فکر نمی‌کنم تمام عمرم را برای انجام این شغل فرصت داشته باشم. آیا هنوز خودم را یک کارآموز می‌دانم؟ بله، این شیوه من برای رفتار کردن و نگاه کردن به مسائل است. داشتن تردید باعث می‌شود کنجکاو بمانم و از منطقه امن خودم خارج شوم. روزی که دیگر خودم را یک کارآموز ندانم، همان روز زمان مناسبی برای کنار گذاشتن این کار خواهد بود. با توجه به شخصیتی که دارم، مطالعه و روبه‌رو شدن با چالش‌هاست که اشتیاق و میل به ادامه دادن با شور و شوق را در من زنده نگه می‌دارد.

اینکه اینتر قوی‌ترین تیم است، به نظرم یک واقعیت است. ضمن اینکه خودشان هم می‌خواهند این جایگاه را حفظ کنند. حالا دوره فشرده ۹ بازی متوالی آغاز می‌شود و باید واکنش تیم را در این شرایط ببینیم. اینتر در این دوره سخت مقابل میلان و کومو بازی دارد و سپس سفر به برگامو را در پیش خواهد داشت، اما بازگشت چالهان‌اوعلو می‌تواند یک فاکتور مهم باشد.

ضد اینتر؟ به نظرم بازی بین کومو و رم می‌تواند نشانه‌ای از این موضوع به ما بدهد؛ از نظر من این دو تیم بیشترین شانس را دارند که در کورس کنار قهرمان ایتالیا باقی بمانند. تیم‌هایی قدرتمند، متفاوت و در عین حال مشابه در جست‌وجوی فوتبال تماشایی هستند.

برای موفقیت در زندگی باید ارزش‌هایی مثبت داشت که شجاعت بخش بزرگی از آنهاست. باید شجاع بود، سینه را جلو داد و همیشه رو به جلو نگاه کرد. وقتی از شجاعت صحبت می‌کنیم، منظور انتخاب‌های عجولانه نیست، بلکه تصمیم‌هایی منطقی است. بنابراین انتخاب کیوو اتفاقی نبود. همه با هم بررسی کردیم و به این نتیجه رسیدیم که او برای مدلی که به‌عنوان الگوی اینتر در نظر گرفته بودیم، گزینه مناسبی است. با ورود مالک جدید، تلاش کردیم مدل مشخصی را برای باشگاه ترسیم کنیم و در این میان، به پرورش و ارزش‌آفرینی برای بازیکنان جوان هم توجه داشتیم. به این ترتیب توانستیم چند بازیکن جوان را به تیم اضافه کنیم و بدون شک، نمونه برجسته آن پیو اسپوزیتو است؛ بازیکنی که برای همه ما مایه افتخار بزرگی محسوب می‌شود، چرا که از آکادمی اینتر به تیم اصلی رسیده است.

دی‌مارکو DNA اینتر را در وجودش دارد. او در آکادمی اینتر رشد کرده و در میلان به دنیا آمده است؛ ابتدا یک هوادار بود و بعد به بازیکن اینتر تبدیل شد.
آن لحظات (دبل فصل قبل) جادویی بودند و برای همیشه بخشی از زندگی من خواهند ماند. حاصل یک مسیر طولانی بودند؛ مسیری پر از سختی، فروتنی و فرهنگ کار.

میلان به خانه دوم من تبدیل شده؛ در واقع می‌توان گفت اینجا بزرگ شده‌ام. اینکه در این مقطع سرمربی اینتر هستم، باعث افتخار زیادی برای من است، چون این فرصت را دارم که با تمام عشقی که به این باشگاه دارم، کاری برای آن انجام دهم. آنچه انجام داده‌ای، در تاریخ باقی می‌ماند. صفحاتی از تاریخ این باشگاه از قبل نوشته شده‌اند و بخشی از هویت آن هستند. شش سال را در آکادمی گذراندم؛ از رده‌های پایه شروع کردم و بعد سه سال هم در تیم پریماورا بودم. در این مدت حتی موفق شدیم دهمین اسکودتو را هم به دست بیاوریم. بله، این بخش مهمی از زندگی من است. به آن افتخار می‌کنم، چون ماندن طولانی‌مدت در یک باشگاه و بر جای گذاشتن چیزی از خودت، هرگز اتفاقی ساده یا تضمین‌شده نیست. من هم توانستم این کار را انجام دهم.

