اسکات کلی و میخاییل کورنیکو پس از 341 روز اقامت در ایستگاه فضایی بین المللی صبح امروز به زمین بازگشتند.
@interstellar_page

👆 عکاسی از آسمان شب 👆

© Maedeh Rostamian @Interstellar_page

نقاشی ارسالی از خانم مائده رستمیان 👆🏻 ارسال نقاشی ، طراحی و عکسهای خود از آسمان شب به : @Interstellar_manager

© AAO ITSO Office , Gemini Obs / AURA T.A. Rector (U.Alaska Anchorage) @Interstellar_page

هنوز جشن در کهکشان مارپیچ ان جی سی ۳۱۰ ادامه دارد. حدود صد میلیون سال پیش این کهکشان با کهکشان کوچکتری برخورد کرد که باعث درخشش مهیب این کهکشان و تشکیل پشت سرهم ستارگان در این کهکشان شد. تغییر نیروی جاذبه هنگام برخورد موج های چگال داری را ایجاد کرد که باعث جمع شدن گازها و غبار های اطراف شد و بر جشن تشکیل ستارگان قوت بخشید.
این تصویر زیبا از تلسکوپ شمالی دوپیکر جزئیات بهتری از این کهکشان را نشان میدهد. در این عکس گازها به رنگ صورتی و ستارگان به رنگ های آبی و سفید هستند.
برخی از خوشه ستارگان در این کهکشان جوان هستند که نشان میدهد این گونه کهکشان ها تا مدتی در حالت ستاره افشانی میمانند.
گستره ان جی سی ۳۱۰ حدود ۵۰۰۰۰ سال نوریست و در فاصله ۵۰ میلیون سال نوری از ما قرار دارد که با تلسکوپ های کوچک نیز در بالای صورت فلکی خرس بزرگ قابل رویت است. @Interstellar_page

© NASA / ESA @Interstellar_page

در ابر ماژلانی بزرگ با فاصله حدود ۱۶۰۰۰۰ سال نوری از ما ، سحابی رطیل جای گرفته است. سحابی رطیل بزرگتر از هر جرم ستاره ساز دیگری در راه شیری است. با وسعت ۸۰۰ سال نوری ، سحابی رطیل منطقه ایی مملو از گاز و گرد و غبار است جایی که بصورت چشمگیری ستارگان شروع به متولد شدن میکنند. در سحابی رطیل خوشه ستارگان بازی در محدوده سنی ۲ میلیون تا ۲۵ میلیون سال وجود دارند. برای مثال خوشه ستاره Hodge 301 در قلب سحابی رطیل وجود دارد. این خوشه حدود ۲۰ میلیون سال پیش تشکیل شده است. چون این خوشه یک خوشه باز است در آن به وفور ستارگان جوان و بزرگ یافت میشوند. در خوشه های باز بدلیل اینکه ستاره های کمی کنار هم متولد میشوند به دلیل فاصله زیاد و اثر جاذبه کم بر یکدیگر آنه از هم دور میشوند. در رطیل خوشه ستارگان باز زیادی در حال جدا شدن از هم هستند و ستارگان بزرگ در حالت انفجار ابر نواختری، منفجر میشوند. شوک موج های انفجار ابرنواختر ها باعث جمع شدن گرد و غبار و گازهای اطراف میشود و حامی تشکیل ستارگان جدید نیز میشود. @Interstellar_page

فضای بین سیارات را چه چیزی پر کرده است؟ به قسمتی از فضا که در محدوده منظومه شمسی ما جای گرفته است، فضای بین سیاره ای اطلاق می شود و یا به عبارت دیگر، محیط بین سیاره ای. بسیاری از مردم مجذوب سیارات، خورشید و دیگر اجرام آسمانی اند؛ اما توجهی به خود فضا ندارند. حالا از همه اینها گذشته، آیا واقعاً هیچ چیز در فضا وجود ندارد؟

تصور رایج نادرستی وجود دارد مبنی بر اینکه فضای خارج، خلأ مطلق است؛ اما در حقیقت ذراتی در فضا وجود دارد که شامل غبار، پرتوهای کیهانی و پلاسمایی می شود که توسط باد خورشیدی در فضا رها می شود . ذرات موجود در فضا بین سیاره ای، دارای چگالی فوق العاده اندکی هستند؛ چیزی در حدود 5 ذره در سانتیمتر مکعب در فضای اطراف زمین، که البته این چگالی با دور شدن از خورشید کاهش می یابد. چگالی این ذرات، تابع فاکتورهای دیگری مثل میدان مغناطیسی نیز می باشد. دمای محیط بین سیاره ای، در حدود 99,727 درجه سانتیگراد است.
فضای بین سیاره ای، تا مرز منظومه شمسی ادامه می یابد؛ جایی که به فضای بین ستاره ای برخورد می رسیم و ناحیه ای به نام هلیوسفر بوجود می آید که نوعی حباب مغناطیسی گرداگرد منظومه ماست. مرز مابین فضای بین ستاره ای و فضای بین سیاره ای، هلیوپاز نیز نامیده می شود و گمان می رود که فاصله آن از خورشید، چیزی در حدود 110 تا 160 واحد نجومی باشد. بادهای خورشیدی که از سمت خورشید می وزند، و جزئی از فضای بین سیاره ای نیز به حساب می آیند، تا مرز منظومه شمسی به پیش می روند تا به فضای بین ستاره ای برخورند. ذرات مغناطیسی موجود در این بادها، با فضای بین ستاره ای واکنش داده و کره محافظی را به گرد منظومه شمسی بوجود می آورند. @Interstellar_page