زومر؟ دو روز پیش با هم صحبت کردیم. فردا به مدت ۹۰ دقیقه دوست هم نخواهیم بود، اما بعد از بازی دوباره دوستی‌مان را از سر می‌گیریم! فردا تنها هدفمان پیروزی خواهد بود. می‌خواهیم در لیگ قهرمانان پیش برویم و موفقیت‌هایمان در ایتالیا را تکرار کنیم. تنها شکستمان در لیگ قهرمانان رقم خورده و در لیگ هم فقط یک بار به تساوی رسیده‌ایم. اعتمادبه‌نفس داریم و باانگیزه هستیم. ترکیب بسیار پرمهره‌ای داریم و حفظ سلامتی بازیکنان اهمیت زیادی خواهد داشت. آگاهی از احتمال محرومیت سیتی؟ هر از گاهی با دوستانم در آنجا صحبت می‌کنم، اما نگران نیستم و تمام تمرکزم روی اینتر است. نمی‌دانم چه اتفاقی خواهد افتاد؛ فقط امیدوارم هیچ‌کدام از جام‌هایم از من گرفته نشود.

در فصلی که سومین دبل داخلی تاریخ باشگاه را به دست آوردیم، خارج از زمین هم گام مهمی در مسیر تثبیت وضعیت مالی اینتر برداشتیم. با ورود اوکتری، روند بازسازی ساختار مالی باشگاه شتاب بیشتری گرفته. صورت‌های مالی جدید نیز بهبود چشمگیر وضعیت مالی و سرمایه‌ای اینتر را تأیید می‌کنند. درآمد باشگاه بار دیگر از مرز ۵۰۰ میلیون یورو عبور کرد، سال مالی را با سود به پایان رساندیم، هزینه‌های مالی نسبت به دوره قبل کاهش یافت و پس از مدت‌ها، حقوق صاحبان سهام اینتر دوباره مثبت شد. ما همچنان متعهدیم میان پایداری مالی و رقابت‌پذیری ورزشی توازن برقرار کنیم؛ زیرا باور داریم در مسیر درستی گام برمی‌داریم. به‌زودی می‌توانیم طرح ورزشگاه جدید میلان را با شما به اشتراک بگذاریم؛ ورزشگاهی زیبا که به نمادی تازه برای شهر و مرکزی برای ورزش و سرگرمی تبدیل خواهد شد؛ فضایی که همه بتوانند از آن بهره ببرند. ورزشگاهی که در مالکیت باشگاه خواهد بود، ابزاری راهبردی برای افزایش درآمدهای اینتر به شمار می‌رود و به ما کمک می‌کند فاصله خود را با باشگاه‌های برتر اروپا کاهش دهیم.

خاطرات زیادی با ایوان پروودل دارم. زمانی که من در کیه‌وو ورونا بازی می‌کردم، او دروازه‌بان سوم تیم بود؛ بنابراین فقط می‌توانم از او به نیکی یاد کنم. اما جدا از علاقه شخصی‌ام به او، باید بگویم پروودل دروازه‌بانی شایسته و قابل احترام است. فقط در اینتر می‌تواند نیمکت‌نشین باشد، چون در تمام تیم‌های دیگر سری آ دروازه‌بان اصلی می‌شد. جلوتر از او، جوزپ مارتینز قرار دارد که آینده اینتر محسوب می‌شود. بااین‌حال، نوبت بازی به پروودل هم خواهد رسید و او آماده خواهد بود؛ چون بازیکنی در سطحی کاملاً بالاست.

