اگر اینتر بازی همیشگی‌اش را به نمایش بگذارد، هیچ مشکلی مقابل بروخه نخواهد داشت. اختلاف سطح دو تیم زیاد است. البته بلژیکی‌ها استعدادهای جوان زیادی دارند، سال‌هاست به‌خوبی کار می‌کنند و هر فصل یکی دو بازیکن مستعد پرورش می‌دهند، اما اینتر داستان دیگری دارد. ستاره‌های تیم حتی با استراحت کافی به این بازی می‌رسند که این خودش یک امتیاز است. من با کیوو موافقم وقتی می‌گوید تیم دوم یا بازیکن ذخیره وجود ندارد. چطور می‌شود بازیکنی مثل سوچیچ را ذخیره در نظر گرفت؟ باشگاه فوق‌العاده کار کرده، آن‌ها می‌توانند همه جام‌ها را ببرند. حتی لیگ قهرمانان را؟ اینتر در میان مدعیان اصلی است. بعد از پاری‌سن‌ژرمن، بارسلونا و منچسترسیتی که شانس های اصلی هستند، اینتر می‌تواند با هر حریفی رقابت کند.

بازیکنان غیرقابل جایگزین اینتر؟لائوتارو و هسته ایتالیایی تیم؛ بارلا، باستونی، دی‌مارکو و اسپوزیتو.

اسپوزیتو شبیه کیست؟ به نظرم لوکا تونی. حرکاتش شبیه اوست و به‌سختی می‌توان تعادلش را به هم زد. فکر می‌کنم این پسر آینده تیم ملی ایتالیا خواهد بود.

اولین جایی که در زندگی‌ام بازی کردم، زمین واقعی فوتبال نبود؛ در خیابان‌های نانت، جلوی خانه‌مان و همراه با دوستانم بازی را شروع کردم. از همان سنین خیلی پایین، فوتبال رؤیای من بود. برادران بزرگ‌ترم از قبل فوتبال بازی می‌کردند و به همین دلیل، شروع این مسیر برای من آسان بود. در کودکی، مسی اسطوره‌ام بود، اما این شانس را داشتم که مقابل ستاره‌های بزرگ دیگری مثل نیمار و امباپه هم بازی کنم. احساس فوق‌العاده‌ای بود. در هر تیمی که حضور داشته‌ام، چیزهای زیادی یاد گرفته‌ام، اما تا امروز، مهم‌ترین مربی دوران حرفه‌ای من کریستین کیوو در اینتر بوده است.

بازیکن محبوبم در تاریخ اینتر، خاویر زانتی است؛ یک اسطوره واقعی. اینجا تاریخ و افتخارات زیادی وجود دارد و قهرمانی در سری آ قطعاً مهم‌ترین دستاورد دوران حرفه‌ای من بوده. اولین بازی‌ام در سن‌سیرو را به یاد دارم؛ تجربه‌ای خاص بود. این ورزشگاه چیزی دارد که آن را از بقیه متمایز می‌کند. اگر بخواهم یکی از گل‌هایم با پیراهن اینتر را انتخاب کنم، گل بازی مقابل دورتموند را انتخاب می‌کنم؛ چون لیگ قهرمانان اهمیت ویژه‌ای دارد و آن گل، نخستین گل من در این رقابت‌ها بود.

از نظر من، اینتر مهارنشدنی است؛ البته نباید این را به زبان بیاورد. شاید هنوز در سطح بهترین تیم‌های لیگ قهرمانان نباشد، اما همین که حالا همه قبول داریم اینتر شانس دارد به آن سطح برسد و با منچسترسیتی، آرسنال، بایرن مونیخ و رئال مادرید رقابت کند، خودش اتفاق مهمی است. بارسلونا هنوز کمی جلوتر است، اما تازه در ماه اکتبر هستیم. البته می‌دانیم که در لیگ قهرمانان، اتفاقات و جزئیات هم نقش مهمی دارند؛ تاریخ این رقابت‌ها همین را نشان می‌دهد. با این حال، از نظر من اینترِ فعلی بهترین اینتر در ۷ سال اخیر است.

این موضوع فقط به خاطر فوتبال خوبی نیست که تیم ارائه می‌دهد؛ هرچند اگر فکر کنید، همین مسئله اتفاقی تاریخی محسوب می‌شود. اینتر برای صد سال همیشه تصویری از یک تیم قوی در دفاع، عالی در ضدحملات، مقاوم در شرایط سخت و بسیار احساسی و دیوانه‌‌وار ارائه می‌کرد، اما تیمی تماشایی نبود. اینکه اینتر زیبا بازی می‌کند را با اینزاگی شروع کردیم، نه با کونته؛ و کیوو حالا در حال ارتقا و گسترش دادن این نگرش است. اینکه اینتر ۱۰ گلزن متفاوت داشته، فقط یک عدد است؛ مسئله فراتر از این‌هاست.

