کهکشان‌های مارپیچی چند بخش اصلی دارند:

-یک دیسک چرخان که از چند بازو تشکیل شده‌است و ستارگان غالباً در آن قرار دارند.
- مرکز آن که یک برآمدگی کره مانند است و غالباً از ستارگان پیر تشکیل شده‌است.
- هاله کهکشانی که خوشه‌های ستاره‌ای کروی زیادی در آن قرار دارند.
- سیاه‌چاله ابرپرجرم که در مرکز آن قرار دارد.
@interstellar_page

کهکشان آندرومدا یا M31 بارزترین نمونه کهکشان مارپیچ
@interstellar_page

بازوهای مارپیچی

بازوهای مارپیچی نقاطی هستند که از مرکز مارپیچی و کهکشان‌های مارپیچی بسته کشیده شده‌اند این نواحی باریک به شکل مارپیچ می‌باشند و از این رو به ان‌ها کهکشان‌های مارپیچی می‌گویند طبقه بندی متفاوت کهکشان‌های مارپیچی بستگی به ساختار بازوهای مشخص در ان هاست. کهکشان‌های Sc و SBc به علت بعد مسافت بازوهای شل و اویزانی دارند در حالی که که کهشان‌های Sa و SBa کهکشان‌هایی با بازوهای تنگ و به هم پیچیده شده‌ای هستند(با مراجعه به طبقه بندی هابل). در هر دو حالت بازوهای مارپیچی از تعداد بسیار زیادی ستارهٔ ابی و بزرگ و جوان تشکیل شده اند(ناشی از چگالی جرمی و نرخ بالای شکل گیری ستارگان)بازوها را قابل توجه می‌سازد.
@interstellar_page

برآمدگی‌های کهکشانی

برآمدگی‌ها bulge گروه عظیم‌الجثه و بسیار فشرده ستارگان هستند. این اصطلاح به گروه مرکزی ستارگان در اکثر کهکشان‌های مارپیچی اشاره می‌کند. برامدگی(bulg) کهکشان Sa معمولاً از ستاره‌های II تشکیل شده است، که که ستاره‌های قرمز و پیر همراه با حجم فلزی کم می‌باشند علاوه بر این کهکشان‌های saوsba تمایل به بزرگ بودن دارند در مقابل ان برآمدگی‌های (bulges)کهکشان‌های Sc و SBc بسیار کوچک تر هستندو غالباً از تراکم ستاره‌های جوان و آبی I تشکیل شده اندبعضی از برآمدگی‌ها ویژگی‌های مشابهی با کهکشان‌های بیضوی دارند (تمایل به سمت جرم و درخشندگی کم) و بقیه دارای چگالی دیسک مرکزی بسیار بالا همراه با ویژگی‌های مشابه صفحهٔ کهکشان می‌باشند اینگونه تصور می‌شود که بسیاری از برآمدگی‌ها در مرکزشان میزبان سیاهچالهٔ ابر پر جرم می‌باشند اگرچه سیاهچاله تاکنون به صورت مستقیم مشاهد نشده‌است اما شواهد غیر مستقیم آن وجود دارد. به عنوان مثال در کهکشان خودمان شیئی که Sagittarius A* نامیده می‌شود احتمالاً یک سیاهچالهٔ ابر پر جرم می‌باشد یک ارتباط قوی بین جرم سیاهچاله و سرعت انشار ستاره‌ها در برآمدگی وجود دارد.
@interstellar_page

شبه کرهٔ بسیارعظیم

جثهٔ ستاره‌ها در کهکشان‌های مارپیچی اگرچه در صفحهٔ کهکشان قرار گرفته‌اند اما ستارگان کمی وجود دارند که در یک مدار دایره‌ای به دور مرکز کهکشان قرار گرفته باشند بلکه آنها در یک هالهٔ کره‌ای به دور هستهٔ کهکشانی قرار گرفته‌اند ، به هر حال بعضی از ستارگان در یک هالهٔ کروی یا کره کهکشانی ساکن شده‌اند . رفتار مداری این ستارگان مورد بحث است ،آن‌ها ممکن است برگشت و یا کج شدن مدارها را توصیف نمایند ، امّا حرکت ستارگان در یک مدار منظم راهرگز .هاله‌های ستاره‌ای ممکن است از کهکشان‌های کوچک که ادغام می‌شوند با کهکشان‌های مارپیچی حاصل شوند برای مثال کهکشان بیضوی Sagittarius Dwarf در فرایند ادغام با راه شیری است و مشاهدات نشان می‌دهد که بعضی از ستارگان در هاله که در راه شیری وجود دارند حاصل ان است بر خلاف دیسک کهکشانی به نظر می‌رسد که هاله عاری از غبار است و علاوه بر این ستارگان در هالهٔ کهکشانی از تراکم II پیرتر و با نسبت فلزی کمتر نسبت به تراکم I در دیسک کهکشانی (اما بسیار شبیه نسبت به برامدگی کهکشانی)هستندهالهٔ کهکشانی همچنین از خوشه‌های کروی تشکیل شده‌است. حرکت هاله‌های ستاره ان‌ها را در فرصت مناسب میان دیسک میاورد و تصور می‌شود که تعدادی از کوتوله‌های قرمز نزدیک به خورشید متعلق به هاله‌های کهکشانی می‌باشند. برای مثال Kapteyn's Star و Groombridge ۱۸۳۰ بر طبق حرکت نامنظم ان‌ها به دور مرکز کهکشان اگر ان‌ها این حرکت را همواره انجام دهند.
@interstellar_page