اینزاگی به مدت چهار سال، به شکلی شرم‌آور از سوی مطبوعات و بخش بزرگی از هواداران مورد ستایش قرار گرفت. ما سه اسکودتو را از دست دادیم، نه یکی یا دو تا! کیوو پس از ۱۵ بازی روی نیمکت پارما به اینتر آمد. او مسیر اینزاگی را ادامه داد، اما ایده‌های جدیدی داشت. اسکودتو و کوپا ایتالیا را برد و امسال هم، مگر اینکه فاجعه‌ای باورنکردنی رخ دهد، دوباره قهرمان لیگ خواهد شد؛ چون ناپولی، دومین تیم قدرتمند ایتالیا، همین حالا هم با صدر جدول شش امتیاز فاصله دارد. نمی‌فهمم تردید درباره کیوو از کجا می‌آید. اینتر در سال ۲۰۱۰ فوتبالی غیرقابل‌تحمل بازی می‌کرد؛ با اینزاگی هم بسیار خوب بازی می‌کردیم، اما سه اسکودتو را از دست دادیم. اینترِ کیوو به سبک فوتبال اروپایی بازی می‌کند. او دیوف را که یک هافبک میانی است، در نقش وینگ‌بک به میدان می‌فرستد؛ بازیکنی که از سوی تیم ملی فرانسه تحت هدایت زیدان نیز دعوت شده است. کیوو شجاعت به خرج می‌دهد و کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد.

اینترِ امروز حاصل تیم‌سازی آسیلیو است. آسیلیو با نقل‌وانتقالات مختلف، پایه‌های ارائه این سبک از فوتبال را بنا نهاد و در ادامه، مربیانی که یکی پس از دیگری هدایت تیم را بر عهده گرفتند، اعتبار این گروه را افزایش دادند. اینتر به چنان اعتباری رسیده که تنها تیم واقعاً بین‌المللی فوتبال ایتالیاست. یکی از نشانه‌های این اعتبار، پیوستن سه بازیکن از لیگ برتر انگلیس است؛ بازیکنانی که حتی حضورشان در ترکیب اصلی هم تضمین‌شده نیست. من از همان تابستان می‌گفتم که اسپنس، استونز و جونز لزوماً بازیکن اصلی نخواهند بود. به نظر من، آن‌ها برای افزایش عمق ترکیب آمده‌اند، نه لزوماً برای ارتقای سطح کیفی تیم. معمولاً بازیکنانی که از لیگ انگلیس به سری آ می‌آیند، بلافاصله در ترکیب اصلی قرار می‌گیرند؛ اما در اینتر چنین چیزی قطعی نیست. هویلون به‌محض پیوستن به ناپولی فیکس شد؛ همان‌طور که لوکاکو هم هنگام پیوستن به اینتر چنین شرایطی داشت. حالا تصمیم‌گیری به عهده سرمربی توانمند تیم است. کیوو خودش از ۲۰سالگی در چنین سطحی بوده. او پس از پشت سر گذاشتن مراحل رشد در تیم‌های پایه، جایی که اشتباه کردن بخشی از فرایند یادگیری است، دیگر نه در پارما و نه در اینتر مرتکب اشتباهی نشده.

کیوو سال گذشته من را شگفت‌زده کرد و امروز مربی‌ای است که اعتبار لازم را به دست آورده. مدیریت باشگاه در بازار نقل‌وانتقالات تصمیم‌های درستی گرفت و حتی خودش را با جدایی دومفریز نیز وفق داد. اینتر عمیق‌ترین ترکیب را در اختیار دارد و همچنان گزینه اصلی قهرمانی در اسکودتو است.

از بین سه برادر اسپوزیتو، از نظر من سالواتوره بهترین است (هافبک دفاعی سمپدوریا). ضعیف‌ترینِ آن‌ها هم از نظر من پیو است؛ یعنی در واقع، او از آن دو نفر دیگر کم‌توان‌تر است. سبک بازی‌اش شبیه لوکا تونی است؛ دست‌وپاچلفتی به نظر می‌رسد، زمین می‌خورد و برای دویدن و شوت زدن هم به زحمت می‌افتد.