یک نفر به‌تنهایی اهمیت چندانی ندارد. مهم این است که چه چیزی می‌تواند منتقل کند و طرف مقابل چگونه آن را دریافت می‌کند؛ چون همیشه دو طرف در این مسیر نقش دارند و هیچ‌کس نمی‌تواند به‌تنهایی پیش برود. یک فضای مهم و یک اتحاد درون گروه شکل می‌گیرد؛ چیزی که در نهایت به تو اجازه می‌دهد همیشه با آگاهی از اینکه چه می‌خواهی انجام بدهی و باید به کجا برسی، به مسیرت ادامه بدهی. شکست مقابل اودینزه و یوونتوس مهم بودند، چون می‌دانستیم نمی‌شود همه‌چیز را طی دو ماه پاک کرد. می‌دانستیم احتمالا با نخستین مشکل، آن ارواح خبیث (تبعات گذشته) دوباره خودشان را نشان می‌دهند و ما آماده بودیم این لحظات را هم پشت سر بگذاریم. گل پیو مقابل کالیاری؟ نوع خوشحالی من بعد از گل چندان زیبا نبود، اما فقط به خاطر پیو نبود. البته برای او خوشحال بودم و می‌خواستم نشان بدهم چقدر برایم مهم بود که گل بزند، اما آن خوشحالی در کالیاری بیشتر به شرایط آن مقطع از فصل مربوط می‌شد؛ به اهمیت گلی که دقیقا در آن لحظه به ثمر رسید. مصدومیت لائوتارو؟ آسان نبود که با چنین شرایطی خودت را به زمین برسانی. او مسئولیتش را پذیرفت، بازی کرد و دوباره مصدوم شد. اما اصلا برایش مهم نبود؛ می‌خواست بازی کند، کنار هم‌تیمی‌هایش باشد و سهم خودش را ادا کند.

رم و کومو آخرین آجر را روی بنا گذاشتند و باعث شدند بفهمیم که موفق خواهیم شد.

جشن قهرمانی؟ جشن‌ها متعلق به بازیکنان است و یک مربی نباید هیچ‌وقت اجازه دهد روی سکو برود و چیزی را که متعلق به او نیست، برای خودش بردارد. بارلا آمد دنبالم و به من گفتند باید برای عکس گرفتن جلو بروم. خیلی اصرار کردند، باستونی حتی بیشتر از بقیه! می‌روی چون دیگر کاری از دستت برنمی‌آید. بعد هم سریع از آنجا دور شدم؛ آن لحظه متعلق به آنهاست و باید هم همین‌طور باشد. قهرمانی در دو جام هرگز اتفاقی تضمین‌شده نیست. باید با هدف تغییر آینده شروع کرد و این موضوع همین حالا هم صدق می‌کند. در ورزش، کاری که انجام داده‌ای در تاریخ باقی می‌ماند؛ داستانی از نسل‌هایی که اینتر را دیده‌اند، از انتخاب‌ها، جدیت و جاه‌طلبی.

کیوو برای من مثل یک برادر از دوران سه‌گانه است. حالا دو نقش متفاوت داریم، اما احساس و رابطه‌مان همچنان همان است.

اسپوزیتو؟ وقتی به اینجا آمد، متوجه شدم پسری است که انگیزه زیادی برای رشد و پیشرفت دارد. او از خانواده اینتر است و پتانسیل فوق‌العاده‌ای دارد. فکر می‌کنم بهترین نسخه اسپوزیتو هنوز از راه نرسیده. به نظرم او فقط نماینده حال اینتر نیست، بلکه بخشی از آینده باشگاه هم هست و امیدوارم همین نقش را در تیم ملی ایتالیا هم ایفا کند.

دی‌مارکو؟ عشق عمیق او به اینتر از همان دوران کودکی در وجودش بوده است.

این تیم، کادر فنی و کریستین، برای به پایان رساندن یک فصل دشوار کاری فوق‌العاده انجام دادند؛ با دو قهرمانی که برای تاریخ اینتر، مایه افتخار بزرگی هستند.

