چند هفته بود که در ناحیه دهان احساس ناراحتی می‌کردم، اما نمی‌خواستم آن را جدی بگیرم. با این حال، چیزی که در ابتدا یک پوسیدگی ساده دندان به نظر می‌رسید، منشأ مشکل من بود. پوسیدگی باعث ایجاد عفونتی شد که به ریه راست من رسید و جانم را به‌طور جدی به خطر انداخت. پزشکان به من گفتند که وضعیت بدنی‌ام کمک کرد با عفونت مقابله کنم. دو هفته است که سیگار نمی‌کشم و فکر می‌کنم دیگر سراغ آن نخواهم رفت.

به نظر من اینتر دوباره اسکودتو را می‌برد؛ از این بابت مطمئنم. البته باید مراقب رم هم بود، چون تیم قدرتمندی است. باید دید رم تا چه زمانی می‌تواند این روند را حفظ کند، به‌خصوص که در لیگ قهرمانان هم حضور دارد. بااین‌حال، اینتر بهترین تیم است. هفت یا هشت سال است که همین را می‌گویم؛ اینتر در ایتالیا رقیبی ندارد. البته سال ۲۰۱۱ هم درباره یوونتوس حرف‌های مشابهی می‌زدم و مطمئن بودم می‌تواند ۱۰ اسکودتوی متوالی ببرد، چون از امتیاز ورزشگاه اختصاصی هم برخوردار بود. اما بعد اینتر از راه رسید؛ تیمی که از همه قوی‌تر است. بااین‌حال، اینتر می‌توانست جام‌های بیشتری ببرد. به بعضی از بازی‌های عجیب‌وغریبی فکر می‌کنم که در سال‌های اخیر قهرمانی را از ما گرفتند؛ از شکست مقابل بولونیا در زمین حریف گرفته تا توقف باورنکردنی خانگی برابر لاتزیو. وقتی برتری قابل‌توجهی در اختیار داری، نباید بعضی از این قهرمانی‌ها را از دست بدهی؛ به‌خصوص وقتی در زمین رهبرانی داری که قادر به شعله‌ور کردن ورزشگاه هستند.

بازی در سن‌سیرو هیچ‌وقت آسان نیست. ممکن است پنج اسکودتو ببری و بعد در نخستین بازی، هواداران تو را هو کنند! آن‌ها به موفقیت عادت کرده‌اند و برای کنار آمدن با چنین شرایطی باید قوی و شجاع باشی. همه این ویژگی‌ها را ندارند. در یکی از بازی‌های اخیر، وقتی لائوتارو در دیدار مقابل ناپولی به داور اعتراض کرد و او را به باد انتقاد گرفت، خودم را در وجودش دیدم. کاپیتان در آن لحظه جو ورزشگاه را به آتش کشید و اینتر توانست بازی را برگرداند و پیروز شود. این اتفاق کمی شبیه زمانی بود که پس از دریافت گل نخست از بارسلونا، آن‌ها را ۳ بر یک شکست دادیم. در سانتیاگو برنابئو و اولدترافورد بازی کرده‌ام؛ اما حسی که سن‌سیرو به تو منتقل می‌کند، قابل مقایسه با هیچ ورزشگاه دیگری نیست. البته در نهایت این بازیکنان هستند که باید شور و اشتیاق را در میان هواداران زنده کنند.

شب فینال جام جهانی ۲۰۰۶ در برلین با تیم ملی یا شب فینال لیگ قهرمانان ۲۰۱۰ در مادرید با اینتر؟ هر دو تجربه از نظر احساسی فوق‌العاده و فراموش‌نشدنی بودند. اما در مادرید، با اینتر مطمئن بودیم که از حریفمان قوی‌تریم. مورینیو پیش از بازی گفته بود بایرن مونیخ را ۲ بر صفر شکست خواهیم داد. در برلین، برعکس، می‌دانستیم که فرانسه از ما بهتر است؛ اما خوشبختانه ورزش به ما یاد می‌دهد که همیشه بهترین تیم پیروز نمی‌شود، بلکه گاهی تیمی برنده است که بیش از حریفش تشنه پیروزی باشد.