بازیکنانی که در تیم ملی پشت سر بارلا هستند، از او هم ضعیف‌ترند. البته از نظر من خود بارلا هم بازیکن ضعیف و بیش از حد بزرگ‌نمایی‌شده‌ای است. سال‌هاست این را می‌گویم و خودتان هم می‌دانید. صبر کنید؛ ۱۱۰ میلیون یورو برای تونالی؟ ۱۱۰ میلیون! دیوانگی است. او هم واقعاً بازیکن ضعیفی است. البته هر مربی‌ای می‌تواند دیدگاه خودش را داشته باشد. نیوکاسل برای تونالی ۷۵ میلیون یورو پرداخت کرده و حالا تاتنهام ۱۱۰ میلیون یورو برایش می‌دهد؛ با این حساب، حق دارم که دیگر جایی در دنیای فوتبال نداشته باشم! پرداخت سالانه ۷ میلیون یورو به بارلا هم دیوانگی است. البته بازیکنانی که پشت سر او هستند، در هر صورت ضعیف‌ترند. باید ببینیم رومانو و دومبیا چه می‌کنند.

دی‌مارکو فقط در سیستم پنج‌مدافع می‌تواند بازی کند. در سیستم چهارمدافع باید روی خودش کار کند، اما این هم برای حضور در تیم ملی کافی نیست. او باید هر روز در باشگاهش هم روی این مسئله کار کند؛ وگرنه نمی‌تواند در این سیستم بازی کند. او فقط در سیستم پنج‌مدافع جواب می‌دهد. دی‌مارکو روی کاغذ می‌تواند تفاوت‌ها را رقم بزند، اما اگر بخواهی از او به‌عنوان فولبک چپ در سیستم چهارمدافع استفاده کنی، آن‌وقت کالافیوری بیرون می‌ماند. در هر صورت، برای اینکه دی‌مارکو بتواند در این سیستم بازی کند، باید شبانه‌روز روی او کار کنی.

اسپنس می‌تواند کمک بزرگی به اینتر کند، اما تضمینی نیست که به اندازه‌ای که تابستان تصور می‌کردیم، فرصت بازی به دست بیاورد. اگر در سمت چپ بازی کند، دی‌مارکو و آگوستو را پیش روی خود دارد که با تمام احترامی که برای اسپنس قائلم، بازیکنان بهتری هستند. اگر در سمت راست بازی کند، دیوف را دارد؛ بازیکنی که کیوو به شکلی فوق‌العاده پرورش داده. بنابراین، اسپنس باید برای بازی در سمت راست با دیوف رقابت کند. باید ببینیم چه می‌شود. او شنبه حدود ۱۰ دقیقه بازی کرد و یکی دو بار با شتاب و قدرت پیش رفت. در مجموع، بازیکنی پرانرژی و باانگیزه به نظر می‌رسد، اما باید منتظر ماند و دید. بیایید صادق باشیم؛ اینتر آن‌قدر قدرتمند است که اسپنس، جونز و استونز، علاوه بر اینکه اسم‌هایشان هم‌قافیه است، ممکن است کنار هم روی نیمکت بنشینند! اینتر تیم قدرتمندی است و سه بازیکن ملی‌پوش انگلیسی خریده که شاید وقتی همه بازیکنان آماده باشند و کیوو بخواهد ترکیب ایدئالش را برای یک بازی، مثلاً فینال، انتخاب کند، هیچ‌کدام از این سه نفر را در ترکیب اصلی قرار ندهد. این موضوع به‌خوبی قدرت اینتر را نشان می‌دهد.

شاید. رؤیای او پوشیدن پیراهن میلان است.

اصلاً مطمئن نیستم که قبول کند. ممکن است احساسات هواداری‌اش بر تصمیم او غلبه کند.

اگر اینتر بازی همیشگی‌اش را به نمایش بگذارد، هیچ مشکلی مقابل بروخه نخواهد داشت. اختلاف سطح دو تیم زیاد است. البته بلژیکی‌ها استعدادهای جوان زیادی دارند، سال‌هاست به‌خوبی کار می‌کنند و هر فصل یکی دو بازیکن مستعد پرورش می‌دهند، اما اینتر داستان دیگری دارد. ستاره‌های تیم حتی با استراحت کافی به این بازی می‌رسند که این خودش یک امتیاز است. من با کیوو موافقم وقتی می‌گوید تیم دوم یا بازیکن ذخیره وجود ندارد. چطور می‌شود بازیکنی مثل سوچیچ را ذخیره در نظر گرفت؟ باشگاه فوق‌العاده کار کرده، آن‌ها می‌توانند همه جام‌ها را ببرند. حتی لیگ قهرمانان را؟ اینتر در میان مدعیان اصلی است. بعد از پاری‌سن‌ژرمن، بارسلونا و منچسترسیتی که شانس های اصلی هستند، اینتر می‌تواند با هر حریفی رقابت کند.