شاید بگویید تحت‌تأثیر اینتر قرار گرفته‌ام، اما این‌طور نیست. اینتر در حال حاضر ۲۰ بازیکن در حد ترکیب اصلی دارد. چه کسانی کمی پایین‌تر از بقیه هستند؟ بونی؟ لوئیس هنریکه؟ استانکوویچ؟ همین‌ها. چون اسپنس هم به جمع گزینه‌ها اضافه خواهد شد و استونز و جونز هم وقتی به شرایط مطلوب برسند، در همین سطح هستند. پاوار که در دوران حرفه‌ای‌اش سه‌گانه برده و قهرمان جام جهانی شده، قطعاً بازیکنی درجه‌دو نیست. این شرایط هم یک‌شبه و با ریخت‌وپاش صدها میلیون یورویی به وجود نیامده. نتیجه کاری است که حالا دیگر صرفاً تاکتیکی نیست. اینزاگی طی چهار سال کار فوق‌العاده‌ای انجام داد، اما مسئله امروز اینتر علاوه بر تاکتیک، به ذهنیت تیم هم مربوط می‌شود؛ذهنیتی که باعث می‌شود اینتر حتی در آستانه مسابقات حساس لیگ قهرمانان با بالاترین دوندگی و پرس به مصاف حریفان برود.

نکته دیگری که توجهم را جلب کرده این است که اینتر دیگر مانند دوران اینزاگی، برای هر پست دو بازیکن مشخص ندارد؛ همان مدافعان کناریِ سه‌نفره دفاع، همان بازیکنان ثابت و همان تعویض‌های همیشگی. حالا بازیکنانی دارد که می‌توانند در سه یا چهار پست بازی کنند. دیوف می‌تواند در سه یا چهار نقش به میدان برود و کارلوس آگوستو بهترین بازیکن اینتر در فصل جاری است. این دقیقاً نشان‌دهنده ماهیت فصل اینتر است. بهترین بازیکن تیم تا اینجای فصل، کارلوس آگوستو بوده. آگوستو بازیکنی نیست که در حالت عادی، یا دست‌کم در نگاه اول، انتظار داشته باشیم مهره ثابت ترکیب اصلی باشد. اما حالا آن‌قدر خوب بازی می‌کند که حضورش در ترکیب کاملاً طبیعی به نظر می‌رسد؛ آن هم در تیمی که باستونی، بارلا، لائوتارو، آکانجی و زیلینسکی را در اختیار ندارد و با این وجود، حریفش پارما را در هم می‌کوبد.

به نظرم اینتر تیمی است که می‌تواند به ۹۰ امتیاز در لیگ برسد حتی اگر در لیگ قهرمانان تا مرحله نیمه‌نهایی پیش برود. اینتر ۲۰ بازیکن در حد ترکیب اصلی دارد. چیزی که از نظر ذهنی فرسوده‌ات می‌کند، لیگ قهرمانان است. زمانی که خستگی به سراغ اینتر بیاید، این تیم می‌تواند بگوید: «قهرمانی لیگ را تقریباً تضمین کرده‌ایم.» رم باید دقیقاً روی همین مسئله حساب کند. باید در مقطع فعلی تا جای ممکن به اینتر نزدیک بماند تا شاید در فوریه اتفاقی مشابه آنچه دو سال پیش برای ناپولی رخ داد، تکرار شود.