مثلا یادم هست از باستونی پرسیدم بونی (در پارما) را چطور دیده. او هم نظر بسیار مثبتی درباره این بازیکن جوان داشت. البته نمی‌توانم از همه بازیکنان نظر بخواهم، چون ممکن است یکی از آنها... (قطع صحبت)
اگر از تورام می‌پرسیدم دوست دارد چه بازیکنانی را به تیم اضافه کنیم، احتمالا حتی یک بازیکن هم نمی‌خریدیم!

برای رسیدن به موفقیتی که به دست آوردیم، باید بیرون از زمین هم یک تیم برنده داشت. ما افراد زیادی در باشگاه داریم که در کارشان حرفه‌ای هستند، علاقه زیادی به اینتر دارند و شرایطی فراهم می‌کنند تا ما مدیران هم بتوانیم کارها را به بهترین شکل انجام دهیم.

ببینید، این‌ها چیزهایی است که ترجیح می‌دهم در زمان دیگری درباره‌شان صحبت کنم. من می‌جنگم و تمام توانم را برای باشگاه می‌گذارم، بنابراین خواهیم دید که ۲ تا ۳ ماه آینده چه اتفاقی خواهد افتاد.

ایکاردی در تابستان با تمام توان تلاش کرد تا به اینتر برگردد و به‌عنوان مهاجم پنجم تیم فعالیت کند. او حتی حاضر بود با همان حقوق پایه به اینتر بازگردد اما متأسفانه برای او، جای خالی در فهرست مهاجمان اینتر وجود نداشت.

بازگشت به ایتالیا؟ حالا این تجربه جدید در الجزیره را شروع کرده‌ام و اگر بخواهم صادق باشم، دوست دارم مدت زیادی در اینجا بمانم.

«بستگی به مقطع فصل، چیزهایی که توانسته‌ای بسازی و میزان اعتمادبه‌نفس دارد. فوتبال اروپا، به‌خصوص در مراحل بالاتر، یک علامت سؤال است؛ چون نمی‌دانی بازی‌ها چطور به پایان می‌رسند. مالکیت توپ به‌تنهایی باعث پیروزی نمی‌شود. باید در انجام هر دو کار، یعنی داشتن توپ و بازی بدون توپ، تعادل مناسبی پیدا کنی؛ به‌خصوص در لیگ قهرمانان که کیفیت فردی بسیار بالاست. با تیم‌هایی روبه‌رو می‌شوی که کاملا آماده‌اند و بازیکنانی دارند که هم از نظر کیفیت و هم به خاطر جایگاه و تجربه‌شان می‌توانند برایت دردسرساز شوند. باید بدون از دست دادن هویت، سبک بازی و اعتمادبه‌نفس، تعادل درستی پیدا کنیم.»

«اصول تغییر نمی‌کنند، سیستم‌ها تغییر می‌کنند. می‌توانیم از عقب با سه یا چهار مدافع بازی‌سازی کنیم و برای دفاع هم روش‌های مختلفی داریم؛ مثلا با آرایش ۴-۴-۲. همه چیز به حریف و روشی که مقابل ما انتخاب می‌کند بستگی دارد. اصول باید ثابت بمانند؛ مثلا اینکه چطور در سریع‌ترین زمان ممکن توپ را پس بگیریم. بعد می‌توانی در فاز هجومی یک مهاجم را کنار مهاجم دیگر قرار بدهی، یا یکی را پشت سر دیگری بگذاری؛ یا حتی با دو هافبک دفاعی بازی کنی. بر اساس کاری که حریف می‌خواهد انجام دهد، در چارچوب همان اصول تغییر می‌کنیم. گاهی حریف غافلگیرت می‌کند؛ مثلا در مقایسه با بازی‌های قبلی، مقابل ما رویکرد متفاوتی اتخاذ می‌کند و عقب‌تر منتظر می‌ماند. اما چون اصول مختلف را در تمرین کار کرده‌ایم، می‌توانیم بدون اینکه منتظر بین دو نیمه بمانیم، راه‌حل پیدا کنیم.»

