مسیه 37 یا NGC 2099 غنی ترین خوشه ستاره ای در صورت فلکی ارابه ران است. این خوشه روشنترینِ 3 خوشه باز ارابه ران است و توسط ستاره شناس ایتالیایی جیوانی باتیستا هودیرنا Giovanni Battista Hodierna قبل از سال 1654 کشف شد. این خوشه را چارلز مسیه به طور مستقل در سال 1764 دوباره کشف کرد.
این خوشه در فاصله 4500 سال نوری از زمین قرار داشته و از دید زمینی درست در مقابل مرکز کهکشان جای میگیرد. سن تخمینی این خوشه، 374 میلیون تا 550 میلیون سال بوده و 500 ستاره این خوشه 1500 برابر خورشید جرم دارد.
@interstellar_page
این خوشه در فاصله 4500 سال نوری از زمین قرار داشته و از دید زمینی درست در مقابل مرکز کهکشان جای میگیرد. سن تخمینی این خوشه، 374 میلیون تا 550 میلیون سال بوده و 500 ستاره این خوشه 1500 برابر خورشید جرم دارد.
@interstellar_page
این عکس از فضاپیمای نیوهوریزون ناسا اولین نگاه به اتمسفر پلوتو در طول موج مادون قرمز است و اولین عکس از اتمسفر که اطلاعاتی را نیوهوریزون برای ما جمع آوری کرده است.
در این عکس خورشید از پشت و بالای پلوتو در حال طلوع است . این عکس در جولای 2015 گرفته شده در حالی که 112000 مایل ( 180000کیلومتر) فاصله دارد.
این تصویر طیف کامل (1.25 تا 2.5 میکرون) LEISA (آرایه طیفی تصویربرداری خطی اتالون) را می پوشاند، که به 3قسمت تقسیم شده است، کوتاهترین قسمت آن در طیف آبی قسمت سبز در وسط و بزرگترین قسمت آن مخصوص طیف قرمز است، در شمال، و موقعیت ساعت 10 قرار دارد.
حلقه آبی حول پلوتو به دلیل پراکندگی نور خورشید در گرد و غبار اتمسفر پلوتو تشکیل شده است.
دانشمندان بر این باورند که آن گرد و غبار یک مه شیمیایی است که از واکنش بین نور خورشید و متان و مولکول های دیگر که ترکیبات پیچیده ایی از هیدروژن مانند استیلین و اتیلن تولید میکند.
جمع شدن این هیدروکربن ها در بخش های کوچک (چیزی در حدود میکرومتر) که پراکندگی نور خورشید در آن این مه آبی را ایجاد میکند.
این عکس جدید مادون قرمز به همراه عکس های اخیر ، طول موج های مرئی اطلاعات تازه تری را در مورد تقسیم این ذره های کوچک به دانشمندان میدهد.
قسمتهای نسبتا سفید در حول پلوتو در این عکس نور های خورشیدی هستند که برقسمتهای بازتبنده و صافتر در سطح پلوتو میتابند.
مشاهدات جدید لیسا که به زمین فرستاده خواهند شد مابقی تحقیقات در مورد مه و قسمتهای دیده نشده دیگر را کامل تر خواهد کرد. @Interstellar_page
در این عکس خورشید از پشت و بالای پلوتو در حال طلوع است . این عکس در جولای 2015 گرفته شده در حالی که 112000 مایل ( 180000کیلومتر) فاصله دارد.
این تصویر طیف کامل (1.25 تا 2.5 میکرون) LEISA (آرایه طیفی تصویربرداری خطی اتالون) را می پوشاند، که به 3قسمت تقسیم شده است، کوتاهترین قسمت آن در طیف آبی قسمت سبز در وسط و بزرگترین قسمت آن مخصوص طیف قرمز است، در شمال، و موقعیت ساعت 10 قرار دارد.
حلقه آبی حول پلوتو به دلیل پراکندگی نور خورشید در گرد و غبار اتمسفر پلوتو تشکیل شده است.
دانشمندان بر این باورند که آن گرد و غبار یک مه شیمیایی است که از واکنش بین نور خورشید و متان و مولکول های دیگر که ترکیبات پیچیده ایی از هیدروژن مانند استیلین و اتیلن تولید میکند.
جمع شدن این هیدروکربن ها در بخش های کوچک (چیزی در حدود میکرومتر) که پراکندگی نور خورشید در آن این مه آبی را ایجاد میکند.
این عکس جدید مادون قرمز به همراه عکس های اخیر ، طول موج های مرئی اطلاعات تازه تری را در مورد تقسیم این ذره های کوچک به دانشمندان میدهد.
قسمتهای نسبتا سفید در حول پلوتو در این عکس نور های خورشیدی هستند که برقسمتهای بازتبنده و صافتر در سطح پلوتو میتابند.
