت یک کهکشان مارپیچی با قدر 9 می‌باشد.

کهکشان ام 77 در صورت فلکی نهنگ @Interstellar_page

ngc 246 @Interstellar_page سحابی سیاره ایی ان جی سی 246

کهکشان ان جی سی 936 در صورت فلکی نهنگ @Interstellar_page

خورشیدگرفتگی یا کُسوف (نام قدیمی‌تر خورگیر و خورگرفت) وقتی رخ می‌دهد که سایهٔ ماه بر بخشی از زمین بیفتد و در نتیجه از دید قسمت‌هایی از کرهٔ زمین، قرص ماه روی قسمتی از قرص خورشید را بپوشاند.

این پدیده هنگامی رخ می‌دهد که زمین و ماه و خورشید به ترتیب در یک خط راست یا تقریباً در یک خط راست قرار بگیرند و این شرایط تنها در زمان مقارنه یا محاق ماه ممکن است برقرار گردد و تقریباً در کل دو یا سه بار در سال رخ می‌دهد. گرفتگی کلی خورشید یکی از منظره‌های بسیار زیبای طبیعت است.
@interstellar_page

دفعات خورشیدگرفتگی

حدود ۳۰ روز طول می‌کشد تا ماه یک گردش کامل به دور زمین انجام دهد و در هر بار گردش، یک بار ماه نو رخ خواهد داد.

اگر صفحهٔ مداری گردش ماه به دور زمین همان صفحهٔ مداری گردش زمین به دور خورشید می‌بود، در هر ماه یک بار خورشید گرفتگی رخ می‌داد. اما وجود ۵ درجه انحراف زاویه‌ای بین این دو صفحه، باعث می‌شود که در بسیاری از ماه‌ها، ماه از بالا یا پایین قرص خورشید بگذرد.

بنابرین تنها دو یا سه بار در هر سال، ماه در هنگام عبور از فاصلهٔ میان زمین و خورشید به اندازهٔ کافی به خط واصل بین زمین و خورشید نزدیک می‌شود و در این هنگام گرفت خورشید رخ می‌دهد.

@interstellar_page

انواع خورشید گرفتی

خورشیدگرفتگی حلقوی
این نوع از خورشیدگرفتگی، هنگامی رخ می‌دهد که از سطح زمین اندازهٔ ظاهری ماه کوچکتر از اندازهٔ ظاهری خورشید دیده شود. در این وضعیت، در مکان‌هایی از کرهٔ زمین که به خط واصل مرکز خورشید و مرکز کرهٔ ماه خیلی نزدیک هستند، تنها حلقهٔ پرنوری از خورشید دیده می‌شود و درون حلقه (که روی تاریک ماه است) کاملاً تاریک دیده می‌شود.
@interstellar_page

خورشیدگرفتگی ۲۰ مرداد ۱۳۷۸ (۱۱ اوت ۱۹۹۹م) بعنوان آخرین خورشیدگرفتگی کامل در قرن بیستم میلادی بود. منطقهٔ خورگرفت کامل، ناحیهٔ سیاه بسیار کوچکی که در مرکز خورشیدگرفتگی جزیی در تصویر مشخص است.