منشاء ناحیهٔ ساختار مارپیچ

برتیل لیندبلد در سال ۱۹۲۵ پیشگام مطالعه دربارهٔ دوران کهکشان و شکل گیری بازوهای مارپیچ بود. او پی برد که ایدهٔ مرتب شدن ستارگان در قالب مارپیچ به علت مسئلهٔ غیر قابل حل مارپیچی غیر قابل دفاع است . نظر به اینکه سرعت زاویه‌ای دوران دیسک کهکشانی با فاصله گرفتن از مرکز کهکشان تغییر می‌کند (از طریق یک مدل گرانشی منظومه شمسی) یک بازوی محوری (شیبه دود) سریعاً به هنگام چرخش کهکشان خم خواهد شد بازو در چرخش کم کهکشان خم شدن خود را افزایش می‌دهد تاجایی به دور کهکشان می‌پیچد. این مسئله، مسئلهٔ مارپیچ نامیده می‌شود. اندازه گیری تا قبل از سال ۱۹۶۰ نشان می‌داد که سرعت مداری ستاره‌ها در کهکشان‌های مارپیچی با درنظر گرفتن فاصله‌شان از مرکز کهکشان بسیار بالاتر انتظار ما در دینامیک نیوتن است اما هنوز نمی‌تواند استحکام ساختار مارپیچی را توضیح دهد دو تئوری یا مدل برای ساختار کهکشان‌های مارپیچ وجود دارد.

۱. شکل گیری ستاره‌ها معلول موج‌های چگالی در دیسک کهکشانی

۲. مدل sspsf:شکل گیری ستارگان معلول shock waves میان ستاره‌ای می‌باشد.

@interstellar_page

کهکشان M33 یا مثلث
@interstellar_page

کهکشان NGC 1365
@interstellar_page

کهکشان بیضوی

کهکشان‌های بیضوی کهکشان‌هایی هستند که شکلی بیضی‌گون دارند و بازوهای مارپیچی در آن‌ها دیده نمی‌شود. کهکشان‌های بیضوی بیشترین تعداد را در میان انواع دیگر دارند. شکل یکنواختی که در ساختار آنها وجود دارد نشان سن زیاد و پیری این کهکشان‌ها است. شکل‌گیری ستارگان در کهکشان‌های بیضوی متوقف شده‌است.
@interstellar_page

کهکشان بیضوی IC2006
@interstellar_page

برخی از کهکشان‌های بیضوی به شدت کشیده و پهن هستند. برای مشخص شدن میزان کشیدگی، هابل این گونه از کهکشان‌ها را به ۸ زیر گروه تقسیم کرد که این زیر گروه‌ها با علامت‌های E۰ تا E۷ نشان داد. این نام‌ها، بر اساس برون‌مرکزی کهکشان‌های بیضوی درجه بندی شده‌اند.
@interstellar_page

کهکشان بیضوی M104 ملقب به کهکشان کلاه مکزیکی
@interstellar_page

۶۰ درصد کل کهکشان‌ها و کوچک‌ترین و بزرگ‌ترین کهکشان‌های کیهان بیضوی هستند. عموماًاز ستارگان پیر تشکیل شده دارای توده‌های گازی برای تولید ستاره‌های جدید نیستند. بیشتر آن‌ها دارای سه محور هستند و اندازه هر یک از محورها نیز متفاوت است.
@interstellar_page

کهکشان IC1101 با قطر 6 میلیون سال نوری! بزرگترین کهکشان شناخته شده
ازچپ به راست: راه شیری، اندرومدا، M87 و IC1101
@interstellar_page

کهکشانهای نامنظم

دارای ترکیبات ستاره ای مانند مارپیچی هستند . ولی در ساختارشان بازوهای مشخصی ندارند . انها هسته واضحی نیز ندارند . اما در صورت وجود هسته انها گاهی به شکل میله دیده میشوند . این نوع کهکشان بی نظم دارای مقادیر زیادی ستاره جوان گاز و غبار بین ستاره ای هستند .

انها جوان هستند و مانند کهکشانهای مارپیچی میچرخند. اما تا کنون بازویی مارپیچی در انها شکل نگرفته است. احتمالا در عالم شاید کهکشانهای بی نظم ابتدا شکل گرفتند . و بعد از ادغام انها کهکشانهای مارپیچی تولد یافتند .

@interstellar_page

کهکشان نامنظم Heic0615a از دید تلسکوپ فضایی هابل
@interstellar_page

ابرهای ماژلانی بزرگ و کوچک، کهکشان های نامنظم همدم راه شیری
@interstellar_page

کهکشان نامنظم NGC1569
@interstellar_page

طبقه بندی هابل برای ریخت شناسی کهکشان ها
بیضوی: E
مارپیچی: S
مارپیچی میله دار: Sb
@interstellar_page

طبقه بندی تلسکوپ فضایی اسپیتزر برای انواع کهکشان ها از لحاظ ظاهر آنها
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