مشاهدات جدید لیسا که به زمین فرستاده خواهند شد مابقی تحقیقات در مورد مه و قسمتهای دیده نشده دیگر را کامل تر خواهد کرد. @Interstellar_page
نمای راه شیری و منطقه البروجی ارسالی از آقای محمد مهدی عسگری 👆
تلسکوپهای بازتابی
در این تلسکوپها جمعآوری نور به عهدهٔ یک آینهٔ مقعر است. پوشش بازتابندهٔ آینه میتواند نقره یا آلومینیم باشد. پوشش آلومینیومی این مزیت را دارد که اکسیده شدن آن باعث از بین رفتن قابلیت بازتاب آینه نمیشود. در بعضی دیگر از تلسکوپها از نقره استفاده میشود، سپس روی آن پوششی قرار میگیرد که مانع اکسید شدن نقره میشود. آینهٔ مقعر میتواند قسمتی از یک کره (کروی) یا قسمتی از یک سهمی (سهموی) باشد. در تلسکوپهای بازتابی اگر از آینه سهموی استفاده شود، ابیراهی کروی به حداقل کاهش مییابد. تلسکوپهای بازتابی پس از مدتی نیاز به تمیز کردن آینه و پس از آن بسته به کیفیت روکش آلومینیوم، نیاز به تجدید روکش دارند. تلسکوپهای بازتابی در مقایسه با نوع شکستی یک مزیت عمده دارند: آینه خمیده در قسمت انتهایی تلسکوپ نصب میشود که باعث میشود آینه زیر وزن خود تغییر شکل ندهد.
@interstellar_page
در این تلسکوپها جمعآوری نور به عهدهٔ یک آینهٔ مقعر است. پوشش بازتابندهٔ آینه میتواند نقره یا آلومینیم باشد. پوشش آلومینیومی این مزیت را دارد که اکسیده شدن آن باعث از بین رفتن قابلیت بازتاب آینه نمیشود. در بعضی دیگر از تلسکوپها از نقره استفاده میشود، سپس روی آن پوششی قرار میگیرد که مانع اکسید شدن نقره میشود. آینهٔ مقعر میتواند قسمتی از یک کره (کروی) یا قسمتی از یک سهمی (سهموی) باشد. در تلسکوپهای بازتابی اگر از آینه سهموی استفاده شود، ابیراهی کروی به حداقل کاهش مییابد. تلسکوپهای بازتابی پس از مدتی نیاز به تمیز کردن آینه و پس از آن بسته به کیفیت روکش آلومینیوم، نیاز به تجدید روکش دارند. تلسکوپهای بازتابی در مقایسه با نوع شکستی یک مزیت عمده دارند: آینه خمیده در قسمت انتهایی تلسکوپ نصب میشود که باعث میشود آینه زیر وزن خود تغییر شکل ندهد.
@interstellar_page
تلسکوپ نیوتنی
در این نوع تلسکوپ، نور جمعآوری شده به وسیلهٔ یک آیینهٔ کاو (مقعر)، با یک آینهٔ ثانویهٔ تخت یا منشور به بیرون از لولهٔ تلسکوپ هدایت شده و به عدسی چشمی ارسال میشود. اگرچه تلسکوپهای نیوتنی از انواع شکستی کوتاهترند، ولی همچنان از مدلهای جدیدتر کسگرین یا اشمیت-کسگرین بلندتر و سنگینتر هستند.
@interstellar_page
در این نوع تلسکوپ، نور جمعآوری شده به وسیلهٔ یک آیینهٔ کاو (مقعر)، با یک آینهٔ ثانویهٔ تخت یا منشور به بیرون از لولهٔ تلسکوپ هدایت شده و به عدسی چشمی ارسال میشود. اگرچه تلسکوپهای نیوتنی از انواع شکستی کوتاهترند، ولی همچنان از مدلهای جدیدتر کسگرین یا اشمیت-کسگرین بلندتر و سنگینتر هستند.
@interstellar_page
تلسکوپ کسگرین
تلسکوپهای نیوتنی نسبتاً بلند هستند و هنگامی که اندازهٔ آینه اصلی آنها بزرگتر میشود، طول تلسکوپ بسیار زیاد میشود. برای حل این مشکل از روشی به نام کاسگرین استفاده میشود.
در این روش مرکز آینهٔ اصلی تلسکوپ سوراخ شده و چشمی در پشت تلسکوپ قرار میگیرد. آینهٔ ثانویه پرتوهای آینهٔ اصلی را از میان سوراخ آینهٔ اصلی به سمت چشمی میفرستد. در این روش به دلیل اینکه پرتوها طول تلسکوپ را دوبار طی میکنند، طول تلسکوپ به نصف کاهش مییابد. از روش کاسگرین در لنزهای آینهای دوربینهای عکاسی نیز استفاده میشود.
@interstellar_page
تلسکوپهای نیوتنی نسبتاً بلند هستند و هنگامی که اندازهٔ آینه اصلی آنها بزرگتر میشود، طول تلسکوپ بسیار زیاد میشود. برای حل این مشکل از روشی به نام کاسگرین استفاده میشود.
در این روش مرکز آینهٔ اصلی تلسکوپ سوراخ شده و چشمی در پشت تلسکوپ قرار میگیرد. آینهٔ ثانویه پرتوهای آینهٔ اصلی را از میان سوراخ آینهٔ اصلی به سمت چشمی میفرستد. در این روش به دلیل اینکه پرتوها طول تلسکوپ را دوبار طی میکنند، طول تلسکوپ به نصف کاهش مییابد. از روش کاسگرین در لنزهای آینهای دوربینهای عکاسی نیز استفاده میشود.
@interstellar_page