«اگر می‌خواهی رشد کنی، باید این کار را انجام بدهی. در داخل و خارج از زمین هزاران نکته و ظرافت وجود دارد که باید آنها را پذیرفت. من این چالش را دوست دارم، اما بازیکنان هم باید از آن استقبال کنند، چون باعث می‌شود ابعاد تازه‌ای از خودتان را از زاویه‌ای دیگر ببینید. باید این تغییرات را بپذیری. من انتظار دارم یک بازیکن خودش همه این چیزها را قبول کند. این رویکرد مورد استقبال گروه قرار گرفته و شور و اشتیاقی را که برای ادامه فصل نیاز داریم، حفظ می‌کند.

«بله. فوتبال توپ را در اختیار شما قرار می‌دهد و وقتی مالک توپ هستید باید کارهای مشخصی انجام بدهید. وقتی توپ را در اختیار ندارید، باید کارهای درست را انجام بدهید تا در سریع‌ترین زمان ممکن آن را پس بگیرید. نمی‌توانم کاری را که طی یک سال انجام داده‌ایم، فقط بر اساس بازی‌هایی که تا اینجا انجام داده‌ایم قضاوت کنم. هنوز ابتدای فصل هستیم. اشتباهات فردی و تیمی داشته‌ایم که باعث شدند گل بخوریم؛ چیزی که هیچ‌کدام از ما نمی‌خواستیم. اما چیزی که همیشه با اعتمادبه‌نفس و افتخار به آن نگاه کرده‌ام، واکنش تیم به گل‌هایی بوده که دریافت کرده‌ایم. در سه بازی، دو گل از حریف عقب افتادیم و هر سه بار توانستیم بازی را با نتیجه مطلوب به پایان برسانیم. من نکات مثبت کارمان را می‌بینم، اما می‌دانم وقتی توپ را در اختیار نداریم، باید خیلی پیشرفت کنیم.»

«من گذشته را قضاوت نمی‌کنم؛ چیزی که قضاوت می‌کنم خودم و نحوه ارزیابی کارت‌های زرد است. خود من هم تصمیم‌های سخت گرفته‌ام؛ مثلا وقتی بعد از نیم ساعت دو مدافع کارت زرد گرفته بودند، تصمیم گرفتم یکی از آنها را تعویض کنم تا انسجام تیم به خطر نیفتد.اما اگر بازیکنی کارت زرد بگیرد، از ابتدا با این ذهنیت وارد نمی‌شوم که برای ترس از ۱۰ نفره شدن باید فورا او را تعویض کنم. من از بازیکنانم مسئولیت‌پذیری می‌خواهم. به‌خصوص مدافعان تجربه دارند و می‌دانند چطور با یک کارت زرد به بازی ادامه دهند. اگر کارت زرد دوم را هم بگیرند، دیگر کاری نمی‌شود کرد و من همیشه مسئولیتش را می‌پذیرم. اما برای یک مدافع آسان نیست که بداند به محض گرفتن کارت زرد تعویض خواهد شد؛ چون ممکن است ذهنش از بازی خارج شود. فرض کنید ۲۰ دقیقه تا پایان نیمه باقی مانده و او مدام به این فکر کند که ممکن است تعویض شود؛ این موضوع می‌تواند به تیم آسیب بزند.‌من کاملا روشن گفته‌ام: در بعضی مقاطع، بازیکنی که کارت زرد دارد را بر اساس عملکردش در همان دقایق از زمین خارج می‌کنم و مسئولیت این تصمیم هم با خودم خواهد بود.»

«فقط او نیست؛ تورام و اسپوزیتو هم همین‌طور هستند. آنها فهمیده‌اند که انجام پرس به شکل درست کمک می‌کند توپ را بهتر پس بگیریم و کمی بالاتر دفاع کنیم. ما به انجام کاری که به نفع تیم است باور داریم. وگرنه اگر بازیکنان از روی باور کاری را انجام ندهند، مطالبه کردن چنین چیزهایی بی‌فایده است. برای من لذت‌بخش است که می‌بینم آنها همراه هم‌تیمی‌هایشان در پرس شرکت می‌کنند، چون می‌دانم مسیر پاس دادن توپ را به یک سمت هدایت می‌کنند و به ما اجازه می‌دهند در سریع‌ترین زمان ممکن توپ را پس بگیریم. البته گاهی ممکن است به خاطر مهارت حریف یا تاخیر در جابه‌جایی و رسیدن به صحنه، در پرس کردن دچار اشتباه شویم؛ اما برای من آن واکنش و نحوه بازگشت‌مان به یک بلاک فشرده برای پس‌گیری توپ است که اهمیت دارد.»