در کودکی نیمار را تحسین می‌کردم و او الگوی من بود. بدون شک، نیمار قوی‌ترین حریفی است که مقابلش بازی کرده‌ام. بعد از دیدار مارسی و پاری‌سن‌ژرمن، موفق شدم پیراهنش را از او بگیرم و هنوز هم با دقت از آن نگهداری می‌کنم.

هدفم این است که هر روز پیشرفت کنم. شاید روبرتو دزربی، سرمربی سابقم در مارسی، و همچنین کریستین کیوو از جمله افرادی باشند که بیشترین کمک را در این مسیر به من کرده‌اند.

اینتر باشگاهی بسیار بزرگ است. قهرمانی در سری آ تا اینجای دوران حرفه‌ای‌ام مهم‌ترین دستاوردم بوده. اگر بخواهم از یک اسطوره نراتزوری نام ببرم، به‌عنوان یک برزیلی می‌گویم رونالدو نازاریو؛ ایل‌فنومنو(پدیده).

فصل گذشته برایم ویژه بود. فکر می‌کنم باعث شد رشد کنم؛ به‌خصوص از نظر میل به پیروزی. یکی از لحظات تعیین‌کننده برایم، بازی برابر کومو در سن‌سیرو بود؛ جایی که پس از یک حرکت انفرادی زیبا، پاس گل لائوتارو را دادم تا قفل بازی شکسته شود.

تقابل اینتر و پارما، جدال من است! پارما باشگاهی بود که مرا از ریورپلاته به خدمت گرفت و با پیراهنش به شهرت رسیدم. اینتر هم باشگاهی است که در اوایل دهه ۲۰۰۰ برایش بازی کردم و دوران بسیار خوبی را در آن گذراندم. بنابراین، این مسابقه برایم اهمیت عاطفی خاصی دارد.

طرفدار کدام تیم هستم؟ راستش را بخواهید طرفدار پارما هستم. چون بعد از بوینوس آیرس، پارما شهری است که بیش از هر جای دیگری احساس می‌کنم به آن تعلق دارم. در آنجا بزرگ شدم و به بلوغ رسیدم، دخترانم به دنیا آمدند، خانه و زندگی‌ام را بنا کردم، بازی کردم، مربیگری کردم و حتی برای مدت کوتاهی نایب‌رئیس باشگاه هم شدم. چطور می‌توانم طرفدار پارما نباشم؟ هواداران اینتر مرا ببخشند، اما این مسئله به عشق مربوط می‌شود.

اینتر را قوی‌ترین تیم ایتالیا می‌دانم. این تیم ترکیبی فوق‌العاده دارد؛ بازیکنانی که هرکدام به‌تنهایی می‌توانند نتیجه یک مسابقه را تغییر دهند، از سازمان‌دهی تاکتیکی بسیار خوبی برخوردار است و مربی شایسته‌ای مانند کیوو را روی نیمکت دارد. خلاصه اینکه همه‌چیز برای تکرار قهرمانی در سری آ و این بار رسیدن به مراحل بالاتر لیگ قهرمانان اروپا مهیاست.

صداقت و اصول اخلاقی او، اهمیتی که برای ما دارد، شناختش از فوتبال، حرفه‌ای‌گری و استانداردهای بالایی که تعیین کرده، از دلایل اصلی هستند. او نه‌تنها برای ما، بلکه برای فوتبال اروپا و فوتبال بین‌المللی هم بازیکن مهمی است. کافی است به مسیر حرفه‌ای‌اش نگاه کنید: شاختار دونتسک، دورتموند، منچستریونایتد، آرسنال، رم و حالا اینتر. او بازیکن بسیار مهمی است. البته نمی‌خواهم از اهمیت تمام کارهایی که در زمین انجام می‌دهد، غافل شوم؛ چرا که دلیل اصلی تصمیم ما برای حفظ او در این فصل، دقیقا همین بود. او همچنان می‌تواند در لحظات خاصی به تیم کمک کند؛ با تجربه‌اش، شناختی که از بازی دارد، کیفیت فنی و رفتارش در زمین. طبیعتا او به سنی رسیده که احتمالا دیگر نمی‌تواند در مسابقاتی که هر سه روز یک‌بار برگزار می‌شوند، همیشه همان سطح از عملکرد را ارائه دهد. بااین‌حال، همچنان ارزش بسیار زیادی برای او قائلیم؛ هم به خاطر تمام کارهایی که در زمین برای تیم انجام می‌دهد و هم به خاطر نقشی که بیرون از زمین، با تجربه و دستاوردهایش در زندگی ایفا می‌کند. فراموش نکنید که از کجا شروع کرد و طی این سال‌ها به چه سطحی رسید. فکر می‌کنم هر مربی‌ای باید به داشتن بازیکنی مانند او افتخار کند.