بازیکنان غیرقابل جایگزین اینتر؟لائوتارو و هسته ایتالیایی تیم؛ بارلا، باستونی، دی‌مارکو و اسپوزیتو.

اسپوزیتو شبیه کیست؟ به نظرم لوکا تونی. حرکاتش شبیه اوست و به‌سختی می‌توان تعادلش را به هم زد. فکر می‌کنم این پسر آینده تیم ملی ایتالیا خواهد بود.

اولین جایی که در زندگی‌ام بازی کردم، زمین واقعی فوتبال نبود؛ در خیابان‌های نانت، جلوی خانه‌مان و همراه با دوستانم بازی را شروع کردم. از همان سنین خیلی پایین، فوتبال رؤیای من بود. برادران بزرگ‌ترم از قبل فوتبال بازی می‌کردند و به همین دلیل، شروع این مسیر برای من آسان بود. در کودکی، مسی اسطوره‌ام بود، اما این شانس را داشتم که مقابل ستاره‌های بزرگ دیگری مثل نیمار و امباپه هم بازی کنم. احساس فوق‌العاده‌ای بود. در هر تیمی که حضور داشته‌ام، چیزهای زیادی یاد گرفته‌ام، اما تا امروز، مهم‌ترین مربی دوران حرفه‌ای من کریستین کیوو در اینتر بوده است.

بازیکن محبوبم در تاریخ اینتر، خاویر زانتی است؛ یک اسطوره واقعی. اینجا تاریخ و افتخارات زیادی وجود دارد و قهرمانی در سری آ قطعاً مهم‌ترین دستاورد دوران حرفه‌ای من بوده. اولین بازی‌ام در سن‌سیرو را به یاد دارم؛ تجربه‌ای خاص بود. این ورزشگاه چیزی دارد که آن را از بقیه متمایز می‌کند. اگر بخواهم یکی از گل‌هایم با پیراهن اینتر را انتخاب کنم، گل بازی مقابل دورتموند را انتخاب می‌کنم؛ چون لیگ قهرمانان اهمیت ویژه‌ای دارد و آن گل، نخستین گل من در این رقابت‌ها بود.

از نظر من، اینتر مهارنشدنی است؛ البته نباید این را به زبان بیاورد. شاید هنوز در سطح بهترین تیم‌های لیگ قهرمانان نباشد، اما همین که حالا همه قبول داریم اینتر شانس دارد به آن سطح برسد و با منچسترسیتی، آرسنال، بایرن مونیخ و رئال مادرید رقابت کند، خودش اتفاق مهمی است. بارسلونا هنوز کمی جلوتر است، اما تازه در ماه اکتبر هستیم. البته می‌دانیم که در لیگ قهرمانان، اتفاقات و جزئیات هم نقش مهمی دارند؛ تاریخ این رقابت‌ها همین را نشان می‌دهد. با این حال، از نظر من اینترِ فعلی بهترین اینتر در ۷ سال اخیر است.

این موضوع فقط به خاطر فوتبال خوبی نیست که تیم ارائه می‌دهد؛ هرچند اگر فکر کنید، همین مسئله اتفاقی تاریخی محسوب می‌شود. اینتر برای صد سال همیشه تصویری از یک تیم قوی در دفاع، عالی در ضدحملات، مقاوم در شرایط سخت و بسیار احساسی و دیوانه‌‌وار ارائه می‌کرد، اما تیمی تماشایی نبود. اینکه اینتر زیبا بازی می‌کند را با اینزاگی شروع کردیم، نه با کونته؛ و کیوو حالا در حال ارتقا و گسترش دادن این نگرش است. اینکه اینتر ۱۰ گلزن متفاوت داشته، فقط یک عدد است؛ مسئله فراتر از این‌هاست.