Мен аввалгидек емасман.

Мен ҳеч қачон бир кун уйғониб, тўсатдан ўзгаришга қарор қилмаганман... Бу шунчаки содир бўлмади. Инсон битта қарор билан эмас, балки ичида ўзи сезмаган ҳолда тўпланиб қолган кичик нарсалар билан ўзгаради. Айтилиши керак бўлмаган сўзлар. Бошқача бўлиши керак бўлган вазиятлар. Ва мен қолади деб ўйлаган одамлар... кейин мен уларнинг шунчаки ўтиб кетаётганини англадим. Ҳар сафар ўзимга бу оддий, юрак ҳар доимгидек ҳамма нарсани енгиб ўтади, деб айтардим. Лекин ҳақиқат шундаки, юрак ҳамма нарсани енгиб ўтолмайди... Баъзи нарсалар у билан қолади, унга еҳтиёткорликни ўргатади, уни аввалгидан камроқ импулсив қилади. Шундай қилиб, агар сиз менинг ўзгарганимни ҳис қилсангиз, сабабни жуда кўп қидирманг. Мен бу йўлни танламаганман... Ҳаёт менга шунчаки ўрганишни истамаган нарсаларимни ўргатди.

Улар сизни соғинишмайди... улар сизнинг уларга қандай ҳис-туйғулар бағишлашингизни соғинишади.

Яқинлик аслида - тонггача бўладиган суҳбатлар.

Болалик ҳақида, ота-оналар ҳақида, қўрқувлар ҳақида, орзулар ҳақида, ҳис-туйғулар ҳақида, ҳеч ким билан муҳокама қилинмаган энг оғриқли нарсалар ҳақида.

Эркинлик қочиш эмас, бу мавжудликдир. Якунлар йўқотишлар эмас, улар ўзгаришлардир. Ёруғлик йўқолмайди, у ички моҳиятга айланади. Тугаб қоладиган ёки сўниб кетадиган нарса кўздан ўчирилмайди, балки чуқурроқ, ички ёруғликка айланади. Йўқотиш жимгина ислоҳотда ўзгаришга айланади ва у бошқа шаклда яшайди.

Қачондир кимдир ёш болага ўхшаб: «мен сени биламан», деса - ичимда ҳар сафар нимадир узилиб кетади. Чунки шу заҳотиёқ бир фикр келади: агар сен ростдан ҳам билганингда эди… Баъзан шу гапларни ташқарига чиқариб, орамизга қўйгим келади. Лекин ичимдаги бир қисм уни оғзимда ушлаб туради - гўё ютиб ҳам бўлмайдиган, туфлаб ҳам бўлмайдиган дори каби. Шунинг учун у томоғимда абадий тиқилиб туради. Чунки баъзи нарсалар ташқарига чиққанда, ўз шаклини жуда ўзгартириб юборади.

Сизга муҳтож бўлган инсон доимо ёнингизда бўлиш юлини топади)

Баъзи одамлар сизни эшитишади. Бошқалар сизни шунчаки тушунишади ва камдан-кам учрайдиган одамларгина сизни ҳис қилади.

Бошланишлар куч билан
яратилмайди. Улар кераксиз нарса ўз таъсирини бўшатганда ва қолган нарса давом этиш учун етарлича енгил бўлганда пайдо бўлади.