او با رفتارش در داخل و خارج از زمین و همچنین با سخت‌کوشی روزانه‌اش، استانداردهای بسیار بالایی برای همه تعیین کرده است. فکر می‌کنم تمام بازیکنان جوان باید از او الگو بگیرند. آن‌ها باید مخیتاریان را یک رهبر بدانند؛ رهبری که هر بازیکنی باید تلاش کند روزی مانند او شود. چون او تمام این کارها را برای دیگران انجام می‌دهد. مراقب همه است و اهمیت نقش و مسئولیت‌هایش در قبال دیگران را درک می‌کند. کاملا می‌داند که برای تبدیل شدن به الگویی برای هم‌تیمی‌هایش، چقدر باید تلاش کند. من چنین بازیکنانی را دوست دارم؛ کسانی که استانداردهای بالایی تعیین می‌کنند و دیگران نیز باید برای رسیدن به آن‌ها تلاش کنند.

جایگاه مخیتاریان در اینتر فاتح سه‌گانه؟ اگر او در سال ۲۰۱۰ یا در آن دوره عضو تیم ما بود، خرید بسیار مهمی برایمان محسوب می‌شد.

مخیتاریان دورتموند یا اینتر؟ اگر بهترین نسخه هر دو دوران را مقایسه کنیم، صادقانه بگویم که از نظر عملکرد فردی، مخیتاریانِ دورتموند به‌مراتب قوی‌تر بود. آن زمان از تک‌تک لحظات بازی‌ام لذت می‌بردم؛ از هر دقیقه حضور در زمین، تمرین کردن و حتی زندگی روزمره‌ام. اما وقتی از مخیتاریانِ اینتر صحبت می‌کنیم، در واقع درباره هنریک دیگری حرف می‌زنیم. در ۳۵سالگی دیگر آن توانایی‌های بدنی دوران حضورم در دورتموند را نداشتم، اما در عوض، ویژگی‌های دیگری به دست آورده بودم که بهتر شده بودند. دیگر در پستی بازی نمی‌کردم که در دورتموند به میدان می‌رفتم، اما تجربه و سرعت تصمیم‌گیری‌ای داشتم که آن زمان از آن‌ها برخوردار نبودم. حالا با تکیه بر تجربه‌ام بازی می‌کنم، درحالی‌که آن زمان سرعتم برگ برنده‌ام بود. حتی امروز هم وقتی از بیرون به بازی خودم نگاه می‌کنم، گاهی با خودم می‌گویم چقدر خوب می‌شد اگر هنوز سرعت مخیتاریانِ فصل ۲۰۱۵-۲۰۱۶ را داشتم؛ همان شتاب و کیفیت پاس‌هایش را. چون بدن یک بازیکن در ۲۷سالگی عملکرد متفاوتی دارد.

دیگر در سنی نیستم که بتوانم برای آینده برنامه‌های بلندمدت و بزرگی داشته باشم. باید روزبه‌روز پیش بروم و به روز بعد فکر کنم. ریکاوری کردن آسان نیست. تعیین هدف و تمرین کردن در کنار هم‌تیمی‌های ۲۲ساله‌ام، آن هم با همان شرایط، کار ساده‌ای نیست. سعی می‌کنم همه‌چیز را به بهترین شکل ممکن انجام دهم، اما نمی‌توانم قول بدهم تا چه زمانی به بازی کردن ادامه خواهم داد.