هر بار که به صحبت‌های کیوو گوش می‌دهم یا حرف‌های بازیکنان را می‌شنوم، متوجه می‌شوم که آن‌ها همیشه درباره پنجاه بازی فصل فکر می‌کنند. برای مثال، نیم ساعت از زمان بازی تورام و چند بازیکن دیگر کم می‌کنند تا فشار کمتری تحمل کنند. نمی‌خواهم اینزاگی را مقصر جلوه دهم؛ می‌دانید که ما هیچ‌وقت چنین کاری نکرده‌ایم. اما کیوو را هرگز نخواهیم دید که آن حرکت را انجام دهد (اشاره به ژست سه‌گانه اینزاگی با انگشت). نه به این دلیل که کیوو باهوش‌تر از اینزاگی است، بلکه چون کل مجموعه اینتر، از جمله خود کیوو، از آن تجربه درس گرفته. آن فصل، فصل سرخوردگی و فرو ریختن بخشی از توهمات بود. فصل بعد از آن، فصل تثبیت جایگاه بود؛ فصلی که نشان داد با وجود تمام اتفاقاتی که برایمان افتاد، همچنان قوی‌تر شده‌ایم. اما این فصل قرار است فصلی باشد که در آن، دست‌کم از نظر اهداف و جاه‌طلبی‌ها، به دنبال فتح همه جام‌ها باشیم. این اهداف هم چندان پنهان نیستند؛ بیسک، آکانجی و بسیاری دیگر درباره آن صحبت کرده‌اند. البته تلاش برای فتح همه جام‌ها به معنای قهرمانی در همه آن‌ها نیست. دو سال پیش، انتقادها از اینتر به این دلیل آغاز شد که فصل را بدون جام به پایان رساند؛ در حالی که رسیدن به مراحل پایانی رقابت‌ها تا ماه مه هم دستاورد مهمی بود. اینتر امسال می‌خواهد همان مسیر را دوباره طی کند، با این تفاوت که یک قدم جلوتر برود و یک بازی بیشتر انجام دهد. صادقانه بگویم، این پروژه بسیار جذاب است؛ دقیقاً به این دلیل که فوق‌العاده دشوار است و اینتر با نهایت هوشیاری در حال دنبال کردن آن است. این رویکرد را از همان هفته‌های ابتدایی فصل می‌توان دید. اینتر اشتباهاتی داشته، اما هر بار به‌عنوان یک تیم واکنش نشان داده؛ انگار بازیکنان با خودشان می‌گویند: «اشکالی ندارد، بالاخره بازی را برمی‌گردانیم.» در رم، وقتی دو گل عقب افتادند، در همان دقیقه اول نیمه دوم اختلاف را به یک گل کاهش دادند. اینتر به شناخت و اطمینان عمیقی از توانایی‌های خودش رسیده؛ چیزی که دیگر فقط به تورام، لائوتارو، مخیتاریان و چالهان‌اوعلو محدود نمی‌شود، بلکه کارلوس آگوستو، نماد این فصل اینتر را هم در بر می‌گیرد.

وقتی اینتر برای ۲۰ تا ۲۵ دقیقه همان‌طور که مقابل پارما دیدیم بازی می‌کند و حریف هم عملاً تسلیم می‌شود، متوقف‌کردن این تیم غیرممکن است. اگر اینتر بتواند همین شدت و کیفیت را به مدت ۶۰ دقیقه حفظ کند، واقعاً به یکی از مدعیان جدی برای درخشش در لیگ قهرمانان اروپا تبدیل خواهد شد.

کیوو ترکیبی به‌مراتب قدرتمندتر از رقبا در اختیار دارد و شاید تنها زمانی به مشکل بخورد که تیمش نتواند شدت بازی و انگیزه‌اش برای ادامه پیروزی‌ها را حفظ کند. اگر بخواهم تیمی را به‌عنوان رقیب اینتر انتخاب کنم، دوست دارم رم باشد؛ به‌خاطر ایده‌های گاسپرینی، ذهنیت او و مسیری که در دوران مربیگری‌اش طی کرده. با این حال، درباره اینکه دیبالا، مالن و کونه بتوانند در تمام طول فصل عملکرد باثباتی داشته باشند، تردیدهایی دارم. کونه هافبک فوق‌العاده‌ای است، اما ثبات ندارد. البته شاید وقتی بد بازی می‌کند، متوجه نشوید؛ چون به هر حال بازیکنی است که می‌دود، درگیر می‌شود و از تلاش دست نمی‌کشد. رم تا حد زیادی به عملکرد این سه نفر وابسته است، چون ذخیره‌ها در حدواندازه آن‌ها نیستند. برای مثال، اگر دیبالا بتواند در تمام مسابقات بازی کند، شرایط یک‌جور خواهد بود؛ اما اگر مثل بیشتر دوران حرفه‌ای‌اش فقط نیمی از فصل در دسترس باشد، عملکرد تیم گاسپرینی کاملاً متفاوت خواهد شد. لاتزیو رقیب جدی اینتر؟ نه، به‌هیچ‌وجه. ترکیبشان برای رقابت نه‌تنها با اینتر، بلکه با رم، میلان و یوونتوس هم کافی نیست.