Мен ҳеч қачон ҳақ бўлишни хоҳламаганман, шунчаки ўз нуқтаи назаримдан тушунилишини хоҳлаганман.
Инстаграмим

Қолиш ва кетиш ўртасида…

Ростини айтсам, биз бир-биримизни соғинганимизни ёки бирга бўганимизда ҳис қилган нарсаларимизни соғинганимизни билмайман. Биз бир-биримизни ташлаб кетардик ва кейин қайтиб келардик, бу ишончимиз комил бўлгани учун ёки бир биримизга тўғри бўлганимиз учун эмас, балки бирбиримиз йўқлигимизда бизга ўхшаш ҳеч кимни топмаганимиз учун эди…

(С) кундаликдан

Ғазаб билан кетган одам кўпинча қайтиб келади. Хотиржам, табассум билан кетган эса абадий кетади. Вақт ўтиши билан бу қанчалик тўғри эканини англаб етасиз. Орқаларидан шовқин-сурон ва тушунмовчилик қолдириб, яна қайтиб келадиган одамлар бор. Ортиқча гап-сўзсиз, жимгина кетадиганлар ҳам бор - айнан улар ҳаётингизга хеч қачон қайтмайди.

агар сизнинг хатоингиз бошқа аёл бўлмаса, аёл сизни барча хатолар учун кечиради)

«Сизни севиб қолган инсонни ҳеч қачон ранжитманг - сиз унинг олдида у ожиз бўлган ягона инсонсиз.»

Ичимизда хузур ва хотиржамликка эришиш учун ёлғизликда қанчадан қанча холатларни ўтказганимизни хеч кимбилмайди.

Ўзига бўлган ишонч - бу ўзингизни бошқалардан яхшироқ ҳис қилиш эмас.
Ишонч - бу ўзингизни ҳеч ким билан солиштирмаслик.
Ишонч - бу солиштириш эмас, балки ўзгача бўлганингизни дунёга билдиришдир.

Кетаётган инсонга хар доим хам осон бўлавермайди. Ҳар доим ҳам сукут тушган жойда айтадиган гап қолмаган бўлмайди ва ҳар доим ҳам инсон қалби чиндан истаган ишни қилмайди.

Уй деворлари ортида

Ҳеч ким кўрмайдиган ёлғизлик бор... Бу оилангиз билан ўралган ҳолда яшаш, лекин ўзингизни уларнинг ҳаётидан ташқарида тургандек ҳис қилиш. Ташқаридан ҳамма нарса нормал кўринади: битта уй, битта овқатланиш столи, йўлаклардан ўтаётган оддий товушлар. Лекин ичкарида бошқа нарса содир бўлмоқда... ҳеч ким билмайдиган оғир нарса. Баъзан мен жимгина ўйлайман: қандай қилиб одам оиласи билан ўралган ҳолда ўзини шу қадар узоқ ҳис қилиши мумкин?
Қандай қилиб бошпана бўлиши керак бўлган уй ҳис-туйғулар бўғилиб қоладиган жойга айланиши мумкин?
Улар сизни ёмон кўргани учун эмас. Бу улар сизни тушунмагани учун. Бу ҳеч ким эшитмайдиган тилда гапиришга ўхшайди. Сиз қалбингиздаги нарсани тушунтиришга ҳаракат қиласиз... лекин сўзлар сизга етиб бормасдан олдин ҳар доим йўқолади. Шундай қилиб, вақт ўтиши билан сиз жим бўлишни ўрганасиз. Ҳамма нарсани ичкарида сақлашни. Ҳеч ким нима бўлаётганини сўрамаслиги учун озгина табассум қилишни. Лекин қалбингиз жуда яхши биладиган ҳақиқат шундаки.. ёлғизликнинг энг оғир тури оиласиз бўлиш эмас. Бу бутун уйга эга бўлиш... ва шунга қарамай, унда ўзингизни номақбул меҳмон каби ҳис қилишдир.

Асабийман, бироз жахлим чиққан, ўзимда эмасман... мени узим хохлаганимдек булолмаётганим чарчатди.

Хар қандай одам сизни азоблайди. Шунчаки азобланишингизга арзийдиган одамни топинг.

у қийин дамларда қолганда хеч кимни кидирмайди, у ўзгаради, совуққон, бефарқ бўлиб қолади ва уни хеч ким хафа қилолмайди, чунки уни бу дунёда ўзидан бошка хеч ким қизиқтирмай қўяди.