احتمال انتقال به عربستان سعودی، ارمنستان یا لیگ آمریکا را هم کنار گذاشته‌ام؛ چون پول هیچ‌وقت مهم‌ترین مسئله برای من نبوده. هرگز برای پول فوتبال بازی نکردم و هیچ‌وقت به خاطر مسائل مالی باشگاهم را تغییر ندادم. باشگاه عوض کردم و به فوتبال ادامه دادم تا به جاه‌طلبی‌ها و اهدافم برسم؛ برای رؤیاهایی که از دوران کودکی داشتم و در تمام طول دوران حرفه‌ای‌ام همراهم بودند. نمی‌خواهم صبح از خواب بیدار شوم و احساس کنم فقط به سر کار می‌روم. همه تعجب می‌کنند و از من می‌پرسند چرا به عربستان سعودی یا لیگ آمریکا نمی‌روم. سعی می‌کنم برایشان توضیح بدهم که مهم‌ترین چیز برای من این است که صبح از خواب بیدار شوم و هنوز آن انگیزه و آتش درونی را احساس کنم. می‌خواهم بدانم که شنبه، یکشنبه، سه‌شنبه یا چهارشنبه مسابقه‌ای در پیش دارم که در من هیجان و آدرنالین ایجاد می‌کند. نمی‌خواهم صبح از خواب بیدار شوم و چه در عربستان، چه در لیگ آمریکا و حتی در ارمنستان، با خودم فکر کنم که صرفا دارم به سر کار می‌روم. چون برای من، وقتی آدرنالین و هیجان وجود نداشته باشد، فوتبال به یک شغل معمولی تبدیل می‌شود. البته بازگشت به فوتبال ارمنستان بحث متفاوتی است. اگر روزی برای بازی به آنجا برگردم، در واقع به خانه بازگشته‌ام و این مسئله دیگری است. اما وقتی اکنون در باشگاهی در چنین سطح بالایی مانند اینتر بازی می‌کنم، رفتن مستقیم به فوتبال ارمنستان تصمیمی نیست که بخواهم بگیرم. فکر می‌کنم دلیل اصلی کنار گذاشتن این گزینه نیز همین باشد.

داشتن حسرت؟ چیزی وجود ندارد که بابت آن پشیمان باشم. فقط متأسفم که نتوانستیم یکی از فینال‌های لیگ قهرمانان اروپا را ببریم. رؤیاهایی داشتم که محقق نشدند؛ باشگاه‌هایی بودند که دوست داشتم در آن‌ها بازی کنم، اما فرصت پیوستن به آن‌ها را پیدا نکردم. بااین‌حال، شکایتی ندارم. مربیانی هم بودند که دوست داشتم با آن‌ها کار کنم، اما این فرصت فراهم نشد. فوتبال همین است؛ نمی‌توانی به همه‌جا برسی. باید یاد بگیری از جایگاهی که در آن قرار داری و فرصتی که برای نشان دادن حداکثر توانایی‌هایت به دست آورده‌ای، راضی باشی.

حالا مسن‌ترین بازیکن تیم هستم و با همه رابطه خوبی دارم؛ واقعا با همه ارتباط بسیار خوبی دارم. البته ممکن است با بعضی از بازیکنان صمیمی‌تر باشم. بیرون از زمین همدیگر را می‌بینیم؛ گاهی همراه خانواده و فرزندانمان و گاهی هم به‌تنهایی. اما سعی می‌کنم حلقه اتصال میان تمام بازیکنان باشم. می‌خواهم فضای داخل تیم به‌گونه‌ای باشد که هیچ‌کس از آن آسیب نبیند. تلاش می‌کنم همه را به هم نزدیک کنم، چون فقط از طریق اتحاد و همدلی می‌توانیم به نتایج دلخواه برسیم. این اتحاد هم برای من خوب است و هم برای هم‌تیمی‌هایم.