متیس نیز بخاطر قفل شدگی گرانشی توسط مشتری همیشه یک طرف آن رو به مشتریست و شکل آن بسیار نامنظم و نامتقارن است.
متیس به همراه آدراستئا جزء دو قمریست که کمتر از یک روز مشتری به دور آن کامل میگردد که چرخش آن در حلقه اصلی مشتری است.
عکس های وویجر 1 متیس را فقط بصورت یک نقطه نشان میداد و دانش ما درباره متیس بسیار محدود بود تا اینکه فضاپیمای گالیله توانست عکس های بهتری از متیس بگیرد و اطلاعاتی از سطح آن به ما بفرستد. @Interstellar_page

شکل و اندازه متیس بسیار نامنظم است ابعاد آن 60×40×34 است و در کوچکی در بین اقمار داخلی دومین قمر کوچک این دسته است بنابراین تخمین مسافت سطح آن بسیار سخت است که بین 5800 و 11600 کیلومتر تخمین زده شده است. ترکیبات ساختی و مواد تشکیلی متیس هنوز ناشناخته است اما با فرض اینکه چگالی آن مانند آمالتئاست دلالت بر یخ آب بودن متیس میکند. @Interstellar_page

سطح متیس پر از دهانه های عمیق ، تاریک و در بعضی قسمتها مایل به قرمز دیده میشوند که نامتقارنی اساسی بین نمیکره های جلویی و پشتی آن دارد که نمیکره جلویی آن 1.3 بار درخشان تر از نیمکره پشت آن است. این نامتقارنی احتمالا به دلیل سرعت بالا و اثرات برخوردی روی نیمکره جلویی است. @Interstellar_page

به دلیل گردش متیس در فاصله ای بسیار نزدیک به مشتری؛ این سیاره از سطح متیس بسیار غول آسا به نطر رسیده و تقریبا ۶۸ درجه را می پوشاند. این بیشترین قطر زاویه ای است که از سطح تمامی قمرهای مشتری دیده می شود. به همین دلیل در هر زمان تنها 31% سطح مشتری از متیس مشخص است که بازهم کمترین مقدار دید از سطح مشتری بر سطح قمرهای آن است. متیس همینطور سریعترین قمر مشتری بوده و سرعت آن در مدار به 31.5 کیلومتر بر ثانیه میرسد. @Interstellar_page

© Wikipedia / Nasa / ESA / @Interstellar_page

© NASA / ESA

در این عکس زیبا این ساختار ستون مانند در سحابی شاه تخته با فاصله 7500 سال نوری نمایان است. ساختار هایی مانند مناطقی مناسب برای تشکیل ستارگان است هر چند که نحوه تشکیل این ستارگان را نمیتوانیم ببینیم بخاطر گرد و غبار و گاز های فراوانی که وجود دارند و نمیگذارند نور آن به ما برسد اما منجمین روند تشکیل این ستارگان را در طول موج مادون قرمز میتوانند ببینند که چه اتفاقاتی در این ناحیه می افتد.
در این ستون گاز و گرد و غبار با هم انبوه میشوند ونیروهای کششی آنها بیشتر میشود و باعث رمبش آنها میشود و زمینه تشکیل ستاره ها و منظومه های جدید میشود. روند تشکیل این ستاره ها از سه میلیون سال پیش در شاه تخته آغاز شده است مانند دیگر سحابی هایی که محل تولد ستاره های جدید هستند. درخشش این ستاره های جدید این ستون ها را منقور میکند همچنین افزایش شدت نور و شوک موج های این ستاره های جوان باعث رمبش گرد و غبار و گازهای اطراف نیز میشود و حمایت کننده تشکیل ستاره های دیگر هستند. طول این ستون ها حدود سه سال نوری است . برای درک بهتر وسعت و بزرگی این ستون در نظر بگیرید که فاصله خورشید و نپتون 4 ساعت نوری است و فاصله با نزدیکترین ستاره پروکسیما قنطورس حدود 4 سال نوری است.
@Interstellar_page

👇 نقاشی و طراحی از آسمان شب 👇

ارسال طراحی ، نقاشی و عکسهایتان از آسمان شب با ذکر نام و نام خانوادگی جهت نمایش در کانال به: @Interstellar_manager ممنون از دلگرمی و حمایت اعضا 🌹🌹 @Interstellar_page

کهکشان NGC 3310
Copyright: AAO ITSO Office, Gemini Obs./AURA & T. A. Rector (U. Alaska Anchorage)
apod.nasa.gov
@interstellar_page

🔭💫 صور فلکی 💫🔭 "خرس بزرگ"

خرس بزرگ یا دُبّ اکبر یکی از معروفترین صورت فلکی‌های آسمان و همچنین مهم‌ترین صورت فلکی فروردین ماه است.
در قدیم، این صورت فلکی را به شکل یک خرس تصور کرده‌اند، و از آن‌جا که صورت فلکی کوچک‌تر دیگری هم شبیه خرس بوده است، این را خرس بزرگ و آن دیگر را خرس کوچک نامیده‌اند. معنای نام آن در بسیاری از زبان‌های دیگر هم به همین معناست: در عربی «دُبّ اکبر»، در انگلیسی Great Bear و در لاتین Ursa Major نامیده می‌شود. «دُب» به معنای خرس نر است.
@Interstellar_page

اگر بخواهیم دقیق باشیم اصطلاح آب گردان را باید به هفت ستاره پر نور و اصطلاح دب اکبر یا Ursa Major را به همه ستاره‌های این صورت اطلاق کرد. اما اغلب این دو اصطلاح را به جای هم بکار می‌برند.
برخی هفت ستاره پرنورتر این صورت فلکی دب اکبر می‌نامند، ولی صحیح آن است که این ستاره‌ها فقط بخشی از دب اکبر می‌باشند، و صورت فلکی دب اکبر دارای ستاره‌های بیشتری است. هفت ستاره پرنورتر آن بنات النعش یا هفت‌اورنگ نام دارند.
@Interstellar_page