«از نظر من او یک هافبک بازی‌ساز، مقابل خط دفاع است. او بازی با پای خوبی دارد و باید در زمان‌بندی و بازی‌خوانی پیشرفت کند. اما درباره بازیکنی صحبت می‌کنیم که دو سال پیش مسیر حرفه‌ای‌اش را شروع کرد و با شجاعت راهی سوئیس شد. سال گذشته هم در لیگ قهرمانان بازی کرد. نباید او را به چشم یک بازیکن کم‌تجربه دید. گاهی خودم هم این اشتباه را می‌کنم، چون از وقتی بچه بود او را می‌شناسم. این درست نیست؛ او فصل گذشته در لیگ قهرمانان چند بار گلزنی کرد و همراه بروخه قهرمان لیگ شد. از نظر من، او همچنان بازیکنی در سطح اینتر است. البته جلوی او هاکان چالهان‌اوعلو را داریم که می‌دانیم برای این تیم چه معنایی دارد و پیوتر زیلینسکی را هم یک هافبک بازی‌ساز می‌دانیم. استانکوویچ باید همین ریتم و همین میل به پیشرفت را حفظ کند. مطمئنم که دیر یا زود فرصت بازی کردن و نشان دادن توانایی‌هایش را پیدا خواهد کرد.»

«در حال پیشرفت است، پیشرفت خوبی هم دارد. با بازی کردن، تاثیرگذاری و نقش تعیین‌کننده‌ای که هم در اینتر و هم در تیم ملی دارد رشد می‌کند. اعتمادبه‌نفسی دارد که به او اجازه می‌دهد پاهایش را روی زمین نگه دارد و در عین حال بداند هنوز جا برای پیشرفت دارد. من او را یک بازیکن جوان نمی‌دانم، اما فقط یک سال است که در سری آ بازی می‌کند. او نشان داده که همچنان در مسیر پیشرفت قرار دارد و با گل‌هایی که زده، خودش را برای پیشرفت بیشتر به چالش می‌کشد.»

«این را به من نگفته... نمی‌دانم چنین چیزی گفته یا نه. یاد گرفته‌ام که رسانه‌ها گاهی حرف‌ها را از متن اصلی‌شان جدا می‌کنند و از آنها تیتر می‌سازند؛ البته این را از قبل هم می‌دانستم. این بازیکن بسیار متعهد است و تلاش می‌کند بهترین عملکردش را داشته باشد تا در هر لحظه از مسابقه، چیزی را که تیم نیاز دارد برآورده کند. کنجکاو است و میل زیادی به پیشرفت دارد. در جلسات ویدئویی انفرادی زمان زیادی را با هم می‌گذرانیم تا بعضی مسائل را برایش توضیح دهیم، به‌خصوص زمانی که توپ را در اختیار نداریم. او را بسیار دقیق و متمرکز می‌بینم. البته طبیعی است که بازی دادن به بازیکنی در پستی که هرگز در آن بازی نکرده و ذاتاً برای انجام کارهای خاصی در فاز دفاعی آماده نیست، چالش‌برانگیز است؛ اما از نظر تعهد، میل به بازی کردن و پیشرفت، از هر نظر نمره‌اش ۱۰ است. این یک فرایند طولانی است؛ زمان می‌خواهد و باید اشتباه هم انجام دهد، چون اشتباهات باعث می‌شوند سریع‌تر پیشرفت کنی. البته نباید این موضوع را فراموش کنیم که او خودش را یک هافبک می‌داند. من این را از او می‌پذیرم، چون با توجه به ساختار این تیم، انرژی‌ای که هنگام در اختیار داشتن توپ به ما می‌دهد و آزادی و بی‌پروایی‌ای که هنگام نزدیک شدن به دروازه حریف دارد، ویژگی‌هایی هستند که در تیم ما کمتر دیده می‌شوند.»