اینتر در دفاع از محوطه جریمه باید پیشرفت کند. بازیکنانی مثل آچربی و دی‌فرای را در نظر بگیرید. در یکی از بازی‌های مهم لیگ قهرمانان، یکی از آن‌ها مسئول مهار هالند بود؛ حتما یادتان هست. برای بهتر شدن در این زمینه، همه بازیکنان باید با هم رشد کنند؛ چون تیم‌های قدرتمند ناگزیر شما را برای دقایق زیادی به محوطه جریمه خودتان عقب می‌رانند. باید مدام به راست و چپ نگاه کنید و مراقب ارسال‌ها و نفوذهای بی‌شمار باشید. در چنین شرایطی باید نهایت تمرکز را زیر فشار حریف داشته باشید. اینتر قطعا به بازیکنانی نیاز دارد که بتوانند جریان بازی را به سمت زمین حریف ببرند و با حرکت رو به جلو، فشار را از روی تیم بردارند. به‌جز دیوف که با حرکات مستقیم حریف مستقیمش را به چالش می‌کشد، بازیکن دیگری در اینتر چنین قابلیتی ندارد. تورام؟ بله، او هم می‌تواند چنین نقشی داشته باشد؛ اما پیدا کردن بازیکنی در خط حمله با این ویژگی‌ها دشوار است. تیم‌های بزرگ سه یا چهار بازیکن از این نوع دارند، اما اینتر فقط یکی و نیم!

اینتر فوق‌العاده است و بازی مقابلش غیرممکن! می‌توانیم از هر کلمه‌ای که به «ـپذیر» ختم می‌شود استفاده کنیم (مثل مهارناپذیر)! اگر اینتر بخواهد، می‌تواند فصل را با ۱۰۰ امتیاز به پایان برساند؛ هیچ‌کدام از تیم‌های تعقیب‌کننده هم نمی‌توانند به چنین امتیازی برسند. اینتر تاکنون ۱۶ امتیاز گرفته و با این روند، میانگین امتیازش در پایان فصل به ۱۰۱.۳ می‌رسد. اصلاً درباره چه چیزی صحبت می‌کنیم؟

رقابت قهرمانی همچنان باز می‌ماند، اگر اینتر بازیکنانش را از دست بدهد، در لیگ قهرمانان به مسیرش ادامه دهد و در لیگ امتیاز از دست بدهد. در آن صورت، امتیاز نهایی اینتر به ۸۸ می‌رسد. در غیر این صورت، هیچ شانسی برای رقبا وجود ندارد.

آیا بهتر بود ورزشگاه را به‌تنهایی می‌ساختیم؟ این مسیر بسیار دشواری می‌بود. پیدا کردن منطقه مناسب هم سخت بود و به همین دلیل، این راه‌حل را انتخاب کردیم. تا زمانی که ورزشگاه جدید ساخته نشده، در سن‌سیرو بازی می‌کنیم. دشواری‌های ساخت ورزشگاه به‌تنهایی کاملاً واقعی و قابل‌توجه بود؛ از جمله پیدا کردن منطقه مناسب. با این حال، ساخت ورزشگاه با همکاری میلان یک همکاری مشترک است که می‌تواند برای هر دو باشگاه مزایایی به همراه داشته باشد.

اگر واقع‌بین باشیم، وظیفه ما این است که نهایت تلاشمان را به کار بگیریم. رقبای سرسخت‌تری هم وجود دارند، اما ما بازی به بازی پیش می‌رویم. باید همیشه تمام توانمان را به کار بگیریم؛ این بهترین تعریف برای رویکرد ماست.

از نظر فردی باید بعضی چیزها را اصلاح کرد، وگرنه این‌همه گل دریافت نمی‌کردند. من تفاوت روشنی بین دو رقابت قائل می‌شوم؛ در سری آ می‌توانید دو گل عقب بیفتید و در نهایت بازی را ببرید، اما لیگ قهرمانان شرایط و سطح دیگری دارد. در میان تمام شکست‌های اروپایی اینتر، حتی یک بازی هم وجود ندارد که بتوانید بگویید: “بدشانس بودیم.” شاید در بعضی بازی‌ها اتفاقاتی تأثیرگذار بوده باشند، اما این شکست‌ها همگی سزاوارانه رقم خورده‌اند. پس روند تیم تغییر کرده است.
اینتر دو بار شایسته رسیدن به فینال بود؛ آن زمان بازیکنانی داشت که هنوز در اوج دوران حرفه‌ای خود بودند. در این تیم هیچ ستاره‌ای در سطحی استثنایی وجود ندارد؛ بازیکنان قدرتمندی هستند که عملکردهای فوق‌العاده‌ای داشتند و تیم را تا فینال پیش بردند.
اینتر طی دو سال اخیر بازیکنان باتجربه‌ای جذب کرده که دیگر آن قدرت سابق را ندارند. به آکانجی در منچسترسیتی نگاه کنید؛ او یکی از ستون‌های اصلی تیمش نبود، بلکه بازیکنی بود که به تیم کمک می‌کرد. اما اینجا قرار است چنین بازیکنانی ستون اصلی تیم باشند؛ آن هم در منطقه‌ای حساس از زمین...